I GSK 1544/19

I GSK 1544/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner
Krzysztof Sobieralski
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Sygn. powiązane
V SA/Wa 629/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-11-07
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 629/18 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 listopada 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 629/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego polegającego na uchyleniu zaskarżonego wyroku WSA w całości i poprzedzających go decyzji w całości; z ostrożności w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku wskazanego powyżej o uchylenie wyroku WSA w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto adwokat K. Ż. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu albowiem koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 113 § 1 KPA, poprzez nieuchylenie przez WSA postanowienia Organu wydanego z naruszeniem przepisów prawa, co było wynikiem wadliwie przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej i błędnego uznania przez Sąd, że Organ podjął prawidłowe działanie w sprawie.
b) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 113 § 1 KPA, poprzez nieuchylenie przez WSA postanowienia Organu wydanego z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co było wynikiem wadliwie przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej i błędnego uznania przez Sąd, że Organ prawidłowo odmówił stronie prawa do uznania, że przedmiotowe ewentualne nieprawidłowości nie powinny być korygowane w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, tj. ograniczenie uzasadnienia wyroku do powielania stanowiska Organu i nie wskazanie przez Sąd dlaczego przyjął przedmiotowe stanowisko za słuszne.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku stąd skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Choć niniejsza skarga nie w pełni odpowiada wymogom jakie stawia przed tym środkiem prawnym ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym niemniej nie można jest uznać za nie poddającą się kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W pierwszej kolejności za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w tym przepisie. Przede wszystkim świadczy o tym analiza treści zakwestionowanego rozstrzygnięcia. W szczególności, przeciwnie niż twierdzi skarżący kasacyjnie, WSA zawarł w nim wyraźne stanowisko dlaczego uznał, że przedmiotowe nieprawidłowości zawarte w postanowieniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. zostały przez WSA uznane za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Stanowisko to zostało jasno zakomunikowane na stronach 3 i 4 wyroku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe.
Charakter omyłek pisarskich zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2017 r nie budzi wątpliwości w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz treści ww. postanowienia poddanego kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie sygn. akt V SA/Wa 2245/17, w której - co trzeba podkreślić - WSA w Warszawie w dniu 29 września 2018 r. oddalił skargę M. B. na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku A SA.
Wyrok ten jest prawomocny, nie została złożona skarga kasacyjna od tego wyroku, a WSA w Warszawie wydając w dniu 29 września 2018 r. to orzeczenie dysponował postanowieniami organów obu instancji o sprostowaniu oczywistych omyłek, które były poddane kontroli w postępowaniu zakończonym wyrokiem zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną.
Zdaniem NSA rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną omyłki te mają charakter omyłek oczywistych w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., a więc mogły zostać sprostowane przez organ w oparciu o ten przepis.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że zakres poczynionych zmian nie mieści się w granicach wyznaczonych przez wzmiankowany przepis.
Oczywistość omyłki polega na tym, że organ wbrew widocznemu zamierzeniu zawarł w decyzji element, który w konkretnych okolicznościach sprawy niewątpliwie koliduje z wyrażoną jednoznacznie treścią rozstrzygnięcia, a jednocześnie nie wpływa w sposób zasadniczy na meritum decyzji (a w tym przypadku postanowienia z dnia [...] października 2017 r.).
To, czy dany element rozstrzygnięcia organu może podlegać sprostowaniu, ponieważ doszło do oczywistej omyłki, należy oceniać na podstawie całego rozstrzygnięcia, czyli sentencji wraz z uzasadnieniem. Potwierdza to wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., (sygn. akt I OSK 782/12). W sprawie niniejszej sprostowaniu podlegały zawarte w uzasadnieniu postanowienia z [...] października 2017 r. w istocie rok wystawienia tytułów wykonawczych (zamiast wpisanego 2017 powinien być wpisany 2014) oraz błąd w ostatnich dwóch cyfrach jednego trzynastocyfrowego numeru granicznego tytułu wykonawczego (zamiast 98 wpisano 84).
Organ rozważając, czy dany element decyzji może podlegać sprostowaniu, powinien przeprowadzić analizę sentencji decyzji oraz uzasadnienia i ustalić, czy poprawka nie doprowadzi do jakiejkolwiek merytorycznej zmiany decyzji. W takim bowiem przypadku postanowienie o sprostowaniu byłoby wydane z przekroczeniem granic sprostowania decyzji i mogłoby podlegać stwierdzeniu nieważności. Taka zaś sytuacja nie zachodzi na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a., przy czym wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stosownie do art. 254 § 1 p.p.s.a. składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.