I GSK 1378/24

I GSK 1378/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Grzegorz Dudar
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Po 194/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-06-12
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 176 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Po 194/24 w sprawie ze skargi W. M. na akt Starosty Tureckiego z dnia 12 lutego 2024 r. nr EDU.4331.11.2023 w przedmiocie przyznania dotacji za przeprowadzenie kwalifikacyjnych kursów zawodowych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu) wyrokiem z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Po 194/24 oddalił skargę W. M. na akt Starosty Tureckiego z dnia 12 lutego 2024 r. nr EDU.4331.11.2023 w przedmiocie odmowy przyznania dotacji.
W. M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie WSA w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2024 r. zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała przepisy, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
b) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym rozpoznaniu zarzutów skargi o niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i:
- uznaniu, iż wniosek skarżącej o udzielenie dotacji jest niekompletny, mimo iż strona przedstawiła informacje niezbędne do jego uwzględnienia.
- uznaniu za prawidłowe, zaniechanie organu weryfikacji u administratora prawidłowości działania SIO, ewentualnie zbadania, czy system posiada funkcjonalność, pozwalającą na wpis do SIO kursu, który rozpoczyna się w ramach czasowych, obejmujących dwa lata szkolne, tj. 2021/2022, 2022/2023, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem kurs ROL.04 został zarejestrowany przez SIO i rozpoczął się 2 kwietnia 2022 r., nadto miał trwać nieprzerwanie w roku szkolnym 2022/2023, jednocześnie organ nie podjął wyjaśnienia, co się stało z wpisem do SIO, albowiem skarżąca nie składała wniosku o wykreślenie wpisu, ani nie zgłaszała zakończenia kurs,
- uznaniu za prawidłowe, zaniechanie weryfikacji przez organ należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w przypadku otrzymania od organu zapewnienia, iż realizacja kursu, tj. faktyczna kontynuacja zarejestrowanego w marcu 2022r. kursu nie stanowi żadnej przeszkody w uzyskaniu dotacji, przy uwzględnieniu, iż informację o kursie zawarto w dokumentacji o zapotrzebowaniu na dotację na rok 2022/2023, a w konsekwencji niepoinformowania strony przez organ o żadnych rozbieżnościach między informacjami, znajdującymi się w SIO, a informacjami zawartymi w zapotrzebowaniu, co doprowadziło do mylnego przekonania skarżącej, iż spełniła przesłanki do uzyskania dotacji zgodnie z zapowiedziami organu.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.:
a) art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082 ze zm.), w zw. z art. 31a i 31b oraz 33 ustawy z dnia 27 października 2017r. ustawy o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2082 ze zm.), poprzez:
- nieprawidłowe uznanie, iż skarżąca nie przekazała danych do systemu informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji, mimo iż do skargi do WSA w sprawie III SA/Po 432/23 załączono wydruki SIO, z których wynika, iż kurs ROL.04 został zarejestrowany w SIO i rozpoczął się 2 kwietnia 2022r., nadto miał trwać nieprzerwanie w roku szkolnym 2022/2023,
b) art. 50 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 2597), poprzez uznanie, iż na stronie organu nie ciąży obowiązek weryfikacji poprawności danych, wprowadzonych do bazy danych SIO (chociażby pośredniej).
W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Zarzuty naruszenia przepisów podstępowania okazały się absolutnie nietrafne. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że w niniejszej sprawie nie miały w ogóle zastosowania zaskarżone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie są zasadne również zarzuty przepisów p.p.s.a. powiązane z zarzutami ww. przepisów k.p.a.
Także niezasadny okazał sie zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w punkcie 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej. Otóż zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej skorzystano natomiast z nieprzewidzianej w ww. przepisie podstawy nieprawidłowego uznania. W konsekwencji Naczelny Sad Administracyjny nie miał możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku z perspektywy ww. zarzutu. Ponadto analiza konstrukcji tego zarzutu prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej w istocie zarzutem tym dążył do wykazania wadliwości stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez organ administracyjny. W orzecznictwie NSA jednolicie przyjmuje się, że w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) nie można kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny za podstawę orzeczenia.
Również niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej. W tym przypadku nawet jeżeli przyjmie się, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o wadliwą wykładnię art. 50 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o systemie informacji oświatowej, to w uzasadnieniu brak jest wyjaśnienia na czym owa wadliwa wykładnia polegała oraz wskazania jaka powinna być prawidłowa interpretacja tego przepisu. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastąpić autora skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.