I GSK 158/23

I GSK 158/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Henryk Wach /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Radiofonia i telewizja
Opłaty administracyjne
Sygn. powiązane
I SA/Bk 811/20 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2020-12-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 35
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1801
art. 2 ust. 1
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del WSA. Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 811/20 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Bk 811/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej WSA w Białymstoku) po rozpoznaniu skargi J. B. (dalej zwanej skarżącą lub zobowiązaną) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku prowadził postępowania egzekucyjne wobec skarżącej, na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2019 r., nr [...], wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Pocztę Polską S.A. W dniu 31 października 2019 r. doręczono skarżącej ww. tytuł wykonawczy, w trybie art. 43 K.p.a., wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z 24 października 2019 r.
Pismem z 6 listopada 2019 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej zwanej: "u.p.e.a."): pkt 1 - przedawnienie oraz nieistnienie należności, pkt 2 - brak wymagalności obowiązku, pkt 6 - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, pkt 8 - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, pkt 10 - niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27.
Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., znak [...], wierzyciel uznał zarzuty zobowiązanej za niezasadne. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA, po rozpoznaniu żalenia zobowiązanej, postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...], uznał wniesione przez skarżącą zarzuty za niezasadne. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W kwestii nieistnienia obowiązku organ stwierdził, że wierzyciel w wyrażonym stanowisku, odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku stwierdził, że rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod białostockim adresem zgłoszona została 20 grudnia 2005 r. w Urzędzie Pocztowym Białystok [...] na imię i nazwisko skarżącej, na dowód czego została dołączona kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z 20 grudnia 2005 r. Niezasadnie skarżąca twierdzi więc, że wierzyciel nie przedstawił dowodu zarejestrowania odbiornika. Po zgłoszeniu rejestracji została skarżącej wydana imienna książeczka RTV o numerze [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342 dalej zwane rozporządzeniem z 2007 r.) został skarżącej nadany jako użytkownikowi odbiorników numer identyfikacyjny abonenta. Wierzyciel podkreślił, iż na mocy ww. rozporządzenia z 2007 r. nie utraciły ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych dokonane na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową.
Wierzyciel wskazał także, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem, ani też nie jest decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. W kwestii błędu w nazwisku oraz części kodu pocztowego w zawiadomieniu organ wskazał na błąd pisarski w systemie.
Jeżeli chodzi o doręczenie zawiadomienia z 21 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel w postanowieniu z 11 maja 2020 r. wskazał, że Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem jego doręczenia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi jedynie przesłanie ww. zawiadomienia.
Organ zauważył, że wyłącznie okazanie przez skarżącą dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela.
W odniesieniu do kwestii stosowania faksymile na zawiadomieniach o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych wierzyciel stwierdził, iż przesłane skarżącej zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zawierało odtworzony mechanicznie podpis I. F. - Kierownika Wydziału Abonamentu RTV, upoważnionej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej do "podpisywania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych." I. F. w niniejszej sprawie działała w ramach posiadanego upoważnienia, a jej podpis choć odtworzony mechanicznie mieści się w granicach tego upoważnienia.
Wierzyciel wskazał, że dla konieczności regulowania opłat abonamentowych bez znaczenia pozostaje fakt, czy osoba ją uiszczająca korzysta lub zamierza korzystać z odbioru programów nadawanych przez Telewizję Polską SA.
Organ zaznaczył również, że skierowany do skarżącej tytuł wykonawczy zawierał wszelkie niezbędne elementy.
Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wskazał, że skarżąca nie wskazała praw majątkowych lub rzeczy, z których możliwa byłaby egzekucja a w konsekwencji zaspokojenie wierzyciela, toteż organ zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.
WSA w Białymstoku po rozpoznaniu skargi zobowiązanej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, oddalił skargę.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, jeżeli chodzi niezasadność zarzutów egzekucyjnych, podzielając jego argumenty. Dodał przy tym, że wpisanie w ww. zawiadomieniu o nadaniu numeru identyfikacyjnego abonenta "B." zamiast "B.", jako nazwiska skarżącej, oraz wskazanie częściowo nieprawidłowego kodu pocztowego, przy prawidłowej treści pozostałych danych - w stosunku do treści wniosku, należy traktować jako oczywistą omyłkę – błąd pisarski w adresie - niemający wpływu na istnienie obowiązku. Analiza tych dokumentów pozwala jednoznacznie stwierdzić, że jest to ta sama osoba, tj. skarżąca. Powyższe zostało potwierdzone przez organ. Co więcej, z zawiadomienia z 21 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wynika, że został on nadany dla użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych legitymującemu się książeczką nr [...]. Ww. informacja umożliwia identyfikację osoby skarżącej, bowiem nr imiennej książeczki abonamentowej widnieje na wniosku o rejestrację odbiornika RTV. Nie budzi zatem wątpliwości, że organ wykazał, że fakt zarejestrowania odbiornika RTV miał miejsce na nazwisko skarżącej i wskazany wyżej adres. Nie jest zatem prawdą, że brak jest dokumentów potwierdzających zarejestrowanie na skarżącą radioodbiornika. Jednocześnie skarżącą nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważyłby fakt rejestracji RTV na jej nazwisko, poza negowaniem tego faktu. Dla uznania racji skarżącej niewystarczające jest bowiem kwestionowanie ustaleń organu.
WSA podkreślił, że choć skarżąca powołuje się na wyrejestrowanie odbiornika, to jednak nie przedstawiła dowodu jego wyrejestrowania, niejako przerzucając obowiązek udowodnienia wyrejestrowania przez nią odbiornika na organ.
W odniesieniu do zarzutu stosowania faksymile na zawiadomieniach o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych Sąd zgodził się z organem, że podpis, choć odtworzony mechanicznie, mieści się w granicach tego upoważnienia.
Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 35 § 1 u.p.e.a., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego oraz ściągnięcie dochodzonej należności jeszcze przed wniesieniem zarzutów. Przepisy u.p.e.a. nie nakazują zaś powstrzymania się z egzekwowaniem należności do czasu upływu terminu na złożenie zarzutów.
Jeżeli chodzi o przedawnienie dochodzonych od skarżącej należności Sąd stwierdził, że organ egzekucyjny 24 października 2019 r. skutecznie zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, zatem należności obejmujące okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. nie uległy przedawnieniu, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, określonego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., to Sąd uznał, że w zaskarżonym postanowieniu słusznie wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych Poczta Polska SA jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Przepis ten stanowi podstawę do stosowania egzekucji administracyjnej w myśl art. 2 § 1 pkt 5 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel powołał się tu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., sygn. K 24/08, który stwierdził, iż mimo że obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Zatem zasadnie stwierdzono, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej jest nieuzasadniony.
Sąd uznał za niezasadny również był zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 u.p.e.a., gdyż tytuł wykonawczy zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z tego przepisu.
Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 54b u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia z urzędu całości czynności egzekucyjnej. W wyniku zastosowanego 24 października 2019 r. środka egzekucyjnego, w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, 6 listopada 2019 r. wierzyciel otrzymał dochodzone należności wynikające z tytułu wykonawczego z 7 października 2019 r. Stwierdzić zatem należy, że już w listopadzie 2019 r. zakończyło się postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Co więcej, przepis art. 54b u.p.e.a. wszedł w życie 30 lipca 2020 r.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku wniosła zobowiązana, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. (ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1) naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1801 t.j, dalej: u.o.a.) poprzez:
- jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do pominięcia przez Sąd, iż konieczność regulowania opłat abonamentowych nierozłącznie powiązana jest z faktem używania odbiornika telewizyjnego, a także jego posiadania, przy czym dowodem są znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia przedstawione przez skarżącą, zaś wierzyciel oraz organ egzekucyjny nie sprostali ciężarowi w zakresie udowodnienia, iż skarżąca posiadała i używała taki odbiornik, w okresie objętym tytułem wykonawczym,
- jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty abonamentu podczas gdy brak jest w aktach sprawy dowodu zarejestrowania odbiornika telewizyjnego, zawiadomienia o nadaniu skarżącej indywidulanego numeru identyfikacyjnego, brak jest dowodu na nadanie i poinformowanie skarżącej przez wierzyciela o nadaniu jej takiego numeru,
b) art. 2 ust. 1 u.o.a. w zw. z art. 5 ust. 1 u.o.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uznania, iż obowiązek ponoszenia opłat administracyjnych wiąże się wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, podczas gdy obowiązek ten wiąże się z jego używaniem oraz posiadaniem, co w okresie objętym tytułem wykonawczym nie miało miejsca i nie zostało udowodnione przez organ i wierzyciela, zaś rejestracja odbiorników służy jedynie pobieraniu opłaty administracyjnej,
c) art. 2 ust. 1-3 u.o.a. oraz art. 5 ust. 1 u.o.a. w zw. z § 5 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, dalej: rozporządzenie, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ wykazał fakt zarejestrowania odbiornika, podczas gdy w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego skarżącej, stanowiącego dowód zarejestrowania odbiornika, zawiadomienie na które powołuje się organ zostało wystawione na zupełnie inną osobę, przy czym wierzyciel nigdy nie sporządził zawiadomienia na prawidłowe dane skarżącej, mylne uznanie, że błąd w nazwisku i adresie należy uznać za pomyłkę pisarską, mylne stwierdzenie przez Sąd, iż to skarżąca ma wykazać dowód podważający fakt rejestracji odbiornika na jej nazwisko, podczas gdy obowiązek udowodnienia zarejestrowania odbiornika ciąży na wierzycielu, błędne i bezpodstawne uznanie przez Sąd, że skarżąca legitymowała się książeczką numer [...], podczas gdy w aktach sprawy nie ma książeczki abonamentowej skarżącej, zaś wniosek o rejestrację odbiornika nie stanowi dowodu jego zarejestrowania,
d) art. 2 ust. 1-3 u.o.a. w zw. z oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia - poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez Sąd, iż wierzyciel nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w zakresie powiadomienia skarżącej o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego, co jest konieczną materialnoprawną przesłanką do żądania uiszczania opłaty abonamentowej, zaś znajdujący się w aktach sprawy wydruk zawiadomienia wystawiony na inną osobę niż skarżąca, stanowi dowód wyłącznie na to, że skarżącej nie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny oraz ze nie została ona powiadomiona o nadaniu jej takiego numeru, zatem że nie zostały spełnione warunki konieczne do żądania zapłaty abonamentu za odbiornik TV, pominięcie przez Sąd, iż wyłącznie przedstawienie przez organ potwierdzenia nadania zawiadomienia do skarżącej pozwoli na udowodnienie faktu, że została ona powiadomiona o nadaniu jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego,
e) art. 2 ust. 1-3 u.o.a. w zw. z art. 5 ust. 5 u.a.o - poprzez błędną wykładnię, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez Sąd, że skarżąca nie wyrejestrowała odbiornika telewizyjnego, bowiem nie przedstawiła dowodu na tą okoliczność, podczas gdy co najmniej 3 razy zawiadamiała wierzyciela o zaprzestaniu używania odbiornika telewizyjnego,
f) art. 2 ust. 1-3 oraz u.o.a. w zw. w zw. z art. 5 ust. 5 u.a.o - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek udowodnienia wyrejestrowania odbiornika RTV oraz przechowywania dowodu potwierdzającego tą okoliczność, podczas gdy żaden przepis prawa nie zobowiązuje do przechowywania dowodu wyrejestrowania w nieskończoność, mylne rozumienie przez Sąd oznaczonych przepisów doprowadziło do uznania, iż skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego, zaś w dokumentacji wierzyciela brak jest dowodu świadczącego o wyrejestrowaniu przez skarżącą odbiornika, podczas gdy wierzyciel w żaden sposób nie wykazał o jakiej dokumentacji chodzi, nie przedstawił na jakiej podstawie ustalił brak wyrejestrowania odbiornika oraz nie wskazał jaka jest procedura i gdzie odnotowuje wyrejestrowanie odbiornika, zaś w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej zawiadamiające wierzyciela o nieużywaniu i nieposiadaniu przez nią odbiornika TV,
g) art. 2 ust. 1-3 oraz u.o.a, w zw. w zw. z art. 5 ust. 5 u.a.o - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty abonamentu za okres październik 2018 - kwiecień 2019, podczas gdy pismem z dnia 25 września 2018 r. zawiadomiła ona wierzyciela o zaprzestaniu używania odbiornika telewizyjnego, zatem tytuł wykonawczy z dnia 7 października 2019 r. powinien zostać uchylony w tym zakresie,
h) art. 2 ust. 1-3 oraz u.o.a. w zw. w zw. z art. 5 ust. 5 u.a.o - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że do czynności wyrejestrowania odbiornika potrzebne jest działanie operatora pocztowego, podczas gdy jedynym obowiązkiem zobowiązanego jest powiadomienie operatora o nieużywaniu odbiornika telewizyjnego, co zostało pominięte przez Sąd.
2) Naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj:
a) art. 151 P.p.s.a. w zw. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 t.j., dalej K.p.a.), w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.0.1427 t.j.), dalej: u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi i błędnie uznanie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy prawidłowe i wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie powinno doprowadzić do uchylenia postanowień organów oraz wierzyciela, z uwagi na to, iż:
- w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego J. B., zam. ul. S. [...], [...] B., stanowiącego dowód zarejestrowania odbiornika RTV, zaś Sąd błędnie i niewłaściwie przyjął, że znajdujący się w aktach sprawy dokument, wystawiony na inną osobę, stanowi dowód na zarejestrowanie odbiornika przez skarżącą, gdyż doszło do omyłki pisarskiej, co skutkuje uznaniem, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty abonamentu, podczas gdy dokument zawierający inne dane niż dane skarżącej nie może dawać dowodu na to, że skarżąca dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego, a co za tym idzie że jest ona zobowiązana do zapłaty abonamentu,
- w aktach sprawy brak jest zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego J. B., zam. ul. S. [...], [...] B., stanowiącego dowód zarejestrowania odbiornika RTV oraz podstawę do zapłaty przez nią abonamentu, zaś "słowne" potwierdzenie przez organ o zarejestrowaniu odbiornika, które Sąd uznał jako potwierdzenie zarejestrowania odbiornika, w świetle przepisów nie stanowi dowodu na to, że doszło do rejestracji odbiornika przez J. B., a co za tym idzie na obowiązek skarżącej do uiszczenia abonamentu,
- w aktach sprawy brak jest książeczki abonamentowej skarżącej, w związku z czym Sąd bezpodstawnie ustalił, że skarżąca posiadała książeczkę numer [...] i na tej podstawie uznał, że w zawiadomieniu jest wpisany numer książeczki abonamentowej należący do skarżącej, ustalając, że organ przedstawił dowód na zarejestrowanie odbiornika, przy czym w sytuacji braku książeczki abonamentowej i jej numeru nie można uznać, że organ przedstawił dowód zarejestrowania odbiornika RTV, a zatem nie można uznać, że obowiązek skarżącej do zapłaty abonamentu istnieje,
- w aktach sprawy brak jest dowodu nadania do skarżącej zawiadomienia o nadaniu jej indywidulanego numeru identyfikacyjnego, a także brak jest dowodu nadania zawiadomienia, na które powołuje się organ oraz wierzyciel, zaś Sąd nie uwzględnił, że konieczną materialnoprawną przesłanką do zasadności żądania uiszczenia przez skarżącą opłaty abonamentowej jest potwierdzenie nadania jej zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego, co świadczy o tym, że skarżąca nie ma obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej,
- Sąd uznał, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego, podczas gdy skarżąca co najmniej trzykrotnie zgłaszała wierzycielowi fakt nieużywania oraz nieposiadania przez nią odbiornika TV, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 25 września 2018 r. zawiadamiające wierzyciela o nieużywaniu oraz nieposiadaniu przez nią odbiornika TV, co świadczy o tym, że dokonała ona powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu używania odbiornika RTV zgodnie z art. 5 ust. 5 u.o.a.. co skutkuje uznaniem, że obowiązek zapłaty abonamentu za okres objęty tytułem wykonawczym nie istnieje, zaś w szczególności Skarżąca nie jest zobowiązana do uiszczenia abonamentu za okres październik 2018 - kwiecień 2019, bowiem we wrześniu 2018 zgłosiła fakt nieużywania odbiornika RTV, na co dowód znajduje się w aktach sprawy,
- Sąd uznał, że o tym, iż skarżąca nie dokonała wyrejestrowania odbiornika TV świadczy oświadczenie wierzyciela, że w posiadanej przez niego dokumentacji nie odnotowano dokonania przez skarżącą formalności potrzebnych do wyrejestrowania odbiornika, co nie może stanowić dowodu w sprawie, wierzyciel nie przedstawił w jaki sposób ustalił te dane, jaka dokumentacja została przez niego sprawdzona, gdzie przechowuje do dowody zarejestrowania, jaka jest procedura czynności podejmowanych przez niego w przypadku zawiadomienia o nieużywaniu oraz nieposiadaniu odbiornika TV, zaś skarżąca nie ma obowiązku przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika przez nieokreślony ( w tym przypadku 12 lat co wynika z ostatniej płatności), co powoduje to, że wierzyciel nie udowodnił, iż skarżąca nie wyrejestrowała odbiornika RTV, coś świadczy o tym, że obowiązek uiszczania abonamentu przez Skarżącą za okres objęty tytułem wykonawczym nie istnieje,
- Sąd uznał, iż obowiązek uiszczenia abonamentu istnieje podczas gdy dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, że wierzyciel dopiero po 12 latach od pierwszego zawiadomienia o nieposiadaniu i nieużywaniu odbiornika telewizyjnego oraz po 5 latach od ponownego zawiadomienia upomniał się z uiszczeniem opłaty abonamentowej, wierzyciel przez bardzo długi okres czasu nie dochodził rzekomo należnych opłat, dlatego też Skarżąca pozostawała w uzasadnionym przekonaniu że dokonane przez nią zawiadomienie o nieużywaniu odbiornika RTV zostało przez nią skutecznie zgłoszone,
- Sąd pominął znajdujące się w aktach sprawy dowody, że skarżąca od wielu lat nie używa oraz nie posiada odbiornika TV, która to okoliczność była przez nią podnoszona od początku postępowania, zaś Sąd pominął, że opłaty abonamentowe pobierane są za posiadanie odbiorników telewizyjnych, zatem brak jest dowodu na istnienie po stronie Skarżącej zobowiązania do zapłaty abonamentu,
- nie udowodniono, że J. B. posiadała odbiornik telewizyjny w okresie wskazanym w tytule wykonawczym, zwłaszcza, że znajdujące się w aktach sprawy, oświadczenia złożone przez R. B., M. S., A. R.-P. oraz T. P., stanowią dowód na to, że nie posiadała oraz nie używała ona' odbiornika telewizyjnego, zatem nie istnieje podstawa do nałożenia na skarżącą obowiązku zapłaty abonamentu, co zostało pominięte przez WSA w Białymstoku,
b) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a:- poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, iż organ prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę polegającą na prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zgodnie z zasadą bezstronności i równego traktowania, przyjmując- poprzez przyjęcie stanowiska organu i wierzyciela za prawidłowe, opierającego się jedynie na niepopartych żadnymi dowodami twierdzeniach, przy czym pominiecie logicznego i uargumentowanego stanowiska skarżącej, znajdującego potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, co doprowadziło do naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania, stawiając wierzyciela i organ na uprzywilejowanej pozycji,
c) art. 151 P.p.s.a. w zw. z w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 t.j.) - poprzez zaniechanie przez organ wstrzymania się z czynnościami egzekucyjnym do momentu wniesienia przez skarżącą zarzutów, skutkujących zawieszeniem postępowania administracyjnego, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej przysługującego jej prawa do kwestionowania oraz zaskarżania decyzji.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że organ przedstawił wyłącznie wniosek o zarejestrowanie odbiornika, który nie może potwierdzać dokonania tej czynności. To może wynika jedynie z książeczki abonamentowej, której organ nie przedstawił lub prawidłowego zawiadomienia o nadaniu numeru abonenckiego.
Skarżąca kasacyjnie dodała, że w piśmie z 25 września 2018 r., stanowiącego odpowiedź na upomnienie z 12 września 2018 r., poinformowała, że nie używa odbiornika telewizyjnego. To więc jej zdaniem winno skutkować zaprzestaniem naliczania opłat abonamentowych.
Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że w aktach sprawy brak jest kierowanych do niej upomnień, co stanowi i niekompletności zebranego materiału dowodowego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego wymogi zostały określone między innymi w art. 176 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 art. 176 obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W związku z tym, tj. koniecznością precyzyjnego wskazania naruszonych przepisów i uzasadnienia postaci tego naruszenia, sporządzenie skargi kasacyjnej ustawodawca powierzył profesjonalnym podmiotom - tj. co do zasady zawodowym pełnomocnikom.
Postępowanie zainicjowane skargą kasacyjną, jak to wynika z art. 183 § 1 P.p.s.a., może toczyć się tylko w granicach wyznaczonych przez stronę, zakreślonych zarzutami jej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może modyfikować sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, ustalać zamierzonej przez stronę ich postaci, ani domniemywać ich pełnej treści, czy też intencji jej autora, jakie przyświecały mu przy redagowaniu zarzutów.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (por. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała przeciwko wyrokowi WSA w Białymstoku liczne zarzuty, oparte zarówno na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do tych drugich, jako że ocena prawidłowości zastosowania regulacji materialnoprawnych, co do zasady, może być przeprowadzona jedynie na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.
Odnosząc się do pierwszego z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przypisania Sądowi I instancji naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 K.p.a. w związku z uznaniem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że nie sposób jest zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że wyrazem naruszenia wyżej wymienionych regulacji proceduralnych jest brak w aktach sprawy: dowodu zarejestrowania odbiornika, książeczki abonamentowej czy też zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, wraz z dowodem nadania tego zawiadomienia. Jeżeli bowiem chodzi o pierwszy z wyżej wymienionych dokumentów, to w aktach sprawy znajduje się kopia wniosku skarżącej o rejestrację odbiornika, co przyznała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sama zobowiązana stwierdzając, że organ przedstawił wniosek o zarejestrowanie odbiornika i wskazując to za okoliczność niewystarczającą do przyjęcia zrealizowania czynności rejestracji.
Co zaś się tyczy książeczki abonamentowej, to tego rodzaju dokument, wydawany abonentowi, ze swej istoty nie może znajdować się w posiadaniu wierzyciela czy jakiegokolwiek organu, a wyłącznie skarżącej. Z tego względu nie można w tym zakresie zasadnie czynić organowi zarzutów, odnośnie nieprzedstawienia książeczki abonamentowej, a zmierzające do przeciwnego wniosku twierdzenia skarżącej kasacyjnie są niezrozumiałe.
Jeżeli chodzi natomiast o dokument informujący o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, w tym wypadku skarżącej, to w tym względzie stwierdzić należy, że nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że tego rodzaju okoliczność stanowiła naruszenie przepisów prawa formalnego, a tym bardziej takiego które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena w tym przedmiocie determinowana jest wykładnią zarówno przepisów ustawy abonamentowej, jak i rozporządzenia z 2007 r., zgodnie z rezultatami której wysyłanie tego rodzaju informacji, zwłaszcza w przypadku już zarejestrowanych abonentów, którzy posiadali książeczki potwierdzające ten fakt, nie miało wpływu na powstanie obowiązku uiszczenia daniny jaka jest abonament RTV, a Poczta Polska S.A. nie była zobligowania do legitymowania się zwrotnym potwierdzeniem odbioru w tym zakresie (zob. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego Wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., sygn. I GSK 311/21 – dost. CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się do argumentów dotyczących rzekomego wyrejestrowania odbiornika to w tym zakresie stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że skarżąca kasacyjnie powołując się na tego rodzaju okoliczność, nie jest w stanie wskazać nawet w przybliżeniu, kiedy miałaby dokonać tego wyrejestrowania. Nie dysponuje przy tym żadnym dowodem zrealizowania tego rodzaju czynności. Za taki nie może zostać uznane jej pismo z 25 września 2017 r., gdyż nie spełnia ono formalnych wymogów oświadczenia które miałoby ono stanowić, a poza tym jest w nim mowa o zwolnieniu z obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, a więc o wystąpieniu o przyznanie ulgi w tym zakresie, a więc w odniesieniu do opłaty należnej.
Rację ma skarżąca twierdząc, że nie istnieje prawny obowiązek wieloletniego przechowywania dokumentacji związanej z wyrejestrowaniem odbiornika, jednakże na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że z tego faktu może ona wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. Przede wszystkim brak jest bowiem podstaw do obciążenia obowiązkiem wykazania tego rodzaju okoliczności wierzyciela, a po drugie, nie można pominąć tego, że gdy do skarżącej adresowane były kolejne upomnienia związane z niedopełnieniem obowiązków w zakresie tego rodzaju opłaty, to we własnym interesie winna ona zapewnić sobie możliwość wykazania zasadności swojego stanowiska, właśnie jeżeli chodzi o wyrejestrowanie odbiornika. Nie może ona wymagać od organu, aby w tym względzie kierował się jakimikolwiek domniemaniami, gdyż brak jest do tego podstaw prawnych.
Za zasadnością twierdzeń skarżącej nie mogą przemawiać przedłożone przez nią oświadczenia osób trzecich, odnośnie nieużywania przez nią odbiornika radiowego czy telewizyjnego. Skoro bowiem zarejestrowała odbiornik i nie stwierdzono aby następnie został on wyrejestrowany, to sam fakt rzeczywistego jego użytkowania, bądź nieużytkowania, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w odniesieniu do problematyki dotyczącej istnienia bądź nieistnienia obowiązku uiszczania abonamentu.
Jeżeli chodzi o drugi z procesowych zarzutów, to w tym wypadku stwierdzić należy, że zarzut ten jest gołosłowny, jako że skarżąca ograniczyła się w jego ramach do niczym niepopartego stwierdzenia odnośnie procedowania w sprawie przez organy w sposób godzący w zasadę nakazującą prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Jak to już wyżej stwierdzono nie można przyjąć, że stanowisko organów, uznane za prawidłowe przez Sąd I instancji, w świetle przedstawionych argumentów natury zarówno prawnej, jak i faktycznej, było dowolne. W tym bowiem zakresie wskazano na konkretne dowody i okoliczności faktyczne, jak również podstawy prawne, zaś przeciwne poglądy skarżącej pozbawione są podstaw, zwłaszcza wobec podważenia jej twierdzeń odnośnie niezebrania odpowiedniego materiału dowodowego.
Nie zasługuje na uwzględnienie również ostatni z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że w związku z wniesieniem zarzutów organ egzekucyjny winien był wstrzymać podejmowane w sprawie czynności, zmierzające do wyegzekwowania obowiązku. Przepis art. 35 u.p.e.a., którego naruszenie skarżąca kasacyjnie podnosi, traktuje bowiem o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, przy spełnieniu warunków, w postaci wniesienia zarzutu w określonym terminie, a nie faktycznym o wstrzymaniu ich realizacji. Poza tym wskazany w tej regulacji warunek, jeżeli chodzi o sam termin wniesienia zarzutów, i tak nie został spełniony.
Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia, co wynika przede wszystkim z wadliwego sposobu ich skonstruowania, a w pozostałym zakresie także z nietrafności podnoszonych w ich ramach twierdzeń.
W ramach zarzutów oznaczonych w skardze kasacyjnej numerem 1 i lit. od e) do h) jej autorka zarzuciła Sądowi I instancji błędną wykładnię wymienionych przez siebie regulacji prawa materialnego, jednakże w ramach ich twierdzeń nie tylko nie sprecyzowała na czym błąd w tym zakresie miałby polegać, ale także nie przedstawiła żadnych argumentów na to, że WSA w Białymstoku rzeczywiście wadliwie zinterpretował wymienione w zarzutach przepisy. W ramach tych zarzutów, wbrew ich literalnemu brzmieniu, pośrednio dąży ona do wykazania wadliwego zastosowania konkretnych przepisów, akcentując przy tym fakt błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Mając więc na względzie powyższe podkreślić należy, że zarzuty te uznać należy za nieskuteczne, co jest następstwem wadliwego sposobu ich skonstruowania (wewnętrznej sprzeczności, w zakresie postaci zarzucanego naruszenia prawa). Poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego nie można bowiem kwestionować prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Ponadto w zakresie wskazywanej przez stronę postaci naruszenia prawa nie jest ona konsekwentna. W istocie nie wiadomo więc jaką postać naruszenia regulacji materialnoprawnych faktycznie zarzuca ona Sądowi I instancji i na czym opiera swoje stanowisko. W odniesieniu bowiem do błędu wykładni przepisów prawa materialnego nie wskazała ona na czym błąd ten miałby polegać, jeżeli zaś chodzi o wadliwe zastosowanie przedmiotowych regulacji, to twierdzenia w tym zakresie sprowadzają się do zaprzeczenia prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych, które to ustalenia nie zostały podważone.
Te argumenty są aktualne również jeżeli chodzi o zarzut 1 a) skargi kasacyjnej. W tym wypadku autorka skargi wskazuje na nieprawidłowe zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy i opłatach abonamentowych, z uwagi na nieużytkowanie prze zobowiązaną odbiornika, z którym to tego rodzaju opłaty miałyby się wiązać. Tego rodzaju argumentacja wskazuje raczej na kwestionowanie ustaleń faktycznych, co jak już wyżej zaznaczono, nie jest możliwe w ramach zarzutu opartego na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., natomiast postać normy z art. 2 ust. 1 ustawy i opłatach abonamentowych wiąże się z problematyką wykładni tej regulacji, która w ramach tego zarzutu nie została poruszona. Z tego względu zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.
Również zarzut 1 b), wbrew swojemu literalnemu brzmieniu, dotyka problematyki wykładni wymienionych w nim przepisów, a nie ich zastosowania. Tego rodzaju sprzeczność wyklucza już sama przez się możliwość uznania jego zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem ani zobligowany, ani też uprawniony do modyfikowania za strony nieprawidłowo sformułowanych przez nie zarzutów. Jego rola ogranicza się do oceny zasadności danego zarzutu, tej zaś w analizowanym przypadku nie sposób jest stwierdzić.
Zarzut 1 c) również nie może zostać uznany za zasadny, gdyż w tym przypadku skarżąca kasacyjnie poprzez niego próbuje podważyć prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń. Z treści tego zarzutu nie sposób zaś wywieść na czym miałby polegać błąd w zakresie wykładni przepisów rozporządzenia z 2007 r., na który skarżąca kasacyjnie nominalnie powołuje się w jego treści.
Podobnie sytuacji przedstawia się jeżeli chodzi o zarzut 1 d) skargi kasacyjnej. W jego ramach autorka skargi kasacyjnej wskazała na błędne zastosowanie przez Sąd I instancji wymienionych w tym zarzucie regulacji, choć argumenty które przedstawiła na uzasadnienie swych twierdzeń wskazują na to, że w istocie kwestionuje prawidłowość zawiadomienia jej o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego. W tym miejscu dodać także należy, że kwestia znaczenia tego rodzaju czynności może być rozważania w ramach wykładni tych przepisów, które wprost odnoszą się do tego rodzaju obowiązku (jakim jest abonament RTV), nie zaś w ramach ich zastosowania, w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Kwestii wykładni w ramach tego zarzutu jednak nie poruszono.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie.