II GSK 1304/12

II GSK 1304/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-07-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska
Janusz Zajda /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Sz 349/12 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2012-05-31
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 26 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. B. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 349/12 w sprawie ze skargi W. B. Spółki z o.o. w K. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. B. Spółki z o.o. w K. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z 31 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 349/12 oddalił skargę W. B. Spółki z o.o. w K. na informację Zarządu Województwa [...] z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Spółka W. B. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]" - w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego [...] marca 2011 r. przez Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 (dalej: IZ RPO [...]).
Pismem z [...] listopada 2011 r. IZ RPO [...] poinformowała Spółkę, że złożony przez nią wniosek przeszedł pomyślnie etap oceny merytorycznej, otrzymując 65 pkt, oraz że zostanie on przekazany pod obrady Zarządu Województwa, który - po ewentualnym wcześniejszym przeprowadzeniu oceny strategicznej - podejmie decyzję o dofinansowaniu projektu w ramach konkursu. Kolejnym pismem z [...] lutego 2012 r. IZ RPO [...] zawiadomiła Spółkę, że jej wniosek uzyskał 12 dodatkowych punktów w wyniku dokonanej przez Zarząd Województwa oceny strategicznej. Łączna suma punktów uzyskanych z oceny KOP i oceny strategicznej wyniosła 72,80 pkt. Jednocześnie Spółka została poinformowana, że jej wniosek - z uwagi na wcześniej uzyskaną liczbę punktów, wynik oceny strategicznej i ograniczoną ilość dostępnych środków w konkursie - został decyzją Zarządu Województwa umieszczony na liście rezerwowej, a co za tym idzie realizacja projektu uzależniona jest od ewentualnych oszczędności lub pozyskania dodatkowych środków.
Zarząd Województwa [...] po analizie protestu złożonego przez Spółkę, dokumentacji aplikacyjnej, dokumentacji konkursowej oraz kart oceny ekonomiczno - finansowej protest odrzucił, o czym poinformowano Spółkę pismem z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odniósł się do kwestionowanych w proteście kryteriów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalając skargę stwierdził, że kontrolowany akt nie narusza prawa.
Powołując się na zapisy Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów składanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 (wersja wg stanu na lipiec 2011 r.), Sąd stwierdził, że skoro protest jest wnioskiem o ponowne sprawdzenie poprawności przeprowadzonej oceny i może dotyczyć nieprawidłowości mających miejsce w trakcie przebiegu procesu oceny projektu, to skarżąca może podnosić zarzuty dotyczące wyłącznie oceny jej własnego projektu.
Wskazał, że skarżąca podniosła w sprawie zarzuty przeciwko wynikom otrzymanym przez innych wnioskodawców. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że nie wskazano sposobu obliczania współczynnika B/C (tj. stosunek korzyści do kosztów ekonomicznych) co spowodowało, że oceniający wskazali, iż pomimo posiadania innych wartości współczynnika B/C (2,472 dla skarżącej, zaś 2,473 dla Spółki "B. T. B.") oba projekty przyniosą takie same korzyści, i ta okoliczność podważa prawidłowość dokonanej oceny tego wskaźnika także w innych projektach. Zdaniem skarżącej wskaźnik ten został prawdopodobnie obliczony na podstawie złych danych wyjściowych, co w konsekwencji miało bezpośredni wpływ na liczbę punktów uzyskanych przez skarżącą. W związku z tymi zarzutami Sąd stwierdził, że skarżąca w istocie nie kwestionuje oceny swojego wniosku, a jedynie ocenę projektów innych uczestników tego samego konkursu, co do ilości punktów im przyznanych.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skoro skarżąca Spółka w zasadzie nie kwestionuje wysokości przyznanych jej punktów w ramach danego kryterium, wskazuje bowiem, iż jej postępowanie było prawidłowe, zachodzi tym samym podstawa do przyjęcia, że cała procedura dotycząca oceny jej wniosku była prawidłowa. Z tego też względu Sąd nie mógł przyjąć, że ocena projektu skarżącej Spółki została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą. W takim przypadku przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie spowodowałoby polepszenia sytuacji skarżącej przez przyznanie jej większej ilości punktów w ramach tej samej procedury, opartej na tych samych kryteriach i tej samej metodologii wyliczenia wskaźników. Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu polityki rozwoju wywołane jest wnioskiem zainteresowanego wnioskodawcy uczestniczącego w danym konkursie i toczy się w sprawie kontroli oceny konkretnego wniosku skarżącego. Tym samym Sąd nie jest uprawniony do badania w sprawie wniosków konkursowych składanych przez inne podmioty, o ile nie złożyły one skarg w trybie art. 30c ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: uzppr).
W ocenie Sądu ustawodawca skonstruował skargę (art. 30c ust. 2 uzppr) w taki sposób, że to skarżący ma obowiązek przedstawić wszystkie dokumenty w sprawie i to one podlegają ocenie sądowej w ramach prowadzonego postępowania, tym samym brak jest podstaw do dopuszczenia innych dowodów, z kart oceny merytoryczno - finansowej dotyczących wszystkich uczestników Konkursu [...] i zobowiązanie organu do ich przedstawienia.
Wskazując, że istota zarzutów skargi sprowadza się do nierównej oceny zgłoszonych w Konkursie [...] projektów, co w konsekwencji miałoby się wiązać z potrzebą unieważnienia Konkursu, Sąd wyjaśnił, że na podstawie przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sądowi nie przyznano uprawnienia do unieważniania konkursu, a jedynie prawo rozstrzygnięcia skargi strony w trybie art. 30c uzppr.
Stwierdził, iż Spółka zarzucając, że zbliżone projekty otrzymały większą ilość punktów niż jej projekt, co było możliwe wobec braku wskazania sposobu obliczenia współczynnika B/C powołała się na dokument Komisji Europejskiej z 16 czerwca 2008 r. - Przewodnik do analizy kosztów i korzyści projektów inwestycyjnych; fundusze strukturalne, Fundusz Spójności oraz Instrument Przedakcesyjny, w którym wskazano przykłady analizy projektów inwestycyjnych, w których liczony był wskaźnik B/C. Sąd zgodził się z organem, że są to tylko czysto teoretyczne przykłady inwestycji o różnych wskaźnikach B/C, wskazujące na zróżnicowanie sposobu obliczania niektórych danych liczbowych, nie stanowią jednak dowodu na okoliczność dowolnego lub błędnego wyboru przez innych wnioskodawców parametrów do obliczania wskaźnika B/C. Sąd podzielił również opinię organu, że różne czynniki w zależności od wewnętrznej charakterystyki projektów (wskazania innych danych w dokumentacji aplikacyjnej zamieszczonej we wniosku o dofinansowanie danego projektu) mogą różnie kształtować ostateczny wynik ekonomiczno-finansowy danego projektu, skutkiem tego może być, iż projekty o pozornie podobnym zakresie mogą mieć odmienne oddziaływanie.
Sąd zauważył, że organ przygotował konkurs, jak i opracował dokumenty na jego potrzeby (wszystkie dostępne na [...]), w tym Przewodnik po wskaźnikach, jako Załącznik nr 2 do Wytycznych dla Wnioskodawców. Oś priorytetowa 4. Infrastruktura ochrony środowiska. Działanie 4.1. Energia odnawialna i zarządzanie energią. Tryb konkursowy (S., marzec 2011 r.), gdzie wskazano, że wartości wszystkich wskaźników powinny być oszacowane na poziomie możliwym do osiągnięcia przez wnioskodawcę i będą stanowiły jedno z podstawowych źródeł informacji dla oceniających projekt. Powołując się na zapisy Przewodnika po wskaźnikach, Sąd wskazał na obowiązek podania przez wnioskodawcę danych zgodnych z rzeczywistością, możliwych do osiągnięcia, i tak też uczyniła skarżąca. Ponadto w złożonym wniosku strona oświadczyła, że informacje zawarte we wniosku oraz załącznikach do wniosku są prawdziwe, oraz że jest świadoma odpowiedzialności karnej z Kodeksu karnego.
Sąd wskazał również, że Wytyczne do studiów wykonalności w zakresie energii odnawialnej: Działanie: 4.1. Energia odnawialna i zarządzania energią w celu ujednolicenia zasad przygotowywania i pisania studiów wykonalności, w szczególności przyjmowania założeń, parametrów, a także metodologii prowadzenia obliczeń, zawierały metodologię wyliczenia określonych wskaźników, zaś skarżąca dokonała wyliczenia tych wskaźników prawidłowo, co przełożyło się na ilość punktów jej przyznanych. Skarżąca Spółka nie miała problemów z dokonaniem obliczeń w oparciu o ww. Wytyczne.
Powołując się na procedury zawarte w Podręczniku realizacji RPO[...] na lata 2007-2013 Sąd wskazał, że obrazują one system kontroli złożonych projektów na wszystkich jego etapach i wprowadzają rozwiązania w zakresie wykrycia nieprawidłowości, jak i odpowiedzialności osób i jednostek, które je spowodowały. Tym samym Sąd uznał, że nieprawidłowości, na które powołuje się skarżąca, mogą być stwierdzone i usunięte w ramach opisanej procedury przez wskazane organy.
Sąd stwierdził też, że w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny wniosków w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym (art. 31 ust. 1 uzppr). Sposób wyboru ekspertów mających dokonywać weryfikacji projektów został określony w Trybie wyłaniania ekspertów do Komisji Oceniających Projekty, przyjętym uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z [...] kwietnia 2010 r. Powołując się na zapisy zawarte w tym dokumencie, jak również w Regulaminie Komisji Oceniających Projekty, Sąd wskazał, że zapewniona została bezstronność osób oceniających projekty, wprowadzono regulacje w przypadkach wykrycia nieprawidłowości postępowania eksperta i jego odpowiedzialności z tytułu wykonywanej pracy. Tym samym zarzuty skarżącej, że ocena merytoryczna projektu Spółki została dokonana niezgodnie z kryteriami konkursu, oraz że nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosku oraz zastosowano kryteria ocenne oparte na dowolności i uznaniowości, a ocena wniosku była błędna, nierzetelna oraz powierzchowna, nie znajdują oparcia w okolicznościach faktycznych występujących w sprawie, jak i w uregulowaniach prawnych.
W ocenie Sądu wszystkie opisane procedury świadczą o tym, że Instytucja Zarządzająca uwzględniła w sprawie zasadę równego dostępu beneficjentów do pomocy i zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu. Wybór projektów następuje w trybie konkursowym. Kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, aby umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. To oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ w kontekście realizacji zasady równego dostępu oraz przejrzystości reguł, przewidzianej art. 26 ust. 2 uzppr, w tym jasności kryteriów. Zdaniem Sądu reguły te zostały zachowane, z tego też względu Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej, że ocena jej projektu była nieprawidłowa, niezgodna z kryteriami konkursu i naruszała prawo.
W. B. Spółka z o.o. złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- art. 26 ust. 2 uzppr - poprzez nietrafne przyjęcie, że bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego oceny wniosku skarżącej jest ocena innych wniosków złożonych w ramach tego samego konkursu, oraz że Sąd nie jest uprawniony do badania kart ocen innych uczestników konkursu, a tym samym błędne przyjęcie, że w trakcie oceny wniosku skarżącej Instytucja Zarządzająca uwzględniła zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu, podczas gdy Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, a w szczególności zaniechano szczególnej dbałości o ustalenie właściwej punktacji dotyczącej poszczególnych kryteriów, co spowodowało, że projekt skarżącej został gorzej oceniony w porównaniu z innymi projektami o tym samym zakresie;
2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa), tj.:
a. naruszenie art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr poprzez jego niezastosowanie, co wyraziło się w oddaleniu skargi pomimo istnienia przesłanek do uznania, iż rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej RPO [...] z [...] kwietnia 2012 r. o odrzuceniu protestu dotyczącego informacji o umieszczeniu na liście rezerwowej projektu pn.: "[...]" wydane zostało z naruszeniem prawa, a mianowicie z naruszeniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, przejawiającej się w zastosowaniu reguł ocennych opartych na dowolności i uznaniowości oraz naruszeniem art. 30c ust. 3 pkt 2 uzppr poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie;
b. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr poprzez nieprzeprowadzenie dokładnej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego aktu i przez to błędne uznanie, że rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej nie narusza prawa, w sytuacji, gdy z analizy sprawy wynika, że organ naruszył prawo w stopniu mającym wpływ na jej wynik, bowiem zastosowano kryteria ocenne, które były interpretowane dowolnie dla różnych kategorii beneficjentów, co spowodowało, że projekty o takim samym zakresie otrzymywały różną ilość punktów, z pokrzywdzeniem dla skarżącej;
c. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 30c ust. 3 pkt. 1 uzppr poprzez niewyjaśnienie oraz niewskazanie w treści uzasadnienia wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewskazanie żadnych przesłanek, którymi kierował się Sąd przy ocenie zarzutów, dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów, a jedynie ograniczenie się do przedstawienia procedur stosowanych w ramach konkursu oraz ogólnikowej aprobaty stanowiska organu;
d. naruszenie art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 30e uzppr, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych, tj. nieuwzględnienie złożonej przez skarżącą decyzji SKO w S. z [...] maja 2012 r. uchylającej decyzję Marszałka Województwa [...] w S. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej oraz złożonych na rozprawie kart ocen innych uczestników konkursu, a także nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z kart oceny merytoryczno - finansowej dotyczących wszystkich uczestników konkursu [...] i zobowiązanie Instytucji Zarządzającej do ich przedłożenia, w sytuacji gdy ze względu na rozbieżne stosowanie kryteriów w nich zawartych wobec poszczególnych uczestników konkursu miały one dla sprawy kluczowe znaczenie, a tym samym nierozpoznanie istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 ppsa, a która nie zachodzi w tej sprawie.
Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna została w sprawie oparta na obydwu określonych w art. 174 ppsa podstawach. Przy czym podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie wyłącznie przepisów rangi ustawowej. Nie wskazano natomiast na naruszenie, choćby pośrednie, regulacji odnoszących się do zasad i procedur w realizacji RPO [...] na lata 2007 - 2013.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 26 ust. 2 uzppr, należy stwierdzić, że nie jest on trafny. Zgodnie z postanowieniami tego przepisu instytucja zarządzająca, wykonując zadania o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że zasada równego dostępu do pomocy odnosi się w pierwszej kolejności do czynności, o jakich mowa w art. 26 ust. 1 uzppr, w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulującym zasady prowadzenia konkursu. W przypadku RPO (Regionalnego Programu Operacyjnego) zasada równego dostępu znalazła wyraz przede wszystkim w formie jego uszczegółowienia, który to akt pozostawia ekspertom oceniającym wnioski dalece ograniczoną swobodę w zakresie oceny wad wniosków i oceny wyrażonej w punktacji. To, czy zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wniosków, jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Natomiast okoliczność, czy w przypadku innych niż wnoszący skargę podmiotów tę zasadę zachowano bądź naruszono, nie ma wpływu na ocenę zasadności skargi (wyroki NSA z: 28 kwietnia 2011 r., II GSK 675/11 i 4 września 2012 r., II GSK 1411/12 - dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl - zakładka Orzecznictwo, Baza orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl.). Pogląd ten podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie.
Oznacza to, że zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, przewidzianej w art. 26 ust. 2 uzppr, nie można sprowadzać do kwestii wzajemnego porównywania ocen wniosków złożonych przez inne podmioty w ramach tego samego konkursu z oceną wniosku złożonego przez skarżącą.
Konsekwencją nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 uzppr jest nieuwzględnienie zarzutów prawa procesowego zawartych w pkt 2 a/, b/ i d/ skargi kasacyjnej.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem przepisu art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr, co w ocenie skarżącej miało wiązać się z naruszeniem zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów.
Ponadto Sąd ten nie naruszył art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 uzppr, co miało wiązać się z zastosowaniem przez organ kryteriów ocennych, które były interpretowane dowolnie dla różnych kategorii beneficjentów, co spowodowało, że projekty o takim samym zakresie otrzymywały różną ilość punktów, z pokrzywdzeniem dla skarżącej.
Zarzucono także, że nie wskazano żadnych przesłanek, którymi kierował się Sąd przy ocenie zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie tej regulacji ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Przepis ten nie określa jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu.
W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z postanowieniami art. 141 § 4 ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Przepis ten można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie przybrało formy ogólnikowej aprobaty stanowiska organów administracji. Sąd bowiem wyjaśnił istotę postępowania odwoławczego i wskazał na to, że strona może podnosić zarzuty dotyczące wyłącznie oceny jej własnego projektu. Trafnie wskazano również, że postępowanie sądowe w sprawach z zakresu polityki rozwoju wywołane jest wnioskiem zainteresowanego i toczy się w sprawie kontroli oceny konkretnego wniosku skarżącego. Z tego też powodu Sąd nie jest uprawniony do badania innych wniosków konkursowych składanych przez inne podmioty. Sąd obszernie odniósł się również do systemu realizacji, czyli zasad i procedur obowiązujących w realizacji programu. W świetle powyższych rozważań niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa (zarzut 2 c/ skargi kasacyjnej), tym bardziej że autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnie, jakie to przepisy postępowania zostały naruszone przez Instytucję Zarządzającą, oraz że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie sposób również zgodzić się z zarzutem niewyjaśnienia oraz niewskazania w treści uzasadnienia wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd w uzasadnieniu wskazał bowiem jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 uzppr.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 30e uzppr poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych, tj. nieuwzględnienie złożonej przez skarżącą do akt sprawy decyzji SKO w S. z [...] maja 2012 r. uchylającej decyzję Marszałka Województwa [...] w S. odmawiającą udostępnienia skarżącej informacji publicznej, a także nieuwzględnienie wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu z kart oceny merytoryczno-finansowej dotyczących wszystkich uczestników konkursu [...] i zobowiązanie Instytucji Zarządzającej do ich przedłożenia, w sytuacji gdy ze względu na rozbieżne stosowanie kryteriów w nich zawartych wobec poszczególnych uczestników konkursu miały one dla sprawy kluczowe znaczenie, a tym samym nierozpoznanie istoty sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nakaz rozstrzygania "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Niezwiązanie sądu granicami skargi powoduje zaś, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym rozstrzygnięciem z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania. O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 ppsa można mówić wówczas, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały. Zauważyć jednak należy, że oparcie zarzutu skargi kasacyjnej na przepisie art. 134 § 1 ppsa wiąże się z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które nie będąc powołanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. Takie przepisy nie zostały jednak w skardze kasacyjnej wskazane.
Zauważyć ponadto należy, że autor skargi kasacyjnej uzasadniał naruszenie art. 134 § 1 ppsa nieuwzględnieniem całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych. Taka argumentacja w żadnej mierze nie może prowadzić do skutecznego wykazania naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przewidzianej w art. 134 § 1 ppsa zasady niezwiązania granicami skargi. Z uzasadnienia wynika bowiem, że autor skargi kasacyjnej kwestionował nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednak przepisu prawa, który miał być naruszony w związku z rzekomym ograniczeniem przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przepisem tym nie jest natomiast art. 134 § 1 ppsa, ani też art. 30e uzppr.
Niezależnie jednak od powyższych rozważań wskazać należy, że nieuwzględnienie wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu z kart oceny merytoryczno-finansowej dotyczących wszystkich uczestników konkursu [...] nie mogło mieć istotnego znaczenia w sprawie. Na podstawie tego dowodu, którego przeprowadzenia domagała się skarżąca można by ustalić jedynie tyle, że podobny wniosek innego podmiotu został np. wyżej oceniony. Taka okoliczność nie miałaby istotnego znaczenia w sprawie.
Jak już wskazano zasada równego dostępu do pomocy w pierwszej kolejności odnosi się do czynności, o jakich mowa w art. 26 ust. 1 uzppr, w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym, regulujących zasady prowadzenia konkursu. Z tych samych powodów niezasadny jest także zarzut związany z żądaniem uwzględnienia w sprawie decyzji SKO w S. z [...]maja 2012 r. uchylającej decyzję Marszałka Województwa [...] w S. odmawiającą udostępnienia skarżącej informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa, jako nieuzasadnioną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).