I GSK 1388/22

I GSK 1388/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Surmacz /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SA/Bd 58/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2022-03-15
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 104 § 1, art. 107 § 1 pkt 8, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
art. 207 ust. 1  pkt 2 i ust. 9
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 58/22 w sprawie ze skargi Gminy Ś. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 17 listopada 2021 r. nr WR-IV-U.433.333.7.2020, 93333/11/2021 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Gminy Ś. na rzecz Województwa Kujawsko-Pomorskiego kwotę 4.988 (cztery tysiące dziewięćset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ( dalej: WSA), wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 58/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Ś. ( dalej: skarżąca) na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu (dalej: organ) z 17 listopada 2021. nr WR-IV-U.433.333.7.2020,93333/11/2021 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz zasądził od Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu na rzecz skarżącej kwotę 1875 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że Zarząd Województwa Kujawsko – Pomorskiego w Toruniu zaskarżoną decyzją zobowiązał skarżącą do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019r. poz 1843 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), związanego z realizacją projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014-2020 pod nazwą "Utworzenie nowych miejsc opieki nad dziećmi do lat 3 w Żłobku Miejskim w Ś. przy ulicy [...]", nr umowy UM_WR.433.1.149.2019 z dnia 27 sierpnia 2019r. ( dalej: umowa), w wysokości 93.747,76 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek skarżącej tj. 3 grudnia 2019r., do dnia zwrotu środków na rachunek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko – Pomorskiego .
Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego wskazał, że Gmina dopuściła się naruszenia art. 140 ust. 1 u.p.z.p. W ten sposób doszło do powstania nieprawidłowości finansowej w rozumieniu przepisów prawa wspólnotowego, zgodnie z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (WE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2023r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające Rozporządzenie Rady ( WE) nr 1083/2006.
Gmina Ś. wnosząc skargę do WSA domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r.o finansach publicznych ( Dz. U. z 2023r. poz. 1270; dalej: u.f.p.),w związku z art. 140 u.p.z.p w związku z "Wytycznymi w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014- 2020" oraz § 4 ust. 6 umowy, § 19 ust 2 umowy, art. 144 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a także przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2023 poz. 775 ze zm.; dalej : k.p.a.)
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie .
WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Powołując się na art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2023r. poz 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wyjaśnił że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności, przyjmującą postać rażącego naruszenia prawa, o który mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadnia wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać, między innymi, podpis z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, wymagania te odnoszą się również do decyzji wydawanych przez organy kolegialne. W sytuacji, gdy decyzję wydaje organ kolegialny, wówczas – jeśli przepisy szczególne nie stanowią inaczej- powinna być ona podpisana przez wszystkich członów organu biorących udział w wydaniu tej decyzji. Z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika , że podpis pod rozstrzygnięciem osób, które je wydały należy do istotnych składników rozstrzygnięcia. Brak podpisu jednego z członków składu kolegialnego stanowi rażące naruszenie prawa. Taka kwalifikowana wada w konkretnej decyzji jest przesłanką stwierdzanie jej nieważności ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Na zaskarżonej decyzji widnieją cztery podpisy członków pięcio–osobowego składu orzekającego Zarządu Województwa. Brak podpisu osoby wymienionej jako "członek zarządu" pod nr 5. Przesądza to o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Wyrok WSA zaskarżył organ skargą kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarzucił – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i przyjęcie, że kontrolowana decyzja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., pomimo istnienia w tym zakresie przepisu szczególnego tj. art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa ( Dz. U. 2022 poz. 547; dalej: ustawa o samorządzie województwa ).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. z 2023r. poz 1634; dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła.
Zgodnie z art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa, decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek; w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną w sprawie z zakresu administracji publicznej . Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014r., o zasadach realizacji planów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej na lata 2014 – 2020 ( Dz. U. z 2020 poz. 888) Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego pełni funkcję instytucji zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014 – 2020. Na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedury, instytucja zarządzająca wydaje decyzję administracyjną określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków. Ten ostatnio przywołany przepis został wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oprócz art. 104 § 1 k.p.a.
Art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł tego przepisu szczególnego, co oznacza że jego stanowisko co do obarczenia zaskarżonej decyzji kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest nieuzasadnione.
Mając na uwadze powyższe NSA uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania ( art. 185 § 1 p.p.s.a. )
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).