I GSK 1582/22

I GSK 1582/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Piotr Pietrasz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SA/Kr 386/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-09-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu administracji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15g ust. 4, art. 15gg ust. 1 i 7, art. 15zzb ust. 1 i 12
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 386/21 w sprawie ze skargi I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r. nr SKO.SW/4101/227/2020 w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z dnia 13 listopada 2020 r. nr 12000/CV-19/15264437; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z o.o. z siedzibą w K. 1.120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 386/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 5 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony pracy.
Sąd pierwszej I orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 13 listopada 2020 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie po rozpoznaniu wniosku skarżącej nr 12000/CV-19/15264437 o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, orzekł o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanego dofinansowania.
Na skutek odwołania, decyzją z 5 lutego 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję organu złożyła skarżąca. Sąd I instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że, jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 lipca 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) w oparciu o treść art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r. Sąd podkreślił, że wobec ustalenia, iż 30 kwietnia 2020 r. skarżąca złożyła już wniosek, jednakże w oparciu o art. 15g ustawy o COVID-19 obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 3 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r., który został rozpatrzony pozytywnie, a skarżąca otrzymała dofinansowanie, organ wezwał skarżącą do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku, w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem. Jednak skarżąca nie przekazała listy pracowników, na rzecz których otrzymała wsparcie w ramach wniosku twierdząc, że z brzmienia art. 15gg ustawy o COVID-19 nie wynika, iż nie jest uprawniona do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymała dofinansowanie w ramach art. 15g ustawy. Zdaniem skarżącej sformułowanie "takich samych tytułów wypłaty" oznacza "identyczne tytuły wypłaty", a listy płac z różnych miesięcy to różne dokumenty i stanowią inne tytuły wypłaty, dlatego jest uprawniona do otrzymania wnioskowanych świadczeń. W ocenie organów obu instancji, takim zachowaniem, skarżąca nie wywiązała się z obowiązku, który wypełnić się zobowiązała składając wniosek z 30 lipca 2020 r., więc złożony wniosek nie sposób było rozpatrzyć.
Sąd I instancji wskazał, iż zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Pojęcie "takich samych tytułów wypłat", jak wyjaśnił Sąd I instancji, należy rozumieć – jako – wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia, więc w sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np. w ramach świadczenia z art. 15g ustawy o COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy o COVID-19).
Sąd I instancji podkreślił także, że w przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane na podstawie art. 15g ustawy o COVID-19) dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy o COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy o COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie o COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.
W ocenie Sądu I instancji pogląd organów o niemożności łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą z art. 15gg ustawy o COVID-19, w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy, jest prawidłowy.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a.")
← poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie polegającego na stwierdzeniu nieważności Zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Organu I instancji skierowanych do podmiotu niebędącego stroną postępowania przez błędne oznaczenie strony postępowania (skarżącego) jako: I. sp. z o.o.;
← podczas gdy należało uznać, że owo błędne oznaczenie strony doprowadziło do skierowania zaskarżonej decyzji do jednostki – I. sp. z o.o., której interesu prawnego lub obowiązku nie dotyczyło postępowanie, ani która nie żądała czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a więc do jednostki, która w świetle art. 28 k.p.a. nie była stroną postępowania, a tym samym zaskarżona decyzja na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. podlegać powinna była uchyleniu w związku z kwalifikowanym naruszeniem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 15gg ust. 1 i 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "Tarcza Antykryzysowa") w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
← poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sytuacji, gdy niewłaściwe zastosowanie przepisów skutkujące pominięciem uwzględnienia fundamentalnych zasad płynących z przedmiotowych przepisów rangi ustrojowej, a to przede wszystkim zasady ochrony praw nabytych oraz pewności prawa poprzez błędną wykładnię wyżej wymienionych przepisów Tarczy Antykryzysowej nieuwzględniającej celu normy prawnej, jaką jest ochrona miejsc pracy w czasie kryzysu;
← podczas gdy właściwa wykładnia wyżej wymienionych przepisów powinna uwzględniać fundamentalny cel ich uchwalenia sprowadzający się do jak najszerszej i najpełniejszej ochrony miejsc pracy poprzez wypłatę zagwarantowanych ustawowo świadczeń, a organy administracji państwowej powinny ten cel realizować, zamiast zamykać obywatelowi dostęp do należnych mu uprawnień;
← a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek zastosowania wyżej wymienionych przepisów Tarczy Antykryzysowej w oderwaniu od wykładni konstytucyjnej, doszło do błędnej oceny braku wystąpienia przesłanek umożliwiających skarżącemu realizację prawa do świadczenia, którą to ocenę, oddalając skargę, podtrzymał Sąd I instancji.
3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 15g ust. 16 i 15gg ust. 6 Tarczy Antykryzysowej oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.
← poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przez błędną wykładnię art. 15g ust. 16 i art. 15gg ust. 6 Tarczy Antykryzysowej w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. przejawiającej się w uznaniu, że wyżej wymienione przepisy wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej – w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom, poprzez odstąpienie od dokonania wyczerpującej analizy istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało naruszenie podstawowe zasady postępowania dowodowego – zasady prawdy materialnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
← podczas gdy nie istnieje przepis powszechnie obowiązującego prawa, który wykluczałby możliwość finansowania zarówno na podstawie art. 15gg jak i art. 15g Tarczy Antykryzysowej, o ile każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo), a przy wydawaniu Zaskarżonej Decyzji, organ nie rozparzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;
← a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ na skutek uznania, że skarżący ubiega się o przyznanie świadczeń ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, doszło do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w zaskarżonej decyzji, a następnie oddalenia skargi przez WSA.
4. naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 Tarczy Antykryzysowej oraz art. 6 i 8 § 1 k.p.a.
← poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie i brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc niepoprawne zakwalifikowanie ww. warunku jako dwóch odrębnych przesłanek udzielenia świadczenia, które muszą być rozpatrywane łącznie, tj. dla uzyskania świadczenia musi być spełniony zarówno warunek podmiotowy, jak i przedmiotowy, przy czym relewantny ma być "sam fakt nieuzyskania pomocy", co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, z naruszeniem zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej, iż Skarżący nie spełnia "warunków" – udzielenia dofinansowania;
← podczas gdy zwrot "taki sam tytuł" oznacza, że chodzi o inny tytuł niż art. 15g Tarczy Antykryzysowej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że tytuł z art. 15g stanowi rozłączny tytuł względem art. 15gg;
← a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło na dokonaną przez organ II instancji ocenę spełnienia przesłanek otrzymania dofinansowania przez skarżącego, którą to przyjął także Sąd I instancji.
5. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z § 55 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1177)
← poprzez powielenie znakomitej części uzasadnienia wyroku innych spraw sądowoadministracyjnych tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 roku, wydanego w sprawie do sygn. I SA/Kr 383/21 oraz wyroku Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021 roku, wydanego w sprawie do sygnatury I SA/Kr 384/21;
← podczas gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku winien był dokonać samodzielnego wnioskowania, natomiast w sytuacji, gdy de facto całość uzasadnienia została powielona z innych spraw, nie jest możliwym, ani jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wydając zaskarżone orzeczenie, ani ustalenia czy – a jeśli w ogóle – to w jakim zakresie Sąd I instancji rozpoznał niniejszą sprawę samodzielnie;
← a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ pełna i samodzielna ocena wszystkich zarzutów skargi miała istotny wpływ na prawidłowość wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, które winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji.
6. naruszenie art. 141 §4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
← poprzez brak rozpatrzenia przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów Skargi i sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny z wymogami przewidzianymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem – po pierwsze – Sąd I instancji w ogóle nie rozpatrzył części zarzutów Skargi, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "Sądnie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwi" (s. 8 uzasadnienia wyroku WSA), po drugie – uzasadnienie wyroku WSA nie zawiera stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, przez co uzasadnienie wyroku WSA jest niekompletne i narusza zasady sporządzania uzasadnienia wyroków przez sądy administracyjne;
← podczas gdy prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi i ocenę ich zasadności, a obowiązkiem Sądu jest wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i szczególnie skrupulatna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, co wymaga odzwierciedlenia tej oceny w sporządzonym przez Sąd uzasadnieniu wyroku;
← a wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd I instancji rozpatrzył wszystkie istotne zarzuty i argumenty na ich poparcie i należycie je ocenił, dokonując dowolnej, a nie swobodnej ich oceny, Sąd ten mógłby orzec w niniejszej sprawie na korzyść skarżącego, a więc uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku WSA w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i ponowne rozpoznanie sprawy oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji w całości na podstawie art. 179a p.p.s.a. w przypadku uznania, iż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, a na wypadek nieuwzględnienia wniosku zawartego powyżej, o uchylenie wyroku WSA w całości oraz o rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji w całości na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie wyroku WSA w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Skarżąca wniosła także, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadza się do właściwej interpretacji art. 15gg ust. 1 ustawy o COVID oraz art. 15g tejże ustawy. Należy zatem zauważyć, że ten problem był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego na przykład w sprawach sygn. akt I GSK 251/22, I GSK 28/22. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym podziela stanowisko zawarte w tych wyrokach i przyjmuje je, jako własne, na gruncie tej sprawy.
W myśl art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Natomiast zgodnie z ustępem 12 tego artykułu przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
Z kolei zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy o COVID podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Natomiast zgodnie z ustępem 7 tego artykułu podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Zaznaczyć należy, że w realiach niniejszej sprawy spółka przed złożeniem wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w art. 15zzb ustawy o COVID skorzystała z dofinansowania do wynagrodzeń (4) pracowników w okresie kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. na podstawie art. 15gg ustawy o COVID. Następnie, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dofinansowania, na podstawie art. 15zzb tej ustawy, na okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r. dla 3 pracowników.
Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie podziela wykładni ww. regulacji dokonanej przez Sąd I instancji, że zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zdaniem WSA pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. Nie jest istotne również to, że pierwsze dofinansowanie przyznawane przez WUP na podstawie art. 15g ustawy o COVID-19 dotyczyło okresu innego (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że uwzględniając chronologię wniosków składanych przez skarżącą oraz to, że przedmiotem sporu w tej sprawie jest świadczenie przyznawane na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID, kluczowe znaczenie w sprawie ma interpretacja art. 15zzb ust. 12 tego aktu prawnego. Jak już wskazano zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
Według Naczelnego Sadu Administracyjnego użyty w art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID zwrot "te same koszty" dotyczy kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o COVID oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne należnych za te same okresy rozliczeniowe oraz odnoszących się do tych samych pracowników. Z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy bowiem do czynienia na gruncie art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest konsekwencją zastosowania w pierwszej kolejności wykładni językowej spornej regulacji.
Nie można zatem zgodzić się z organem oraz Sądem I instancji, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy o COVID na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb o ustawy COVID. Ponadto żaden z przepisów ustawy o COVID nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15gg i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wadliwe działanie organu administracyjnego, związane w tej sprawie z odmową zastosowania przepisów art. 15zzb ustawy o COVID, nie może wywoływać negatywnych skutków w sferze sytuacji prawnej wnioskodawcy. Podstawę prawną takiego zapatrywania stanowi art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej w powiązaniu z zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Otóż zasada sprawiedliwości społecznej w zestawieniu z zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego prowadzą do wniosku, że wnioskodawca nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z wadliwym działaniem organu administracyjnego. W tej sprawie taką negatywną konsekwencją wadliwego działania organu administracyjnego była odmowa przyznania wsparcia finansowego na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID ze względu na otrzymanie wsparcia na podstawia art. 15gg tego aktu prawnego. W konsekwencji takie wadliwe działanie organu administracyjnego w tej sprawie musi prowadzić do upadku powstałych w związku z powyższym działaniem negatywnych konsekwencji o charakterze materialnoprawnym w postaci upływu terminu do udzielania ww. wsparcia.
W tej sprawie starosta nie działał w ramach uznania administracyjnego, gdyż odmowa przyznania wsparcia finansowego na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID nastąpiła ze względu na otrzymanie wsparcia przez wnioskodawcę na podstawie art. 15gg tego aktu prawnego.
Mając to na uwadze, skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 188 p.p.s.a.
Za nietrafny należy natomiast uznać zarzut opisany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Faktycznie pełna nazwa skarżącego kasacyjnie podmiotu to: "I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością", który ma formę prawną spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. Jednakże jak wynika zarówno z decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu I instancji, podmiot ten – wbrew sugestii skarżącej kasacyjnie – nie jest określany jako "I.", ale jako "I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością", a więc zgodnie z nazwą tego podmiotu, jaka widnieje w KRS. Wadą natomiast jest niewskazanie w decyzjach formy prawnej tego podmiotu oraz jego siedziby tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie. Te zaś elementy według Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy respektowaniu przez organ prawidłowych pełnomocnictw udzielonych przez spółkę, zapisów KRS oraz niespornego faktu, posiadania przez "I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" formy prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie mogą prowadzić do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez brak stwierdzenia nieważności Zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Organu I instancji skierowanych do podmiotu niebędącego stroną postępowania przez błędne oznaczenie strony postępowania (skarżącego).
O kosztach postępowania sądowego NSA orzekł na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które złożyły się wpis od skargi (200 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę (100 zł), oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej za jej reprezentowanie przed sądem pierwszej instancji (480 zł) oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł).