I GSK 1420/16

I GSK 1420/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska /sprawozdawca/
Hanna Kamińska
Lidia Ciechomska- Florek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 161/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-09-28
Skarżony organ
Szef Służby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 141, art. 145 par. 1, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Szefa Służby Celnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 161/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Spółki A na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 730 (siedemset trzydzieści) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 września 2016r., sygn. akt VIII Sa/Wa 161/16, po rozpoznaniu skargi Spółki A na decyzję Szefa Służby Celnej z [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] i zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki koszty postępowania sądowego.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
Wnioskiem z 10 czerwca 2013 r. spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o wydanie wiążącej informacji taryfowej dla napoju o nazwie "Cydr [...]". Zdaniem wnioskującej, towar ten powinien zostać zaklasyfikowany pod kodem Nomenklatury scalonej 2206 00 81 Wspólnotowej Taryfy Celnej (cydr i perry).
Spółka opisała proces wytwarzania produktu. Zagęszczony sok jabłkowy o ekstrakcie 70 Brix zostaje odtworzony do soku pojedynczego (11,2 Brix) poprzez dodatek wody w tanku fermentacyjnym. Do soku dodawany jest syrop cukrowy lub glukozowo-fruktozowy w ilości przewidzianej recepturą oraz kwas cytrynowy do ewentualnej korekty pH.
Do tak przygotowanej mieszaniny (nastawy na cydr) zostają dodane drożdże oraz pożywki – substancje wspomagające fermentację. Zgodnie z tą recepturą nastaw zawiera 62% soku jabłkowego, substancje słodzące, kwas cytrynowy i drożdże. Fermentację prowadzi się w tankach fermentacyjnych w temperaturze 20 stopni C, przez około 140 godzin. Po zakończeniu fermentacji następuje odwirowanie gęstwy od pozostałej cieczy, poddaje się filtracji i magazynowaniu. Po dodatkowej filtracji i pasteryzacji powstaje produkt gotowy.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wiążącą informacją taryfową (WIT) nr [...] z [...] lutego 2014 r. zaklasyfikował towar o nazwie "Cydr [...]" do kodu CN 2206 00 89 Wspólnej Taryfy Celnej.
W wyniku rozpoznania odwołania Szef Służby Celnej decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy wiążącą informację taryfową WIT nr [...] z [...] lutego 2014 r.
Na skutek skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 612/15 uchylił decyzję Szefa Służby Celnej z [...] listopada 2014 r. Sąd zauważył, że "nieuprawnione w procesie taryfikacji było odwoływanie się do aktów prawnych w postaci ustawy o wyrobach winiarskich oraz rozporządzenia z 21 maja 2013 r.". Sąd uznał - w świetle uwagi ogólnej 1 Not wyjaśniających do HS do pozycji 2206 - za pozbawioną racji odmowę zaklasyfikowania przedmiotowego towaru do podpozycji 2206 00 81 (obejmującej "Cydr i perry"). Ponadto Sąd zauważył, że "Szef Służby Celnej nie wskazał przy tym żadnych innych argumentów, znajdujących oparcie w prawie celnym, które pozwalałyby na potwierdzenie stanowiska zajętego przez organy dokonujące klasyfikacji taryfowej".
Zgodnie z zaleceniem Sądu, podanym w wyroku, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Szef Służby Celnej zobowiązany został do dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej, zgodnie z zasadami klasyfikacji towarów do kodów CN, określonymi w przepisach prawa celnego.
Ponownie rozpoznając sprawę Szef Służby Celnej decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy wiążącą informację taryfową. WIT nr [...] z [...] lutego 2014r.
Uzasadniając stanowisko organ odwoławczy wskazał, że produkt o nazwie "cydr [...]" występuje w postaci niemusującego napoju o zawartości alkoholu etylowego 5,4% obj. i produkowany jest z soku jabłkowego uzyskanego przez rozcieńczenie wodą zagęszczonego soku jabłkowego oraz wody, syropu glukozowego lub syropu glukozowo-fruktozowego, drożdży, pożywki i kwasu cytrynowego. Surowce te poddawane są procesowi fermentacji alkoholowej, a następnie m.in. filtracji i pasteryzacji. Towar pakowany jest w tanko-cysterny i przeznaczony jest do produkcji napojów, po dodaniu soku, cukru i poddaniu procesowi karbonizacji.
Ponieważ zgodnie z deklaracją wnioskodawcy zawartość alkoholu w produkcie wynosi 5,4% w obj., a badania laboratoryjne stwierdziły zawartość 5,62%, zatem jest to napój alkoholowy. Napoje alkoholowe klasyfikowane są do pozycji od 2203 do 2206 lub do pozycji 2208. Produkt nie jest produktem musującym, gdyż nie odpowiada warunkom podanym w uwadze dodatkowej 10 do działu 22. Wnioskodawca deklaruje zawartość dwutlenku węgla mierzonego w temperaturze 20 stopni C poniżej 0,8 bara, co oznacza że jest to produkt niemusujący (spokojny). Następnie Szef Służby Celnej wskazał na pkt IV sprawozdania laboratorium z badania próbki produktu, w którym stwierdzono, że przedmiotowa próbka mogła zostać otrzymana w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu, w skład którego wchodzi m.in. sok jabłkowy.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że klasyfikacja jest błędna, na co wskazują według spółki wyniki badań laboratoryjnych, Szef S.C. wyjaśnił, że zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS do pozycji 2206, cydr to napój alkoholowy otrzymywany przez fermentację soku jabłkowego. Natomiast sok jabłkowy, to towar klasyfikujący się do pozycji 2009 Taryfy celnej. Jednak dodatek wody do standardowego soku owocowego lub warzywnego lub dodatek do soku zagęszczonego większej ilości wody niż jest to konieczne do odtworzenia naturalnego charakteru soku powoduje rozcieńczenie produktów, które posiadają wtedy charakter napojów objętych pozycją 2202. Soki jabłkowe z pozycji 2009 posiadają wartość Brix 13. Natomiast deklarowany przez spółkę w recepturze "cydru [...]" sok jabłkowy otrzymany został z zagęszczonego soku jabłkowego o liczbie Brix 70, rozcieńczonego wodą do wartości liczby Brix 11,2 obniżoną jeszcze do poziomu 7,5 Brix wskutek dodania kolejnej ilości wody. Zatem przedmiotowy produkt nie został wyprodukowany z soku jabłkowego klasyfikowanego do pozycji 2009, ale z napoju jabłkowego objętego pozycją 2202.
Strona zaskarżyła decyzję Szefa Służby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wyrokiem z 28 września 2016 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 161/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Służby Celnej oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż skarga jest uzasadniona albowiem ustalenie organów, że wbrew przywołanym okolicznościom, nastaw został wykonany z napoju jabłkowego zaklasyfikowanego do pozycji 2202 nie znajduje żadnego uzasadnienia. Ustalenie to, zdaniem Sądu, narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 §.1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ przypisując nastaw do pozycji 2202 pomija uwagę dodatkową 1 do Działu 22, zgodnie z którą pozycja ta obejmuje wymienione w niej napoje przeznaczone bezpośrednio do konsumpcji. Organy pominęły też regułę 3 b) ORINS, zgodnie z którą mieszaniny (tu: mieszanina soku jabłkowego i wody) wytworzone z różnych składników, należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im zasadniczy charakter. Zgodnie z recepturą, sok (o liczbie Brix co najmniej 11,2) stanowił ok 65% wagi nastawu, a więc w sposób oczywisty mimo dodania do nastawu wody nadawał mu zasadniczy charakter. Błąd w ustaleniu stanu faktycznego wynikał, zdaniem Sądu z błędnego rozumienia przez organ uwagi 5 do Działu 20. Zgodnie z tą uwagą, "zawartość dodanego cukru w produktach objętych pozycją 2009 odpowiada "zawartości cukru" pomniejszonej o podane niżej liczby w zależności od rodzaju soku - dla soku jabłkowego 13. Soki owocowe z dodatkiem cukru o liczbie Brix nieprzekraczającej 67 i zawierające mniej niż 50% masy soku owocowego tracą naturalny charakter soków owocowych objętych pozycją 2009", jednak zdaniem Sądu takiej okoliczności organ nie wykazał.
Według Sądu, zaskarżona decyzja narusza regułę 2 ORINS w tym zakresie, w jakim uznaje nastaw za wykonany z napoju, a nie soku jabłkowego, gdyż stosuje kod 2202 do nastawu, który jest wyrobem niekompletnym, nie posiadającym zasadniczego charakteru wyrobu kompletnego. Niezrozumiałe jest też odwoływanie się przez organ do uwagi 10 do działu 22, która dotyczy określenia "musujące" w podpozycjach 2206 00 31 i 2206 00 39, które to pozycje w sprawie nie mają żadnego zastosowania.
Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd I instancji uznał, iż działające w sprawie organy naruszyły prawo przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Dotyczy to zarówno naruszeń prawa przez Szefa Służby Celnej, jak i Dyrektora Izby Celnej.
Zdaniem Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą przyjąć, że nastaw wnioskowanego cydru spokojnego został sporządzony z soku jabłkowego.
Wyrok oparto na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), a uchylając decyzję organu I instancji Sąd wskazał na będący podstawą rozstrzygnięcia art. 135 p.p.s.a.
Od powyższego wyroku Szef Służby Celnej wywiódł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegające na:
1) naruszeniu ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI), w szczególności poprzez zastosowanie przez Sąd reguły 3 b) i reguły 2 przy ustalaniu klasyfikacji taryfowej nastawu, zawartych w części pierwszej, sekcji I załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290),
2) niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 1 do działu 22 zawartej w Nomenklaturze scalonej (CN),
3) niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 5 do działu 20 zawartej w Nomenklaturze scalonej (CN).
II Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji i w efekcie uchylenie decyzji Szefa Służby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, pomimo braku ku temu podstaw.
Jednocześnie w sytuacji, kiedy zaistnieją istotne wątpliwości co do wykładni przepisów unijnego prawa celnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, skarżący kasacyjnie organ wniósł o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego wykładni prawa tj. interpretacji Nomenklatury Scalonej (zwanej dalej "CN") zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. 1987, 256, s. 1 - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 382), zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. 290), przez udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie prejudycjalne:
"Czy podpozycję CN 2206 00 81 należy interpretować w ten sposób, że napój o zawartości alkoholu etylowego 5,4 % obj., produkowany z zagęszczonego soku jabłkowego o liczbie Brixa 70 rozcieńczonego wodą do wartości liczby Brixa 11,2 - 64,77 % oraz wody - 31,52 %, syropu glukozowego lub syropu glukozowo-fruktozowego - 3,58%, witamin i soli mineralnych, kwasu cytrynowego, drożdży, pożywki, poddany procesowi fermentacji alkoholowej oraz m.in. filtracji i pasteryzacji, a następnie pakowaniu w tanko-cysterny z przeznaczeniem do produkcji napojów (poprzez dodanie soku, cukru i poddanie procesowi karbonizacji), klasyfikuje się do tej podpozycji? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy podpozycję CN 2206 00 89 należy interpretować w ten sposób, że taki napój klasyfikuje się do tej podpozycji?".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów. Jego zdaniem stanowisko Sądu I instancji pominięcia przez organy reguły 3 b oraz naruszenia reguły 2 jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia bowiem, zdaniem organu, nie było podstawy jak i potrzeby odwoływania się przy ustalaniu klasyfikacji do wskazanych wyżej reguł, gdyż można było tego dokonać na podstawie reguły 1 ORINS. Według organu Sąd I instancji dokonał też niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 1 do działu 22 zawartej w Nomenklaturze Scalonej (CN). Błędnie dokonano również interpretacji uwagi dodatkowej 5a do działu 20 Nomenklatury Scalonej posiłkując się w.w. uwagą, która wprawdzie dotyczy określenia zawartości cukru dodanego do soku, jednak oznacza, że wartość liczby Brixa 13 jest parametrem opisującym standardowy sok jabłkowy.
W tej sytuacji, jak wskazał skarżący kasacyjnie organ, ilość dodanej wody do rozcieńczenia koncentratu soku jabłkowego (o liczbie Brixa 70 ) była zbyt duża aby otrzymać standardowy sok jabłkowy o wartości liczby Brixa 13 zgodnie z uwagą dodatkową 5 a) do działu 20. Wskazując ponadto na Noty wyjaśniające do HS do poz. 2009 organ podkreślił, że dodatek wody dopuszczalny jest tylko w takiej ilości, która nie spowoduje zbytniego rozcieńczenia produktu, w przeciwnym razie posiada on wtedy charakter napoju objętego pozycją 2202. Zdaniem organu skoro przedmiotowy towar wyprodukowany został, w świetle przepisów Taryfy celnej nie z soku jabłkowego ale napoju jabłkowego, organ nie mógł zaklasyfikować spornego towaru do wnioskowanego kodu 2206 00 81. Produkt ten nie spełniał bowiem wymagań Not wyjaśniających do HS do poz. 2206 akapit drugi, pkt 1 określających cydr, jako "napój alkoholowy otrzymany przez fermentację soku jabłkowego".
Wniosek dotyczący złożenia pytania prejudycjalnego Szef Służby Celnej uzasadnił istotnymi wątpliwościami co do prawidłowości wykładni ww. przepisów unijnego prawa celnego, dokonanej przez sąd administracyjny i pozostającej w sprzeczności z wykładnią stosowaną przez organy celne.
Spółka nie skorzystała z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Pismem z 18 września 2017r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Zdaniem Spółki brak uzasadnienia przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa procesowego prowadzi do jego niedopuszczalności.
Ponadto Spółka nie zgodziła się z przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentacją organu co do klasyfikacji soku jabłkowego, z którego wytwarzany jest cydr.
Jej zdaniem okoliczność, że dla prawodawcy unijnego standardowa zawartość cukru w soku wynosi 13 Brix nie oznacza, że jest to zarazem minimalna zawartość cukru od której dany napój mógł być klasyfikowany jako sok. Spółka powołała przepisy unijne (Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012 /12/ UE z 19 kwietnia 2012 r., zmieniającą dyrektywę Rady 2001/112/ WE odnoszącą się do soków owocowych i niektórych podobnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi), które określają minimalną zawartość cukru w sokach, a zgodnie z którymi dla odtworzonego soku jabłkowego minimalna wartość w skali Brixa wynosi 11,2.
Powyższe, jak wskazała, oznacza, że sok przedstawiony przez Spółkę w recepturze do wytwarzania cydru wymóg taki spełnia.
Ponadto według Spółki przedstawiona receptura jak i wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają kluczowe z punktu widzenia klasyfikacji CN właściwości produktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Składające się na obie podstawy kasacyjne zarzuty odnoszą się do identyfikacji towaru (o nazwie handlowej "cydr [...]") dla potrzeb Wspólnej Taryfy Celnej, w tym sensie, iż zdaniem skarżącego kasacyjnie organu Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji i w efekcie uchylenie decyzji Szefa Służby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pomimo braku podstaw, na skutek niewłaściwego zastosowania przepisów rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez naruszenie ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS), w szczególności poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji reguły 3 b) i reguły 2 przy ustalaniu klasyfikacji taryfowej nastawu, niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 1 do działu 22 zawartej w Nomenklaturze scalonej (CN), niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 5 do działu 20 zawartej w Nomenklaturze scalonej (CN).
Zdaniem autora skargi kasacyjnej stanowisko Sądu I instancji pominięcia przez organy reguły 3 b) oraz naruszenia reguły 2 jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia bowiem nie było podstawy jak i potrzeby odwoływania się przy ustalaniu klasyfikacji wskazanych wyżej reguł, gdyż można było tego dokonać na podstawie reguły 1 ORINS.
Według organu Sąd I instancji dokonał też niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 1 do działu 22 zawartej w Nomenklaturze Scalonej (CN). Błędnie dokonano również interpretacji uwagi dodatkowej 5a) do działu 20 Nomenklatury scalonej posiłkując się ww. uwagą, która wprawdzie dotyczy określenia zawartości cukru dodanego do soku, jednak oznacza, że wartość liczby Brixa 13 jest parametrem opisującym standardowy sok jabłkowy, a takiego parametru składnik nastawu nie spełniał.
W rezultacie WSA w Warszawie błędnie ocenił, że organy administracji publicznej nie dokonały prawidłowych ustaleń oraz właściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów, a w konsekwencji naruszyły prawo przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowane zarzuty okazały się zasadne.
Przypomnieć należy, że Spółka wystąpiła o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla napoju o nazwie handlowej "cydr [...]" wnioskując dla tego towaru kod CN 22 06 0081, a organy celne wydając WIT ustaliły klasyfikację kodu CN 2206 00 89, przyjmując, że jest on innym niż cydr napojem fermentowanym.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu uznając, że ustalenie organów, że nastaw został wykonany z napoju jabłkowego zaklasyfikowanego do pozycji 2202 nie znajduje żadnego uzasadnienia.
W tym miejscu wskazać należy, że Wiążąca Informacja Taryfowa (WIT) odnosi się ściśle do stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie informacji taryfowej. Podmiot składający wniosek o udzielenie WIT obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu poddanego wnioskowi o wydanie informacji taryfowej towaru oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie.
Skoro zatem własna ocena wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego to i wiążąca informacja taryfowa zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego. Tym samym stanowisko spółki kwestionujące dopuszczalność skargi kasacyjnej organu poprzez jej zdaniem niewłaściwe sformułowanie zarzutów kasacyjnych, jest nieuzasadnione.
Analiza przepisów prawa celnego, w stanie faktycznym sprawy, wbrew stanowisku Spółki, które podzielił Sąd I instancji, uzasadnia wniosek, że stosowana przez Spółkę baza nie mogła zostać zaklasyfikowana jako sok lecz jako napój jabłkowy.
Przypomnieć wypada, że Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 11, poz. 62). Systemem Zharmonizowanym (HS) zarządza Światowa Organizacja Celna (WCO), system oznaczania towarów rozbudowany jest do 6 cyfry (podpozycja). Na tej bazie Unia Europejska stworzyła swoją Nomenklaturę Scaloną, rozbudowując 6-cyfrową podpozycję HS do 8 cyfr – i jest to kod CN. Światowa Organizacja Celna w Brukseli wydaje i uaktualnia Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) Wspólnot Europejskich, przyjmowane przez Komisję Europejską mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Wyjaśnienia wydane przez Światową Organizację Ceł w celu ułatwienia klasyfikacji w Zharmonizowanym Systemie oraz w celu zapewnienia jednolitej klasyfikacji HS (w Polsce wyjaśnienia do HS publikowane są w Monitorze Polskim w formie obwieszczenia Ministra Finansów) jakkolwiek nie są objęte umową międzynarodową o Zharmonizowanym Systemie, tym niemniej w praktyce stanowią istotną wskazówkę, co do prawidłowej klasyfikacji towarów. W efekcie, w procesie klasyfikacji danego towaru bardzo istotna jest weryfikacja przyporządkowania danego towaru do podpozycji CN z wyjaśnieniami do Nomenklatury HS.
Przystępując do klasyfikacji w Scalonej Nomenklaturze (CN) organ prawidłowo wyszedł od reguły 1 ORINS. Zgodnie z tą regułą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Natomiast zgodnie regułą 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z pozostałych reguł ORINS, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż organy obu instancji dokonały nieprawidłowej klasyfikacji bowiem z pominięciem reguły 3b i reguły 2 Ogólnych Reguł Interpretacji. Reguły te nie miały w sprawie zastosowania bowiem klasyfikacji towaru należało dokonać, jak zasadnie organy celne uczyniły, w oparciu o reguły 1 i 6 ORINS. Przyjęta w oparciu o nie klasyfikacja prawidłowo doprowadziła do zaklasyfikowania wyrobu o nazwie handlowej "Cydr [...] baza przeznaczona do produkcji napojów po dodaniu soku, cukru i poddaniu procesowi karbonizacji" do pozycji CN 2206 00 89 - Pozostałe tj. napoje fermentowane.
W przedmiotowej sprawie do ustalenia właściwej pozycji CN dla napoju alkoholowego stanowiącego przedmiot wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej należało w pierwszej kolejności odwołać się do uwag 2 i 3 Działu 22 Taryfy Celnej (napoje bezalkoholowe, alkoholowe i ocet).
Uwaga 2 stanowi, że w niniejszym dziale i działach 20 i 21 objętościowa moc alkoholu ustalana jest w temperaturze 20 °C. Zgodnie zaś z treścią uwagi 3: w pozycji 2202 określenie "napoje bezalkoholowe" oznacza napoje o objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 0,5 % objętości. Napoje alkoholowe klasyfikowane są do pozycji od 2203 do 2206 lub do pozycji 2208, według właściwości.
W dziale 22 napoje alkoholowe zostały pogrupowane w następujących pozycjach CN:
- 2203 - piwo otrzymane ze słodu,
- 2204 - wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi, moszcz gronowy inny niż objęty pozycją 2009,
- 2205 - wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron aromatyzowane roślinami lub substancjami aromatycznymi,
- 2206 - pozostałe napoje fermentowane (np. cydr, perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone,
- 2208 - alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje spirytusowe,
- 2209 - ocet i namiastki octu otrzymane z kwasu octowego.
Zgodnie z treścią not wyjaśniających do HS do pozycji 2206 – pozycja ta obejmuje wszystkie napoje fermentowane, inne niż te, które zostały objęte pozycjami od 2203 do 2205, tj. między innymi:
(1) Cydr (cidr), napój alkoholowy otrzymany przez fermentację soku jabłkowego.
Z not wyjaśniających do HS wynika dalej, że wszystkie napoje zaliczone do pozycji 2206 mogą być zarówno naturalnie musujące, jak też sztucznie nasycane ditlenkiem węgla. Klasyfikowane są do tej pozycji, jeśli zostały wzmocnione przez dodanie alkoholu lub jeżeli zawartość alkoholu zwiększyła się w wyniku dalszej fermentacji, pod warunkiem że zachowują charakter produktów objętych tą pozycją. Pozycja 2206 nie obejmuje natomiast soków owocowych (jabłkowych, gruszkowych itd.) i pozostałych napojów o objętościowej mocy alkoholu nie przekraczającej 0,5% obj. (odpowiednio pozycje 2009 i 2202).
W oparciu o wyżej wymienione zapisy słusznie zatem w sprawie w uznano, że dla potrzeb prawidłowej klasyfikacji wyrobów akcyzowych za cydr uznać należy napój alkoholowy otrzymany przez fermentację soku jabłkowego, co oznacza, że sok jabłkowy jest jego głównym i przeważającym składnikiem.
W świetle uwagi 6 do Działu 20 – Przetwory z warzyw, owoców, orzechów lub pozostałych części roślin w pozycji 2009 – Soki owocowe (włączając moszcz gronowy) i soki warzywne niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu, nawet z dodatkiem cukru lub innej substancji słodzącej - wyrażenie "soki niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu" oznacza soki o objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 0,5 % objętości.
Natomiast zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do HS do pozycji 2009: Soki objęte niniejszą pozycją mogą być zagęszczone (nawet zamrożone) lub w postaci kryształków lub proszku, pod warunkiem, że w ostatnim przypadku będą całkowicie lub prawie całkowicie rozpuszczalne w wodzie. Takie produkty zazwyczaj otrzymuje się w wyniku procesów wymagających ogrzewania (nawet w próżni) lub chłodzenia (liofilizacja).
W dalszej części Not wskazano również, że podobnie mieszanki soków owocowych lub warzywnych tych samych lub różnych rodzajów są klasyfikowane do niniejszej pozycji jako soki odtwarzane (tj. produkty otrzymane przez dodatek do zagęszczonego soku wody w ilości nie większej niż występuje w podobnym niezagęszczonym soku o standardowym składzie). Jednakże dodatek wody do standardowego soku owocowego lub warzywnego, lub dodatek do soku zagęszczonego większej ilości wody niż jest to konieczne do odtworzenia naturalnego charakteru soku powoduje rozcieńczenie produktów, które posiadają wtedy charakter napojów objętych pozycją 2202. Soki owocowe lub warzywne zawierające większe ilości ditlenku węgla niż zazwyczaj, są obecne w sokach nasycanych tym gazem (gazowane soki owocowe), lemoniady i wody gazowane aromatyzowane sokami owocowymi są również wyłączone (pozycja 2202).
W klasyfikacji niniejszego towaru decydujące znaczenie miało zatem ustalenie, czy powstaje on w wyniku fermentacji soku jabłkowego, co stanowiłoby podstawę do sklasyfikowania go jako cydr, czy też fermentacji poddawany jest napój jabłkowy, a finalny produkt określić należało jako pozostały napój fermentowany.
Zgodnie ze stanowiskiem Spółki zaaprobowanym przez Sąd I instancji przedmiotowy nastaw na cydr spełnia postanowienia przepisów unijnych określających minimalną zawartość cukru w sokach. Spółka podnosi, że w tabeli stanowiącej załącznik V do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/12 UE z 19 kwietnia 2012r. wskazano, że minimalna wartość ekstraktu (Brix) dla odtworzonego soku jabłkowego wynosi 11,2 Brix i taki też wymóg spełnia sok przedstawiony w recepturze przez spółkę.
Odnosząc się do powyższego wyjaśnić w tym miejscu należy, że istotnie skala Brixa jest miarą zawartości cukru stosowaną w produkcji piwa i wina, ale również mierzy zawartość cukru w roztworach takich jak soki owocowe lub syropy, a zatem stopnie Brix stosuje się do pomiaru stosunku wagi cukru i wody, w której określona objętość cukru została rozpuszczona Jeden stopień Brix to jeden gram cukru na 100 gramów roztworu lub 1 procent cukru.
Należy podkreślić, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji organy celne prawidłowo odwołały się w tej kwestii do postanowień rozporządzenia 1340/2004 na mocy którego zmieniono załącznik I do rozporządzenia 2658/87 i wprowadzono wartość standardową dla niezagęszczonego soku jabłkowego 13° Brix oraz zmieniono uwagę 5a do działu 20 poprzez włączenie soku jabłkowego do kategorii "pozostałe soki owocowe lub warzywne, włącznie z mieszaninami soków: 13." Mając na uwadze powyższe - dla niezagęszczonego soku jabłkowego bez dodatku cukru klasyfikowanego do pozycji 2009 standardowa wartość Brix wynosi 13. W tym znaczeniu niezasadne jest stanowisko Sądu I instancji błędnego rozumienia przez organ uwagi 5 a) do działu 20. Posiłkując się ww. uwagą, która jak słusznie zwrócił uwagę organ celny wprawdzie dotyczy określenia zawartości cukru dodanego do soku, jednak oznacza, że wartość liczby Brixa jest parametrem opisującym sok jabłkowy.
Tym samym, w świetle przepisów prawa celnego na potrzeby klasyfikacji taryfowej minimalna wartość w skali Brixa dla odtworzonego soku jabłkowego wynosi 13, co oczywiście nie oznacza, że skoro klasyfikacja CN soków wprowadza rozróżnienie kodów dla soku o liczbie Brixa nieprzekraczającej 20 i soków pozostałych (o liczbie Brixa przekraczającej 67) należy postawić tezę, że sokiem owocowym jest wyłącznie taki napój dla którego liczba Brixa wynosi 13.
Mając na uwadze cytowane wyżej postanowienia not wyjaśniających do HS do pozycji 2009, że dodatek wody do standardowego soku owocowego lub warzywnego, lub dodatek do soku zagęszczonego większej ilości wody niż jest to konieczne do odtworzenia naturalnego charakteru soku powoduje rozcieńczenie produktów, które posiadają wtedy charakter napojów objętych pozycją 2202, organy słusznie uznały, czego błędnie nie przyjął Sąd I instancji, że przy wskazanej przez stronę ilości zadeklarowanych składników na nastaw na cydr, zostanie on sporządzony przy użyciu napoju jabłkowego, a nie soku jabłkowego. W konsekwencji powyższe skutkowało prawidłowym uznaniem, że na podstawie deklarowanego przez skarżącą składu surowcowego klasyfikowanego towaru, przedmiotowy napój fermentowany zostanie wyprodukowany z koncentratu jabłkowego rozcieńczonego wodą, w takiej ilości, która powoduje niespełnienie wymagań określonych w przepisach prawa celnego dotyczących soków owocowych, tzn. nie spełnia minimalnych wymagań dla soku z jabłka określonych w uwadze dodatkowej 5a) do Działu 20.
Za błędne uznać zatem należało stanowisko, Sądu I instancji, że wartość udziału wody w nastawie nie powoduje spadku procentowego udziału soku normatywnego w nastawie poniżej wymaganych 60 % objętościowych. Zarzut Sądu I instancji, że "Organy pominęły regułę 3 b) ORINS, zgodnie z którą mieszaniny (tu: mieszanina soku jabłkowego i wody) wytworzone z różnych składników, należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im zasadniczy charakter. Zgodnie bowiem z recepturą, sok (o liczbie Brix co najmniej 11,2) stanowił ok. 65% wagi nastawu, a więc w sposób oczywisty mimo dodania do nastawu wody nadawał nastawie zasadniczy charakter" jest bezpodstawny i sprzeczny z zasadami klasyfikacji taryfowej. Wobec przedstawionych powyżej wyjaśnień, w jaki sposób należy dokonywać klasyfikacji według Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zarzut Sądu I instancji o pominięciu przez organy celne przy klasyfikacji taryfowej reguły 3 b) oraz naruszeniu reguły 2 nie znajduje uzasadnienia.
W tym przypadku, jak zasadnie skarżący kasacyjnie Szef Służby Celnej (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) podnosi, nie było podstawy jak i potrzeby odwoływania się przy ustalaniu klasyfikacji do reguł 2 i 3 b), gdyż klasyfikacji taryfowej spornego towaru można było i należało zatem dokonać na podstawie Reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zgodnie z Regułą 1 opis pozycji, jak również uwagi do sekcji i działów mają pierwszeństwo w stosunku do Ogólnych reguł interpretacji o numerach 2-6, co potwierdza chronologiczny układ uwag. Tym samym klasyfikacja nastawu dokonana przez Sąd I instancji z zastosowaniem reguły 2 i 3 b), okazała się sprzeczna z ORINS określonymi w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. 290).
Podobnie Sąd I instancji dokonał niezgodnej z prawem interpretacji uwagi dodatkowej 1 do działu 22 zawartej w Nomenklaturze Scalonej (CN) zarzucając organom celnym, że przypisując nastaw do pozycji 2202 pomija uwagę dodatkową 1 do działu 22, zgodnie z którą pozycja ta obejmuje wymienione w niej napoje przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji. Wskazać w tym miejscu należy, jak zasadnie podnosi skarżący kasacyjnie organ, że uwaga dodatkowa 1 do działu 22 o treści: Podpozycja 2202 10 00 obejmuje wody, w tym wody mineralne i wody gazowane, zawierające dodatek cukru lub innej substancji słodzącej lub aromatyzującej, pod warunkiem, że są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji jako napoje dotyczy wyłącznie podpozycji 2202 10, a nie całej pozycji 2202.
W niniejszej sprawie WSA w Warszawie błędnie ocenił, że organy administracji publicznej nie dokonały prawidłowych ustaleń oraz właściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów, a w konsekwencji naruszyły prawo przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru.
Z przedstawionych powyżej względów za błędne należało również uznać stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji że noty HS dotyczące pozycji 2009 Soki owocowe nie miały w sprawie decydującego znaczenia, bowiem uwagi tam poczynione odnoszą się do zupełnie innej kategorii towarów i nie powinno się tych uwag stosować w taki sposób, że wypaczają one prawidłową klasyfikację towaru (tu: cydru).
Raz jeszcze wskazać w tym miejscu wypada, że w celu klasyfikacji przedmiotowego produktu organy obu instancji prawidłowo odwołały się do wskazanych w decyzjach przepisów prawa oraz treści not wyjaśniających do HS i CN do pozycji 2206 oraz 2009, nie zaś do powołanych przez stronę regulacji unijnych. Stanowisko Spółki jest w tym zakresie zresztą niekonsekwentne, skoro sama Spółka uprzednio, w toku postępowania klasyfikacyjnego zarzucała organom przy klasyfikacji taryfowej nieprawidłowe odwołanie się do przepisów innych aniżeli określone prawem celnym. Powoływane obecnie przez Spółkę przepisy prawa unijnego, w tym regulacje odnoszące się do soków owocowych i warzywnych jak i przepisy Kodeksu praktyki do oceny soków owocowych i warzywnych Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Soków owocowych wobec zasad klasyfikacji towarów do kodów CN określonych przepisami prawa celnego pozostają bez znaczenia.
Natomiast odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że w sytuacji gdy strona ubiegała się o zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru jako cydru powinna była uwzględnić w procesie technologicznym wymagania dla cydru wynikające z przepisów prawa celnego, a nie innych regulacji.
Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek noty wyjaśniające do CN jak i HS nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyczyniają się one w istotny sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych i stanowią dodatkową pomoc w klasyfikacji taryfowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji błędnie też zaakceptował stanowisko Spółki, zgodnie z którym prawidłowość wskazanej we wniosku o WIT klasyfikacji towaru wynika z badań laboratoryjnych. Kwestii tej wynik badania laboratoryjnego, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym wyroku, nie przesądził.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że klasyfikacji taryfowej wyrobów akcyzowych dokonują organy celne, zaś opinia sporządzona przez Laboratorium jest jedynie jednym z dowodów w sprawie, których ocena należy do organów celnych. Zauważyć również wypada, że poza stwierdzeniem znajdującym się w podsumowaniu sprawozdania Laboratorium Celnego odnośnie smaku badanej próbki towaru, iż jest - "zharmonizowany, owocowy właściwy dla napoju alkoholowego otrzymanego w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu ze znacznym udziałem min. soku jabłkowego" w tabeli III (ocena właściwości fizycznych produktów spożywczych) wskazano również, że "badana próbka posiada cechy fizyczne charakterystyczne dla niearomatyzowanego, spokojnego (niegazowanego) napoju alkoholowego o smaku i zapachu owocowym (lekko wyczuwalnym charakterystycznym dla owocu jabłka zmienionego procesem technologicznym)", co nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że "posiada cechy fizykochemiczne charakterystyczne dla cydru".
Tym samym błędnym jest wniosek Sądu I instancji, że ustalenie, iż nastawa nie była sporządzona z soku jabłkowego jest sprzeczne z wynikami badań Centralnego Laboratorium Celnego jak i ze stwierdzeniem WSA w Warszawie zawartym w uzasadnieniu poprzedniego prawomocnego wyroku. Wniosek bowiem, jaki wynika z kasacyjnego rozstrzygnięcia w sprawie V SA/Wa 612/15, sprowadzał się jedynie do konieczności ponownego rozpoznania sprawy poprzez dokonanie przez organ prawidłowej klasyfikacji towaru zgodnie z zasadami klasyfikacji towarów do kodów CN, określonymi przepisami prawa celnego.
W niniejszej sprawie WSA w Warszawie błędnie ocenił, że organy administracji publicznej nie dokonały prawidłowych ustaleń oraz właściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów, a w konsekwencji naruszyły prawo przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej spornego towaru.
Organy, co zostało przedstawione wyżej, w myśl postanowień reguły 1 i 6 ORINS, oraz uwag do działu 20 i 22, opierając się również na notach wyjaśniających do HS pozycji 2206 i 2009, przedmiotowy wyrób w sposób prawidłowy zaklasyfikowały do kodu CN 2206 00 89, tj. pozostałe napoje fermentowane.
Powyższe uzasadnia trafność zawartych w pkt I pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutów i powiązanego z nim zarzutu naruszenia art. 145 § 1 i pkt 1 lit a) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Natomiast niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a.
W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę oraz władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2687/14). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.
Na koniec, odnosząc się do wniosku organu o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika obowiązek NSA przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego (prejudycjalnego) w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów przyjętych przez instytucje Unii. Określone zagadnienie, aby mogło być przedmiotem pytania prejudycjalnego, powinno dotyczyć kwestii interpretacji prawa unijnego znajdującego zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem krajowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie niniejszej nie ma wątpliwości co do interpretacji wskazanych przez skarżącego przepisów prawa unijnego, stąd wniosek zawarty w skardze kasacyjnej uznać należy za niezasadny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa, a rozstrzygnięcia organów są prawidłowe z przyczyn wyżej wskazanych - uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - uwzględniając na podstawie art. 188 p.p.s.a. skargę kasacyjną organu, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę Spółki na decyzję Szefa Służby Celnej z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej - oddalił.
O kosztach postępowania sądowego, na które składają się wpis od skargi kasacyjnej (250 zł) wraz z kosztami zastępstwa procesowego (480 zł) orzeczono stosownie do treści art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).