Pełny tekst orzeczenia I GSK 1548/18

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 860/16 w sprawie ze skargi Miasta Łódź na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Miasta Łódź na rzecz Zarządu Województwa Łódzkiego 5355 (pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części.

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 860/16 uwzględnił skargę Miasta Ł. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Zarząd Województwa Łódzkiego, po rozpoznaniu wniosku Miasta Ł. i o ponowne rozpatrzenie sprawy od własnej decyzji z [...] maja 2016 r., określającej kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 270.914,79 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w związku z realizacją projektu pn.: "Racjonalizacja zużycia energii w palcówkach oświatowych prowadzonych przez Miasto Ł. poprzez ich kompleksową termomodernizację w północnej części [...]" na podstawie umowy o dofinansowanie z [...] kwietnia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie uwzględnił skargę Miasta Ł. W uzasadnieniu podkreślił, że z treści art. 29 ust. 3 ustawy p.z.p. jednoznacznie wynika zakaz takiego konstruowania przedmiotu zamówienia, który prowadziłby do użycia jakichkolwiek sformułowań, mających na celu faworyzowanie określonego wykonawcy. Nie można także opisywać przedmiotu zamówienia w sposób, który wskazywałby na konkretnego producenta lub producentów wyrobów, a niewątpliwie taki właśnie sposób opisu przedmiotu zamówienia został przez stronę skarżącą zastosowany w SIWZ i stanowiącym do niego załączniku - Programie funkcjonalno-użytkowym przy realizacji kontrolowanego projektu.

Sąd podzielił stanowisko organu, że przedmiot zamówienia szczegółowo opisany w Programie funkcjonalno-użytkowym załączonym do SIWZ, który polegał na wykonaniu robót budowlanych w zakresie termomodernizacji budynków szkół, nie jest specyficzny, a tylko taki uzasadniałby użycie wprost nazw własnych produktów w opisie zamówienia (art. 29 ust. 3 p.z.p). Strona skarżąca opisując przedmiot zamówienia w Programie funkcjonalno-użytkowym posłużyła się konkretnymi nazwami produktów dla takich towarów jak: grzejniki płytowe, zawory termostatyczne, głowice termostatyczne, zawory odcinające, aparaty grzewczo-wentylacyjne, zawory balansujące, zawory równoważące. W ocenie Sądu, nie były to więc urządzenia czy materiały, których nie można opisać bez użycia znaków towarowych poprzez określenie ich parametrów czy właściwości. W omawianym zakresie nie wystąpiła więc sytuacja, która upoważniałaby Miasto Ł. do posłużenia się przy opisie przedmiotu zamówienia znakami towarowymi czy pochodzeniem materiałów z jednoczesnym zastosowaniem zapisu ,,lub równoważne’’. Z treści art. 29 ust. 3 p.z.p. wyraźnie wynika bowiem, że aby zamawiający opisując przedmiot zamówienia mógł tego dokonać przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia winien zostać spełniony podstawowy warunek, tj. musi być to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia i zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń. W ocenie Sądu nie istniały powody, w tym nie wykazała ich strona skarżąca, które uniemożliwiałyby lub znacząco utrudniały opisanie przedmiotu zamówienia za pomocą danych technicznych zamawianych wyrobów. W szczególności strona nie wykazała, że powoływanie się na znaki towarowe i pochodzenie uzasadnione było specyfiką zamówienia. Każdy z towarów opisanych w przedmiocie zamówienia za pomocą znaku towarowego czy pochodzenia od wskazanego producenta posiada określone parametry techniczne. Każdy z tych przedmiotów mógł zostać opisany przy pomocy parametrów charakteryzujących dany przedmiot zamówienia. Zamawiający mógł opisać przedmioty objęte zamówieniem za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, bez ryzyka niewykonania zamówienia zgodnie z jego założeniami.

Sąd wskazał, że Instytucja Zarządzająca zastosowała w niniejszej sprawie korektę o największej wartości procentowej, - 10 % z poz. 10, tab. 4 Taryfikatora z 23 listopada 2012 r. Tymczasem Taryfikator ten w punkcie 8 przewiduje, że wskaźnik korekty W% przedstawia zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. W treści decyzji wydanej [...] maja 2016 r. organ w ogóle nie wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się uznając, że w sprawie należałoby zastosować maksymalną korektę, natomiast ponownie rozpoznając sprawę, w decyzji z [...] sierpnia 2016 r., kwestii tej poświęcono zaledwie jedno następujące zdanie "...z uwagi na znaczne naruszenie konkurencyjności (poprzez naruszenie zarówno art.29 ust.2 jak i art.29 ust.3 p.z.p., których wystąpienie determinuje zastosowanie dwóch różnych wskaźników korekty) nie ma możliwości obniżenia wskaźnika korekty".

Uzasadnienie zastosowania maksymalnej korekty jest zatem lakoniczne bo zaledwie jednozdaniowe. W ocenie Sądu uzasadnienia tego nie można uznać za skuteczny argument przemawiający za zastosowaniem maksymalnej korekty. Należy zaznaczyć, że naruszenie, o którym mowa w art. 29 ust. 3 p.z.p. jest szczególnym przypadkiem naruszenia określonego w art. 29 ust. 2 p.z.p. Każde naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. jest jednocześnie naruszeniem art. 29 ust. 2 p.z.p. W ocenie Sądu przepis art. 29 ust. 3 jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 29 ust. 2 i kwalifikowanym przypadkiem naruszenia określonego w art. 29 ust. 2 p.z.p. Dlatego też odpowiedzialność za naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. jest surowsza od odpowiedzialności za naruszenie tylko art. 29 ust. 2 p.z.p. W Taryfikatorze przewidziano bowiem, że w przypadku naruszenia art. 29 ust. 2 p.z.p. korekta wynosi do 5% (tabela 4 poz.11) a przy naruszeniu art. 29 ust. 3 p.z.p. do 10% (tabela 4 poz.10). W sytuacji zatem gdy naruszenie art. 29 ust.3 p.z.p. skutkuje zastosowaniem surowszej korekty (do 10%) w stosunku do naruszenia art. 29 ust. 2 p.z.p. (do 5%) to nie można uznać za przekonujący argument podniesiony przez Instytucję Zarządzającą, że za naruszenie art.29 ust. 3 p.z.p. należy zastosować maksymalną korektę (10%) bo doszło do naruszenia dwóch przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych (tzn. art. 29 ust. 2 i art. 29 ust. 3). Naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. jest zawsze przypadkiem naruszenia art. 29 ust. 2 p.z.p. i nie można uznać, że za naruszenie to (tzn. art. 29 ust. 3 p.z.p.) należy automatycznie stosować korektę 10% bo doszło do naruszenia dwóch przepisów ustawy. Pogląd organu w tym zakresie nie ma racjonalnego uzasadnienia.

W ocenie Sądu z treści kwestionowanych decyzji nie sposób wywnioskować, że ustalając kwotę korekty finansowej organ kierował się takimi okolicznościami jak: charakter stwierdzonej nieprawidłowości, jego waga oraz strata finansowa poniesiona przez dany fundusz, pomimo tego, że ostateczna decyzja co do wysokości zastosowanego wskaźnika korekty należy do Instytucji Zarządzającej właściwym programem operacyjnym. Innymi słowy organ zaniechał swoistego miarkowania, gradacji stwierdzonych uchybień, chociaż tak w taryfikatorze z 2012 r. zalecono, aby przy ustalaniu wysokości korekt finansowych za naruszenia norm prawa unijnego w dziedzinie zamówień publicznych kierować się z jednej strony rodzajem lub stopniem naruszenia, z drugiej zaś skutkami finansowymi naruszenia dla wydatków ze środków funduszu UE.

Skargą kasacyjną Zarząd Województwa Łódzkiego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) przez:

a) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że organ miał "swobodę w orzekaniu" i "wyborze korekty z przedziału pomiędzy 5% a 10% w sytuacji gdy "taryfikator" opublikowany na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu [...] listopada 2012 r. przewidywał tylko i wyłącznie wskaźnik korekty w wysokości 10% za naruszenie art. 29 ust 3 oraz tylko i wyłącznie wskaźnik korekty w wysokości 5% za naruszenie art. 29 ust. 2, a organy administracji nie mają swobody w orzekaniu w tym zakresie;

b) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego oraz pominięcie istotnych dowodów w szczególności w postaci dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z "Taryfikatorem" jako instrukcji zawierającej już określenie charakteru i wagi naruszenia oraz potencjalnej szkody, co doprowadziło do przedstawienia w uzasadnieniu wyroku niespójnej oceny prawnej, w zakresie własnych rozważań, która przesądziła o przyjęciu zaniechania miarkowania przez organ;

c) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że możliwość obniżenia zastosowanej korekty jest tożsama z jej miarkowaniem, w sytuacji gdy są to pojęcia odrębne;

d) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez pominięcie, iż organ orzekający przed ustaleniem korekty finansowej ustalał czy istnieje możliwość określenia wysokości szkody, którą naruszenie spowodowało lub mogło spowodować, w celu ustalenia czy zastosowanie będzie miała metoda dyferencyjna czy wskaźnikowa, a oceny charakteru i wagi naruszenia dokonał przy wyborze stawki;

e) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że "nie ma racjonalnego uzasadnienia" uznania przez organ, że doszło do naruszenia dwóch przepisów, tj.: art. 29 ust. 2 i art. 29 ust. 3, gdyż art. 29 ust. 2 p.z.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 29 ust. 3 p.z.p. i w konsekwencji zastosowania 10% wskaźnika korekty;

f) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez lakoniczne, a tym samym niewystarczające wskazania co do dalszego postępowania przez organ, które nie są konkretne ani precyzyjne, a uwzględnienie przez organ argumentacji Sądu zgodnie z wskazaniami kwestionowanymi w lit a) - e) mogłyby doprowadzić do wielokrotnego miarkowania korekty i zastosowanie wskaźnika z jakiegoś fikcyjnego przedziału, a zatem nieistniejącego, czym zatem naruszono także art. 153 p.p.s.a.;

g) sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi przez ograniczenie się wyłącznie do zasygnalizowania uchybienia, jakiego dopuścił się organ, tj., iż podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie przez organ przepisów postępowania, takich jak art. 6 i art. 7 k.p.a., bez przeprowadzenia analizy w oparciu o akta sprawy, czy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

h) schematyzm uzasadnienia i zastąpienie uzasadnienia własnego stanowiska sądu ogólnikową aprobatą stanowiska strony skarżącej, co uniemożliwia organowi ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a w konsekwencji wykonanie wskazań co do dalszego postępowania, a także niepełne przedstawienie stanu sprawy przez pominięcie niektórych dowodów oraz argumentacji organu w zakresie zastosowania 10% wskaźnika korekty poprzez sprowadzenie jej tylko i wyłącznie do jednego zdania (w sytuacji gdy organ przeprowadził szerokie rozważania nt. naruszenia konkurencyjności powołując na poparcie swoich twierdzeń orzecznictwo co stanowiło podstawę nieobniżania przypisanego wskaźnika korekty), a tym samym dokonanie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, czym naruszono także art. 153 p.p.s.a.;

i) sporządzenie uzasadnienia orzeczenia bez indywidualnych rozważań w sprawie, bez odniesienia się do argumentacji organu podniesionej w odpowiedzi na skargę oraz w toku postępowania, a to sporządzonej w oparciu o zapisy "Taryfikatora" które nie dotyczą innej sprawy,

co uniemożliwia tym samym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku i miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji wobec uchylenia kontrolowanej decyzji oraz ją poprzedzającej, także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji gdy Sąd winien był oddalić skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a. tym samym naruszył także ten przepis;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6 i 7 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie stanowi istotny wpływ na wynik sprawy w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, w zakresie:

a) przyjęcia "pominięcia przez organ obowiązku miarkowania wysokości nałożonej korekty", co jest nieprawdziwe, gdyż organ zastosował w tym celu zapisy dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z "Taryfikatorem" jako instrukcją zawierającą już określenie wagi naruszenia oraz potencjalnej szkody (będąc nimi związany), a także dokonał oceny znaczącego naruszenia konkurencyjności kiedy to poziom korekty nie może zostać obniżony;

b) przyjęcia, że "nie ma racjonalnego uzasadnienia" uznania przez organ, że doszło do naruszenia dwóch przepisów, tj art. 29 ust. 2 i art. 29 ust. 3, gdyż art. 29 ust. 2 p.z.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 29 ust. 3 p.z.p. i w konsekwencji zastosowania 10% wskaźnika korekty bez jego obniżenia, w sytuacji gdy takie twierdzenia Sądu nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa;

c) przyjęcia, że organ nie wziął pod uwagę wagi i charakteru stwierdzonej nieprawidłowości przy nakładaniu wysokości korekty, w sytuacji gdy zastosowany wskaźnik procentowy uwzględnia już indywidualny rozmiar szkody powodowany tym konkretnym naruszeniem przepisów przy uwzględnieniu stopnia naruszenia, co gwarantuje, że wysokość korekty jest adekwatna do charakteru stwierdzonej nieprawidłowości;

d) braku istotności naruszeń,

co za tym idzie wymienione przez Sąd uchybienia nie miały miejsca i Sąd winien był oddalić skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a., a tym samym naruszył także ten przepis.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż Sąd dokonał oceny prawnej dowolnej, niepełnej, która to nie przystaje dój prawnego i zebranego materiału dowodowego;

2) art. 29 ust. 2 p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w niniejszej sprawie w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że jest szczególnym w stosunku do przepisu art. 29 ust. 3 p.z.p. i "nie ma racjonalnego uzasadnienia" że doszło do naruszenia dwóch przepisów, w sytuacji gdy są to odndrębne zasady przewidziane przez ustawodawcę w p.z.p., a działania beneficjenta wypełniają przesłanki naruszenie obu tych przepisów, gdyż wskazanie znaków towarowych stanowi także naruszenie art. 29 ust. 2 p.z.p.;

3) art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Fundj Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzanie 1260/1999 (Dz. Urz. UE L2; 11.07.2006, s. 25) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż organ naruszył ten przepis, w sytuacji gdy jego adresatem nie są organy administracji orzekające o zwrocie środków i skierowany jest on do państw członkowskich, a miarkowanie korekty przez organ na jego podstawie mogłoby prowadzić do niebezpieczeństwa dwukrotnego obniżenia wysoki korekty;

4) art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego prze; ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego FuncW Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzanie 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 21 11.07.2006, s. 25) w zw. dokumentem "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie pre zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z "Taryfikatorem" w wersji opublikowanej na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu [...] listopada 2012 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstaw przyjęcie, iż: (i) organ "zaniechał swoistego miarkowania, gradacji stwierdzonych uchybień" oraz, iż zastosowanie ww. dokumentu i "Taryfikatora" nie spełnia przesłanek do uznania za dokonanie przez organ oceny wagi i charakteru naruszenia, w sytuacji gdy samo zastosowanie "Taryfikatora" stanowi miarkowanie korekty finansowej, możliwość obniżenia korekty jest pojęciem tożsamym z miarkowaniem, w sytuacji gdy są to pojęcia odrębne, a także błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż "Taryfikator" w wersji z dnia [...] listopada 2012 r. przewidywał możliwość wyboru korek z przedziału pomiędzy 5% a 10% (dolnej i górnej granicy), w sytuacji gdy przewidywał tylke wyłącznie wskaźnik korekty w wysokości 10% za naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p. oraz tylko i wyłączh wskaźnik korekty w wysokości 5% za naruszenie art. 29 ust. 2 p.z.p.;

5) art. 60 Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczą: Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego ori- Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzanie 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 11.07.2006, s. 2: w zw. z art. 26 ust. 1. pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż Instytucja Zarządzająca "swobodę w orzekaniu" i "wyborze korekty z przedziału pomiędzy 5% a 10%" oraz że "orgon powinien także rozważyć procentowo jaka była łączna wartość brutto towarów, co do których użyto nazw własnych w stosunku do wartości całej umowy co mogłoby mieć znaczenie dla określeń wysokości zastosowanej korekty", co nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, sytuacji gdy IZ jest zobligowana do stosowania zasad należytego zarządzania finansami oraz ma nie tylko prawo, ale i obowiązek ustalania i nakładania korekt finansowych, a procedury w tym zakresie są określone przez przepisy, w tym także dokument Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z "Taryfikatorem", które tym samym także Sąd naruszył, a "Taryfikator" opublikowany na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu [...] listopada 2012 r. przewidywał tylko i wyłącznie wskaźnik korekty w konkretnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto Ł. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 860/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa Łódzkiego, który jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu z [...] kwietnia 2011 r., w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego, przyznał beneficjentowi - Miastu Ł. dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 2.744 004,35 zł na realizację projektu "Racjonalizacja zużycia energii w placówkach oświatowych prowadzonych przez Miasto [...] poprzez ich kompleksową termomodernizację w północnej części [...]". W wyniku kontroli na zakończenie projektu, przeprowadzonej w siedzibie beneficjenta oraz w miejscach realizacji projektu w dniach 9-18 czerwca 2014 r. oraz 20-22 sierpnia 2014 r. (dodatkowe czynności kontrolne), Instytucja Zarządzająca stwierdziła naruszenie art. 29 ust. 2 i 3 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez wskazanie w opisie przedmiotu zamówienia znaków towarowych. W załączniku nr 1 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (dalej: SIWZ) "Opis przedmiotu zamówienia" wskazano, że szczegółowy zakres prac został zawarty w Programach Funkcjonalno-Użytkowych (PFU), gdzie użyto nazwy własne urządzeń oraz producentów. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a., natomiast w pkt 2) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym.

Trafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., ponieważ Sąd I instancji bezzasadnie stwierdził inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez pominięcie przez organ obowiązku miarkowania wysokości nakładanej korekty, nie rozważenie i nie wskazanie, czy w sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za obniżeniem stawki maksymalnej i w jakim zakresie stawka powinna zostać obniżona. Natomiast nie jest trafny zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. (Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie), ponieważ wojewódzki sąd administracyjny sprawując kontrolę legalności decyzji ostatecznej zastosował środek określony w ustawie. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o niezastosowanie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., nie zastosowanie tego przepisu postępowania nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Z brzmienia art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 wynika, że to państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych i korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. To państwo członkowskie bierze pod uwagę i wagę i nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Wykładnia wskazanego przepisu pozwala zatem uznać, że w zastosowanych przez organ wytycznych Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pn. Wymierzenie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE (w tzw. "Taryfikatorze" ) zawarta jest ocena wagi i charakteru naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 173/13 publik. w internetowej bazie orzeczeń NSA). Ustalenie wysokości korekty może następować na dwa sposoby: przez zastosowanie metody dyferencyjnej lub metody wskaźnikowej. Metodę dyferencyjną stosuje się jeżeli możliwe jest indywidualne oszacowanie rozmiaru szkody spowodowanej ujawnionym naruszeniem. Jeżeli natomiast skutki finansowe określonego naruszenia są pośrednie lub rozproszone, a zatem trudne czy wręcz niemożliwe do oszacowania stosuje się metodę wskaźnikową według wzoru ustalonego w Taryfikatorze. Wskaźnik procentowy przyjmuje się zgodnie z właściwą tabelą Taryfikatora. Wskaźnik ten wyraża abstrakcyjny i uśredniony stopień "szkodliwości" określonego typu naruszenia, przyjmuje się go w wysokości i na warunkach określonych w Taryfikatorze. Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanym wyżej wyroku NSA z 25 kwietnia 2014 r., że Taryfikator sam w sobie zawiera ocenę charakteru i wagi jaką dla danej nieprawidłowości przypisała Polska jako państwo członkowskie przyporządkowując konkretną stawkę procentową do konkretnego naruszenia prawa zamówień publicznych. W Taryfikatorze przewidziano możliwość braku obowiązku nakładania korekt finansowych za naruszenia, które mają charakter formalny i nie wywołują żadnych skutków finansowych, jak np. zaniechanie przechowywania dowodu publikacji ogłoszenia. Stwierdzenie naruszenia art. 29 ust. 2 oraz art. 29 ust. 3 p.z.p. stanowi nieprawidłowości uprawniającą do nałożenia korekty zgodnie z Taryfikatorem. Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego w systemie obowiązującego prawa nie mają żadnego znaczenia prawnego, gdyż nie stanowią źródła prawa dla podmiotów pozostających poza układami zależności i podporządkowania wynikającymi z norm o charakterze ustrojowym. Wytyczne stanowią integralny składnik umów o dofinansowanie, podpisując taką umowę, beneficjent wyraża zgodę na ich stosowanie przez instytucję zarządzającą w wyniku czego stają się one warunkami umowy i jako takie mogą być stosowane przy ustalaniu korekty. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dokonało nowelizacji dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" 14 listopada 2012 r. Zgodnie z pkt 4. załącznika Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE: Wskaźnik procentowy W%, stosowany dla obliczenia wysokości korekty finansowej dla zamówień publicznych, które nie są objęte dyrektywą 2004/18/WE lub 2004/17/WE, określa się według tabeli 4. Z kolei, według pkt 8. załącznika, wskaźnik korekty W% przedstawia zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające.

Tabela 4. zawiera kolumny: Lp.; Kategoria nieprawidłowości; Kwalifikacja prawna oraz opis nieprawidłowości; W% (wskaźnik procentowy nałożonej korekty); Uwagi. Pozycja 10: Dyskryminacyjny opis przedmiotu zamówienia;1. Naruszenie art. 29 ust. 3 p.z.p., poprzez opisanie przedmiotu zamówienia przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, w przypadku, w którym nie zachodzą łącznie dwie przesłanki: - jest to uzasadnione specyfiką zamówienia - nie można opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń. oraz/lub bez dopuszczenia możliwości składania ofert równoważnych; 10%; Uwagi – brak. Pozycja 11: Dyskryminacyjny opis przedmiotu zamówienia; 1. Naruszenie art. 29 ust. 2 p.z.p., poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję 2. Naruszenie art. 30 ust. 4, poprzez opisanie przedmiotu zamówienia przez odniesienie się do norm, aprobat, specyfikacji technicznych i systemów odniesienia bez dopuszczenia rozwiązań równoważnych 3. Naruszenie art. 30 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.z.p., poprzez opisanie przedmiotu zamówienia przez odniesienie się do norm, aprobat, specyfikacji technicznych i systemów odniesienia z naruszeniem ustawowej kolejności; 5%; Uwagi – brak.

Należy wskazać, że Tabela 4. zawiera Pozycję 3: Niedozwolona modyfikacja treści siwz; (...); 25%; Uwaga: Wysokość korekty może zostać obniżona do 10 % lub 5 % w zależności od wagi nieprawidłowości. Wskazana uwaga stanowi o tym, że zalecana stawka maksymalna może ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Inaczej mówiąc, jest to przypadek kiedy obniżenie zalecanej stawki maksymalnej może przekroczyć 50 % wartości wskaźnika wyjściowego. Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego stanowią, że przedstawione w załączonych tabelach wskaźniki procentowe traktować należy jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające. Obniżenie zalecanej stawki maksymalnej nie może jednak przekroczyć 50% wartości wskaźnika wyjściowego i jest dopuszczalne jedynie w odniesieniu do tych kategorii nieprawidłowości, w przypadku których nie wskazano wprost poziomów korekt, które mogą zostać zastosowane w zależności od wagi nieprawidłowości. Do wspomnianych wcześniej okoliczności uzasadniających obniżenie zalecanego poziomu korekty zaliczyć należy przede wszystkim poziomy korekt, które w analogicznych jak rozpatrywane przypadkach naruszeń zaproponowane zostały w raportach z przeprowadzonych audytów Komisji Europejskiej. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z opiniami wyrażanymi we wspomnianych raportach, poziom korekty nie może zostać obniżony w przypadku znaczącego naruszenia konkurencyjności (...). W przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej.

Zarząd Województwa Łódzkiego w uzasadnieniu decyzji ostatecznej (str. 23-24) wszechstronnie wyjaśnił jej podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. W tych ramach wskazał, że poziom korekty nie mógł zostać obniżony wobec przypadku znaczącego naruszenia konkurencyjności oraz, że zaistniał przypadek wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych i należało zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając decyzję ostateczną oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] maja 2016 r. w trybie art. 153 p.p.s.a. wyraził ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Należy przypomnieć, że przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości.

Zasadnie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 153 p.p.s.a., ponieważ ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w zaskarżonym wyroku nie są prawidłowe. Organ administracji publicznej rozważył bowiem i wskazał, że w tej sprawie nie zaistniały przesłanki przemawiające za obniżeniem stawki maksymalnej powołując szczegółowe zapisy dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE."

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może polegać bądź błędnej jego wykładni, czyli mylnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji). Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi bezzasadnie stwierdził, że organ administracji publicznej naruszył nie wskazany wprost przepis prawa materialnego, jak również, że naruszenie nie wskazanego przepisu prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Tym samym trafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a., podniesiony w pkt II. pkt 4. petitum skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ wskazane przez stronę jako naruszone przepisy prawa nie były podstawą prawną decyzji ostatecznej.

Podstawą prawną decyzji ostatecznej był nie wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako naruszony art. 207 ust. 1 pkt 2) u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Zarząd Województwa Łódzkiego przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim dokonał oceny zapisów umowy z [...] kwietnia 2011 r., a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów ustalił, że zwrotowi podlega kwota 270.914,79 złotych.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, ponieważ uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 § pkt 2) p.p.s.a. i art. 207 § 2 p.p.s.a. odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części, ponieważ w rozpoznawanej sprawie stanowisko organu opierało się na tożsamej argumentacji prawnej zawartej w skargach kasacyjnych rozpoznawanych w analogicznych sprawach, w tym samym terminie, co w sposób oczywisty wpłynęło na ocenę nakładu pracy pełnomocnika organu.