I GSK 2057/22

I GSK 2057/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Kraczowski /sprawozdawca/
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Tomasz Smoleń
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Gd 306/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-10-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 183, art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 306/22 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2022 r. nr 2201-IOC.4303.10.2021.KR w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA) wyrokiem z 6 października 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 306/22 oddalił skargę B. W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) z 19 stycznia 2022 r. nr 2201-IOC.4303.10.2021.KR w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru i długu celnego.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA, skarżąc go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: ppsa) – zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1) postanowień reguł 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (Część Pierwsza Przepisy Wstępne, Sekcja I Ogólne Reguły A) stanowiących Załącznik numer I do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Numer CELEX:31987R2658, dalej odpowiednio: ORINS oraz Rozporządzenie Taryfowe), normy wynikającej z treści kodu CN 4412 99 40 oraz komentarzy do pozycji 4412 (Noty wyjaśniające do nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (2019/C 0/01; dalej: Noty wyjaśniające) - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby towary, tj. płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem recyklingowym (dalej: Towar lub Płyty szalunkowe) nie mogły być zaklasyfikowane do kodu CN 4418 40 00, w związku z czym należy je zakwalifikować do kodu kod CN 4412 99 40, podczas gdy - z uwagi na:
• mieszany charakter Towarów;
• brak możliwości uznania Towarów za sklejkę;
• ich cechy konstrukcyjne oraz jakość materiału, z którego Towary są wykonane, uniemożliwiają użycie Towarów do jakiegokolwiek innego celu niż do szalunków konstrukcji betonowych;
• pokrycie Towarów od zewnątrz ciemną substancją zapobiegającą przywieraniu betonu,
- Towary powinny być zaklasyfikowane do kodu CN 4418 40 00 00;
2) postanowień reguł 1., 2. b) oraz 3. a) ORINS, normy wynikającej z treści kodu CN 4418 40 00 oraz Not wyjaśniających do pozycji 4418 - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż reguły 2. b) oraz 3. a) ORINS nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało uznaniem, że Towary należy zaklasyfikować do kodu CN 4412 99 40, podczas gdy pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar sposób bardziej ogólny, co skutkuje koniecznością uznania, iż przedmiotowe Płyty szalunkowe powinny być zaklasyfikowane do kodu CN 4418 40 00 00.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wskazując na powyższe, na podstawie art. art. 188 ppsa, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w do ponownego rozpoznania przez WSA, zgodnie z art. 185 § 1 ppsa, gdyby sąd uznał, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS – reprezentowany przez radcę prawną –wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 ppsa – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 ppsa).
Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 ppsa wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2022r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane wyroki tamże; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Warszawa 2024, s. 650–669).
Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ppsa, a więc naruszeniu prawa materialnego.
Składające się na ww. podstawę kasacyjną zarzuty odnoszą się do identyfikacji towaru (płyt szalunkowych drewnianych do podtrzymywania stropów), które według skarżącego powinny zostać zaklasyfikowany do kodu CN 4418 40 00 00, do którego zostały zaklasyfikowane w zgłoszeniu celnym, ze stawką celną 0%, podczas gdy właściwą klasyfikacją ww. towaru, według organu celnego, jest kod CN 4412 99 40 90 ze stawką celną 10%.
Identyfikując w ten sposób przedmiot sporu skarżący w ramach naruszeń materialnych (art. 174 pkt 1 ppsa) zarzuca WSA dwa naruszenia.
Pierwszy dotyczy naruszenia postanowień reguł 1. i 6. ORINS oraz Rozporządzenia Taryfowego, normy wynikającej z treści kodu CN 4412 99 40 oraz komentarzy do pozycji 4412 Noty wyjaśniających, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem recyklingowym nie mogły być zaklasyfikowane do kodu CN 4418 40 00, w związku z czym należy je zakwalifikować do kodu kod CN 4412 99 40.
Drugi dotyczy naruszenia postanowień reguł 1., 2. b) oraz 3. a) ORINS, normy wynikającej z treści kodu CN 4418 40 00 oraz Not wyjaśniających do pozycji 4418 - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż reguły 2. b) oraz 3. a) ORINS nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało uznaniem, że Towary należy zaklasyfikować do kodu CN 4412 99 40, a nie do kodu CN 4418 40 00 00.
Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (p. wyrok NSA z 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34, a także np. wyroki z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I GSK 945/15, z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I GSK 1730/20 czy z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I GSK 683/13, z 20 września 2024 r. sygn. akt I GSK 980/21).
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest jakichkolwiek zarzutów naruszenia prawa procesowego związanych z próbą kwestionowania ustaleń faktycznych. Stąd też nie jest prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej sprowadzająca się do wymienienia jako naruszonych przepisów prawa materialnego w postaci reguł ORINS, Rozporządzenia Taryfowego, Noty wyjaśniającej oraz kodów CN, przy całkowitym braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do sfery ustaleń faktycznych, tj. klasyfikacji spornych płyt szalunkowych. W konsekwencji absolutny brak zarzutów odnoszących się do kwestii ustaleń faktycznych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zweryfikowanie przedstawionych zarzutów ze względu na ich niekompletność. Żaden zarzut nie dotyczy bowiem sfery ustaleń faktycznych, a z tym zagadnieniem, jak już wskazano, wiąże się klasyfikacja towarowa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 207 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.) zasądzono od skarżącego na rzecz organu częściowy zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Miarkowanie kosztów postępowania sądowego polegało na przyznaniu organowi kwoty 2.000 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Powyższe było uzasadnione tym, że sprawa jest tożsama z innymi sprawami zainicjowanymi przez skarżącego i rozpoznanymi tego samego dnia, które dotyczą identycznego problemu prawnego i okoliczności faktycznych. Zasądzona kwota jest więc adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika organu.