I GSK 1424/23

I GSK 1424/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Sobieralski
Michał Kowalski
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 269/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-06-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 18, art. 33 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 269/23 w sprawie ze skargi Z. Ł. na postanowienie P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 14 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.32342.2019 ŁD.SA.ZZ 14455192 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 269/23 oddalił skargę Z. Ł. na postanowienie P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 14 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.32342.2019 ŁD.SA.ZZ 14455192 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Z. Ł. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2023 r., który zaskarżył w całości.
1. Na podstawie art 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r poz. 259 - dalej p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2022 r. poz. 265) co do przedawnienia istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej za rok 2014 w sytuacji, kiedy w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącemu upłynął 5-letni okres przedawnienia zobowiązania do zapłaty opłaty abonamentowej, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym terminy przedawnienia opłat abonamentowych powinno się rozważać przez pryzmat ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej;
art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689) poprzez uznanie, że wystarczającym dla istnienia obowiązku poniesienia opłaty abonamentowej za sporny okres jest fakt niezgłoszenia wyrejestrowania odbiornika RTV;
naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez ustalenie zobowiązania skarżącego w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w postaci zaświadczenia Prezydenta Miasta R. o zameldowaniu skarżącego w dacie naliczania opłaty abonamentowej w innym miejscu zamieszkania oraz potwierdzenia wysłania na adres skarżącego nadania indywidualnego numeru i zarejestrowania odbiornika, w którym brak jest podpisu skarżącego dowodzi nieistnienia obowiązku opłaty abonamentowej w związku z nieskutecznym zarejestrowaniem odbiornika, nieotrzymaniem przez skarżącego zawiadomienia o zarejestrowaniu odbiornika (brak podpisu skarżącego na pokwitowaniu listownym Poczty Polskiej) oraz niezamieszkiwaniem i nieużywaniem odbiornika przez skarżącego pod adresem [...] R. ul. L.;
art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: k.p.a.) poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed P. P., umożliwiającego wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie.
Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art 188 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej Instancji. Nadto wniósł na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji (por. postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04, 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04; treść tych, jak i dalej powoływanych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
Odnosząc się do ww. kluczowych standardów skargi kasacyjnej należy wskazać, że skarga kasacyjne w tej sprawie ich nie spełnia. Otóż zarzuty zawarte w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej nie zawierają uzasadnienia. Natomiast w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego (zawartych w punktach 2 – 4 petitum skargi kasacyjnej) strona nie wykazała, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Na koniec należy zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. stanowi w istocie próbę podważenia ustaleń faktycznych w sprawie dokonanych przez organ i zaaprobowanych przez Sąd I instancji. Zauważyć jednak należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasady ustalenia stanu faktycznego regulują odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mające zastosowanie ze względu na odesłania zawarte w art. 18 u.p.e.a. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak zarzutów naruszenia ww. przepisów. Co prawda, w uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej odwołuje się do postanowień art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i wskazuje na naruszenie tych przepisów, jednakże ostatecznie nie czyni ich obiektem zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest natomiast rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, które przepisy powołane w treści skargi kasacyjnej, jej autor zachciał uczynić przedmiotem zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.