I GSK 1377/21

I GSK 1377/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Grzegorz Dudar /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Zamówienia publiczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1154/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-10
Skarżony organ
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 544
art. 4 ust. 13
Ustawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 544 z późn. zm.).
Dz.U. 2019 poz 1843
art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 2-3, art. 30 ust. 4
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320 art. 2 pkt 36, art. 143 ust. 2
Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
Dz.U. 2020 poz 256
art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia WSA del. Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1154/20 w sprawie ze skargi U. w Ł. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 14 maja 2020 r. nr DZF-XIII.025.42.2019.PK w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od U. w Ł. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1154/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę U. w Ł. (dalej powoływany jako Beneficjent, Skarżący) na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej powoływany jako Minister, organ odwoławczy) z dnia 14 maja 2020 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Minister Zdrowia jako Instytucja Pośrednicząca Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój (PO WER), zawarł ze Skarżącym umowę na dofinansowanie projektu pn. "Centrum Symulacji Medycznych U. w Ł." w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. W ramach realizacji umowy na podstawie wniosku, 14 listopada 2017 r. przekazano Beneficjentowi środki finansowe w kwocie 479.400,00 zł na realizację zamówienia publicznego – Zakup i instalacja sprzętu i wyposażenia symulatora karetki - przewidzianego we wniosku o dofinansowanie projektu.
W ramach projektu, Beneficjent zorganizował przetarg na zakup wielu pozycji sprzętu. W wyniku ogłoszonego przetargu swoją ofertę złożyła tylko jedna firma, która została wybrana do realizacji przedmiotowego zamówienia.
W wyniku zakończonej weryfikacji wniosku, Instytucja Pośrednicząca uznała za niekwalifikowalne wydatki w kwocie 26.367,00 zł, jako skutek nałożenia korekty w wysokości 5% na wydatki faktycznie poniesione w ramach zamówienia, zgodnie z pkt 20 załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz.U. z 2016 r., poz. 200, dalej: "rozporządzenie korektowe"). Przeprowadzona przez Ministra Zdrowia kontrola zamówienia publicznego wykazała bowiem, że Beneficjent w opisie przedmiotu zamówienia odniósł się do szeregu norm typu PN-EN bez wskazania, iż dopuszcza normy równoważne.
W związku z bezskutecznym upływem terminu wyznaczonego Beneficjentowi na dokonanie zwrotu środków, organ pismem z 11 marca 2019 r. zawiadomił Beneficjenta o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków, zakończonego wydaniem 19 lipca 2019 r. decyzji określającej do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 26.367,00 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, decyzją z dnia 14 maja 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Minister uznał, że wypełniona została dyspozycja normy prawnej zawarta w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm.; dalej: "u.f.p."), gdzie kwestionowane w przedmiotowym postępowaniu wydatki zostały poniesione przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Wskazał, że w świetle art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1843 ze zm.; dalej: "p.z.p."), zgodnie z którym "Opisując przedmiot zamówienia przez odniesienie do norm, europejskich ocen technicznych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, zamawiający jest zobowiązany wskazać, że dopuszcza rozwiązania równoważne opisywanym, a odniesieniu takiemu towarzyszą wyrazy "lub równoważne". W ocenie organu odwoławczego, nietrafne jest odwoływanie się do art. 29 ust. 3 p.z.p., który dopuszcza składanie ofert równoważnych o parametrach techniczno - eksploatacyjnych – użytkowych nie gorszych jak te, podane pod pojęciem typu. Przepis ten dotyczy form takich jak: znak towarowy, patent czy pochodzenie. Błędna jest interpretacja przepisu art. 29 ust. 3 p.z.p. zakładająca, że zamawiającemu wolno wskazywać na konkretne procesy, czy źródła charakteryzujące konkretnego dostawcę zawsze, o ile określi parametry równoważności. Przepis ten nie wskazuje na możliwość analogicznego traktowania norm, czy innych europejskich ocen technicznych, a w konsekwencji nie dopuszcza oferowania przez potencjalnych wykonawców wyposażenia charakteryzującego się normami równoważnymi.
W ocenie Ministra, postanowienia specyfikacji istotnych warunków zamówienia winny być tak ukształtowane, by dać zamawiającemu możliwość powzięcia wiedzy, czy ma do czynienia z rozwiązaniem równoważnym opisanemu czy też nie, już z samej treści oferty. Tymczasem Beneficjent dopuścił się naruszenia art. 30 ust. 4 p.z.p., polegającego na opisaniu przedmiotu zamówienia za pomocą norm, aprobat, specyfikacji technicznych i systemów odniesienia bez dopuszczenia rozwiązań równoważnych.
Zdaniem organu odwoławczego, błędne zastosowanie ww. przepisu przez Beneficjenta ograniczyło krąg potencjalnych wykonawców, efektem czego mogło być złożenie tylko jednej oferty, a więc wadliwy opis przedmiotu zamówienia mógł utrudniać uczciwą konkurencję. Konstrukcja opisu zamówienia poprzez zastosowanie sformułowania "zgodności z PN" wskazuje na odniesienie się do normy jako wyłącznego, rozstrzygającego kryterium, niezależnie od faktu posiadania certyfikatu potwierdzającego zgodność, przez co nie dopuszcza rozwiązań równoważnych, alternatywnych dla konstrukcji normy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, Minister wskazał, że "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczące stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Wobec powyższego, przy tak sformułowanych warunkach udziału w postępowaniu przetargowym, bez dopuszczenia ofert zawierających normy równoważne, nie można wykluczyć, że doszło do sytuacji, w której potencjalni wykonawcy, którzy chcieli ubiegać się o udzielenie zamówienia publicznego, po zapoznaniu się zapisami SIWZ, zrezygnowali z udziału w nim ze względu na wymóg stosowania ściśle określonych norm bez dopuszczenia norm równoważnych. Było bowiem dla nich oczywiste, że dysponując określonymi tylko przedmiotami z innymi normami nie będą w stanie spełnić tego właśnie warunku, skoro Beneficjent wymagał tylko ściśle określonych norm. W efekcie zaistniało potencjalne ryzyko wystąpienia szkody w budżecie Unii Europejskiej. Zaistnienie stanu potencjalnej szkody w przedmiotowej sprawie związane jest właśnie z brakiem konkretnych ofert potencjalnych oferentów. Naruszenie art. 30 ust. 4 p.z.p. mogło spowodować wzrost ceny za wykonanie zamówienia lub obniżenie jakości zakupionego sprzętu, co sprzeciwia się zasadzie racjonalności wydatkowania środków publicznych.
Odnosząc się do wysokości zastosowanej korekty, organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone uchybienie stanowi nieprawidłowość indywidualną wskazaną w pkt 20 załącznika do rozporządzenia, tj. "Dyskryminacyjny opis zamówienia lub koncesji". Biorąc pod uwagę niską wagę nieprawidłowości indywidualnej, zasadne było zastosowanie korekty w wysokości 5% wydatków poniesionych przez Beneficjenta na podstawie faktury wystawionej przez wykonawcę zamówienia.
Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie oddalając skargę Beneficjenta stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem sądu, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów: art. 207 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 184 ust 1 i art. 67 u.f.p., art. 29 ust. 2 i 3, art. 30 ust. 4 i art. 7 ust. 1 p.z.p, oraz art. 2 pkt 36 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013, jak również nie doszło też do naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 30 ust. 4 p.z.p. przyjął, że jest to przepis jednoznaczny, nie wymagający wykładni innej niż prosta wykładnia językowa. Przepis ten stanowi uszczegółowienie ogólnych zasad opisywania przedmiotu zamówienia wyrażonych w art. 29 ust. 1 i 2 p.z.p., zgodnie z którymi przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 29 ust. 1 p.z.p.), a przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję (art. 29 ust. 2 p.z.p.). Ponieważ ustawodawca użył jednoznacznego sformułowania "lub równoważny" przywołując nawet ten zwrot w cudzysłowie, to nie można tych sformułowań zastępować innymi określeniami o podobnym znaczeniu. Nie można się tu odwołać - jak czyni to skarżący- do ogólnych, opisowych sformułowań. Wprawdzie skarżący w opisie przedmiotu zamówienia użył sformułowania równoważnych w stwierdzeniu: "Jeśli w opisie przedmiotu zamówienia znajdują się jakiekolwiek: znak towarowy, patent czy pochodzenie należy przyjąć, że zamawiający podał taki opis ze wskazaniem na typ i dopuszcza składanie ofert równoważnych o parametrach techniczno – eksploatacyjno – użytkowych nie gorsze niż te, podane pod pojęciem typu". Jednak powołane normy techniczne PN-EN nie są ani znakami towarowymi, ani patentami, ani nie dotyczą pochodzenia, a więc nie odnosi się do nich sformułowanie: "równoważne". Do wymogów opisu przedmiotu zamówienia w zakresie norm (specyfikacji) technicznych odnosi się przepis art. 30 ust. 4, a nie art. 29 ust. 2 i 3 p.z.p. W sprawie nie miał też zastosowania art. 30 ust. 7 p.z.p., zgodnie z którym do opisu przedmiotu zamówienia stosuje się nazwy i kody określone we Wspólnym Słowniku Zamówień.
Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy zasadnie przyjęły, że skarżący naruszył przepisy ustawy zamówień publicznych, w szczególności zawarte w art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 30 ust. 4 p.z.p. Trafnie też ustaliły, że naruszało to zasady uczciwej konkurencji przez ograniczenie potencjalnego kręgu wykonawców, z których niektórzy dysponujący przedmiotami odpowiadającymi parametrom określonym w SIWZ nie mogli zgłosić swych ofert ze względu brak wskazanych norm dla tych przedmiotów. Prawidłowości takiego wniosku nie zmienia fakt braku zapytań co do SIWZ, czy brak innych oferentów. Również ocena materiału dowodowego wobec jednoznacznej wadliwości SIWZ w zakresie wyżej wskazanego braku określenia "lub równoważne" była prawidłowa. Organy przekonująco, w sposób logiczny i zgodnie z materiałem dowodowym wykazały w uzasadnieniu proces dochodzenia do ustaleń faktycznych istotnych w sprawie. Zatem bezpodstawne są zarzuty naruszenia w zakresie tych ustaleń przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W ocenie sądu pierwszej instancji, naruszenie określonych zasad postępowania w sprawie zamówień publicznych zasadnie uznane zostało za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE). Ponieważ doszło w toku udzielania zamówienia publicznego do naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa zamówień publicznych wynikających z wadliwego sformułowania specyfikacji istotnych warunków zamówienia, co mogło ograniczać krąg potencjalnych oferentów, to zaistniała możliwość szkodliwego wpływu działania skarżącego na budżet UE. Dla zastosowania przedmiotowej korekty wystarczające jest przy tym to, że szkoda ma charakter hipotetyczny. Nie można bowiem wykluczyć, że gdyby prawidłowo przeprowadzono postępowania w sprawie zamówień publicznych, to zgłosiłoby się więcej oferentów, którzy zaproponowaliby niższą cenę. Z uwagi na to, że definicja nieprawidłowości w pkt 36 art. 2 rozporządzenia nr 1303/2013 obejmuje nie tylko szkodę realną, faktycznie zaistniałą, ale także szkodę hipotetyczną, sama możliwość wystąpienia szkody w budżecie UE w wyniku takiego działania lub zaniechania podmiotu, które wiąże się z naruszeniem prawa krajowego lub unijnego jest nieprawidłowością w rozumieniu art. 2 pkt 36 ww. rozporządzenia i skutkuje zastosowaniem korekty.
Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy uwzględniły przy tym okoliczności sprawy i za przewinienie przewidziane w pozycji 12 tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia w sprawie korekt (określenie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, zawarcia umowy koncesji, kryteriów kwalifikacji, kryteriów selekcji lub kryteriów oceny ofert) nałożyły minimalną przewidzianą tam korektę w wysokości 5 % (wobec podstawowej korekty wynoszącej 25%).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarżący zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem:
1. art. 4 ust. 13 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 514, 925) – dalej ustawa o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku w zw. z art. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organy administracyjne wydały swoje decyzje w sposób prawidłowy, po dokonaniu prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w sprawie, w sytuacji gdy zarówno organ I jak i II instancji, nie rozważyły, że wskazane przez Skarżącego w przedmiocie zamówienia publicznego nr ZP/45/2017 Pakiet IV Zakup symulatora karetki normy, t.j.: a. norma PN-EN 1789 +A2;2015-01; b. norma PN-EN 60529:2003/A2:2014-07; c. norma PN-EN 14052 +Al:2013-04; d. norma PN-EN 1789+A2:2015-01; e. norma PN-EN 60529:2003/A2:2014-07; f. norma PN-EN 1289+A2:2015-01; g. norma PN-EN 1078+Al:2013-04
w okresie udzielania zamówienia przez Skarżącego były zaliczane do norm zharmonizowanych co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, że Skarżący naruszył dyspozycję art. 30 ust. 4 p.z.p.;
2. art. 29 ust. 2 i 3, art. 30 ust. 4 i art. 7 ust. 1 p.z.p. poprzez: błędne przyjęcie za organem administracyjnym, że Zamawiający opisał przedmiot zamówienia poprzez odniesienie się do szeregu norm bez wskazania, że dopuszcza rozwiązania równoważne, czym naruszył zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców w sytuacji gdy wykładnia prawa jest procesem kompleksowym, wymagającym równoczesnego stosowania co najmniej trzech rodzajów wykładni (językowej, systemowej, funkcjonalnej), a rezultaty wykładni językowej są nie tyle poddawane weryfikacji, co dalszemu uściśleniu i rozwinięciu poprzez stosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06), co dotyczy również art. 30 ust. 4 p.z.p., a której to wykładni zaniechał Sąd w zaskarżonym wyroku oraz gdy Zamawiający U. w Ł. użył w Opisie przedmiotu zamówienia sformułowań, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że wymagał on jedynie tego, aby przedmiot zamówienia mieścił się w podanych w normie wartościach minimum/maksimum (nie w normie jako takiej, a opisanym przez daną normę parametrach);
3. art. 2 pkt 36 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchybiającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 z dnia 20 grudnia 2013 r. z późn. zm.; dalej "rozporządzenie 1303/2013") poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, w ramach sądowej kontroli decyzji administracyjnych, że stanowisko Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, zgodnie z którym w okolicznościach niniejszej sprawy występuje "nieprawidłowość" w rozumieniu w/w przepisów rozporządzenia uzasadniających dokonanie korekty finansowej jest prawidłowe w sytuacji, gdy brak wyrazów "lub równoważne" w opisie przedmiotu zamówienia nie stanowi nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt. I SA/Sz 439/20, LEX nr 3071110) i tym samym nie uzasadnia nałożenia na Skarżącego korekty finansowej;
4. art. 107 § 3 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organy przekonująco, w sposób logiczny i zgodny z materiałem dowodowym wykazały w uzasadnieniu proces dochodzenia do ustaleń faktycznych istotnych w sprawie w sytuacji gdy organy administracji pominęły szereg okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym nie wzięły pod uwagę całości dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nr ZP/45/2017 Pakiet IV Zakup symulatora karetki oraz naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób całkowicie dowolny, tj.:
a. dokonując oceny materiału dowodowego, w tym dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w zakresie pakietu IV "Zakup symulatora karetki" organy administracji pominęły sformułowania, jakich Zamawiający użył w tych punktach opisu przedmiotu zamówienia, w których odwołuje się do parametrów technicznych wynikających z poszczególnych norm;
b. nie dokonał całościowej oceny charakteru ewentualnej nieprawidłowości, jej
wagi oraz straty finansowej poniesionej przez dany fundusz;
5. art. 15 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że konsultacje przeprowadzone przez Ministerstwo Zdrowia jako Instytucję Pośrednicząca z Ministrem Funduszy i Polityki Regionalnej jako Instytucją Zarządzającą nie stanowiły naruszenia prawa, w szczególności nie naruszały zasady dwuinstancyjności, gdyż przede wszystkim stanowiły przejaw koniecznej współpracy pomiędzy Instytucjami Pośrednicząca a Zarządzającą w sytuacji gdy organ I instancji pismem z dnia 28 maja 2019 r. zwrócił się do organu II instancji o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie, a następnie wydał decyzję zgodną ze stanowiskiem organu II instancji wyrażonym w piśmie z dnia 2 lipca 2019 r., w konsekwencji czego w niniejszym postępowaniu nie doszło do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez dwa różne organy;
6. art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w związku z pkt 20 załącznika rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz.U. z 2017 r. poz. 615) poprzez ich niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę przy określaniu wysokości korekty charakteru stwierdzonej nieprawidłowości w sytuacji gdy wskazane przez organy nieprawidłowości stanowię tylko cześć elementów wskazanych w przedmiocie zamówienia ZP/45/2-17 pakiet IV Zakup symulatora Karetki;
II. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia przez organy administracji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 w związku z art. 184 ust. 1 i art. 67 u.f.p., które uzasadniało uchylenie decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 14 maja 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Ministra Zdrowia z dnia 5 lipca 2019 r. Nr 5/2019 z powodu błędnego przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki określone w przepisach art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i że zachodziły podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu.
Wskazując na powyższe, Beneficjent wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wydanie w niniejszej sprawie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. – uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.; żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 2735/15 – dost. w CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Istota sporu w sprawie dotyczy oceny tego czy doszło do naruszenia przez skarżącego kasacyjnie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących ze środków europejskich wynikających z zawartej umowy o dofinansowanie.
Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać przede wszystkim należy, że wszystkie zarzuty zostały powiązane z podstawą kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszeniem przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe było o tyle nieprawidłowe, że znaczna część z przedstawionych zarzutów odnosiła się do przepisów prawa materialnego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej - naruszenia art. 4 ust. 13 ustawy o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku w zw. z art. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia 1025/2012, wskazać przede wszystkim należy że wymyka się on spod kontroli NSA bowiem, mimo sformułowania go w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a czyli naruszenia przepisów postępowania, powyższe przepisy, zawierające definicję normy zharmonizowanej mają charakter materialnoprawny a nie procesowy. Jednocześnie podkreślić należy, że zarzut naruszenia wskazanych przepisów pojawił się po raz pierwszy ma etapie skargi kasacyjnej, nie sposób zatem ocenić przez jego pryzmat ewentualnej wadliwości postępowania sądu pierwszej instancji. Jeżeli zaś sąd pierwszej instancji okoliczności tej nie dostrzegł, a powinien był, wówczas strona skarżąca powinna zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. i wykazać wpływ tego uchybienia na wynik sprawy, czego nie uczyniła.
W kwestii naruszenia art. 29 ust. 2 i 3, art. 30 ust. 4 i art. 7 ust. 1 p.z.p. – zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej - również należy wskazać, że powyższe przepisy mają charakter materialnoprawny a nie procesowy. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej w powyższym zarzucie wskazuje, że organy a za nimi sąd pierwszej instancji błędnie przyjęły, że opis zamówienia naruszał zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców, bowiem nieprawidłowo dokonały wykładni wskazanych przepisów, ograniczając się do wykładni językowej, pomijając wykładnię systemową i funkcjonalną, jednakże nie wskazał jaka powinna być wykładnia prawidłowa. Argumenty skargi kasacyjnej w tym zakresie są bardzo ogólnikowe i mało precyzyjne, wobec czego nie sposób jest stwierdzić w czym w istocie i w jakim zakresie upatruje błędu wykładni ze strony WSA. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd sądu pierwszej instancji, że wykładnia językowa art. 30 ust. 4 p.z.p. daje jednoznaczne rezultaty i brak jest podstaw do sięgania po inne rodzaje wykładni. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Skarżącego, opartego zresztą na orzecznictwie odnoszącym się do przepisów podatkowych, że za każdym razem dokonując wykładni określonego przepisu prawa należy dokonywać wszystkich trzech rodzajów wykładni. Jeżeli przeprowadzona wykładnia językowa określonej normy prawnej, która jest wykładnią podstawową, jest jasna, zrozumiała, logiczna i nie budzi wątpliwości, nie ma konieczności sięgania do wykładni systemowej czy funkcjonalnej.
Nie jest zasadny także zarzut z pkt 3 skargi kasacyjnej – naruszenia art. 2 pkt 36 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia 1303/2013. Również odnośnie tego zarzutu wskazać należy, że powyższe przepisy mają charakter materialnoprawny a nie procesowy. Jednocześnie organy jak i sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, w okolicznościach niniejszej sprawy, że w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia art. 30 ust. 4 p.z.p. wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013. Owszem, jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej nie każde naruszenie przepisów prawa, w tym prawa wspólnotowego (którym jest również art. 30 ust. 4 p.z.p.) musi się wiązać z wystąpieniem nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 a w konsekwencji z obowiązkiem stosowania korekt i zwrotu środków unijnych, bowiem obok stwierdzenia naruszenia procedur należy również stwierdzić, że naruszenie to spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Jednakże zdaniem NSA, w realiach niniejszej sprawy, co prawidłowo zaakceptował WSA, organy wykazały, że istniała potencjalna możliwość wyrządzenia szkody w budżecie UE, bowiem brak zawarcia w SIWZ przy opisie przedmiotu zamówienia możliwości posługiwania się przez oferenta innymi niż normy PN-EU normami równoważnymi mógł ograniczyć liczbę oferentów, co stanowi naruszenie zasady uczciwej konkurencji. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że gdyby SIWZ były sformułowane prawidłowo, zgłosiłoby się więcej niż jeden oferent, a zaproponowana cena byłaby niższa niż wybrana przez Skarżącego. Nie ma przy tym znaczenia dla powyższej oceny, że nikt nie zwrócił się do Skarżącego z pytaniami dotyczącymi SIWZ czy też, że na rynku usług medycznych w zakresie symulatorów karetek jest ograniczona liczba podmiotów mogących wykonać takie zamówienie. Wskazać wręcz należy, że sama strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała na co najmniej 3 podmioty mogące zrealizować podobne zamówienie.
Zaznaczyć należy, wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że na żadnym etapie postępowania ani organy jak i sąd pierwszej instancji nie zarzuciły Beneficjentowi że utrudniał lub uniemożliwiał złożenie ofert przez potencjalnych wykonawców, wskazywały jedynie że takie a nie inne sformułowanie SIWZ stwarzało zagrożenie, że część oferentów zrezygnowała ze złożenia ofert bowiem odczytując warunki SIWZ, mogła zakładać, że w sytuacji nie spełnienia przez posiadane wyroby wskazanych norm PN-EU, ich oferta zostanie automatycznie odrzucona.
Brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu z pkt 6 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 143 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013 w zw. z pkt 20 załącznika do rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę przy określaniu wysokości korekty stwierdzonej nieprawidłowości. Również w tym przypadku należy wytknąć autorowi skargi kasacyjnej, że powyższe przepisy mają charakter materialnoprawny a nie procesowy, a zatem nie mogły być powiązane z podstawą określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Art. 143 ust. 2 rozporządzenia 1303/2013 stanowi, że państwa członkowskie dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty finansowe polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach operacji lub programu operacyjnego. Państwa członkowskie biorą pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze polityki spójności lub EFMR (Europejski Fundusz Morski i Rybacki) i stosują proporcjonalną korektę. Korekty finansowe są odnotowywane w zestawieniu wydatków za rok obrachunkowy, w którym podjęto decyzję o anulowaniu. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że jest on adresowany do państw członkowskich nie zaś do organów orzekających o zwrocie środków dofinansowania z udziałem funduszy europejskich. Tym samym nie można skutecznie czynić sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 143 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013 skoro przepis ten nie mógł być i nie powinien być stosowany przez organy w niniejszej sprawie.
Wbrew stanowisku kasatora, w niniejszej sprawie organy wzięły pod uwagę charakter stwierdzonej nieprawidłowości, opierając się w tym zakresie na załączniku do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień. Ocena wagi i charakteru naruszenia została dokonana przez prawodawcę, który przyjął, że w przypadku dyskryminacyjnego opisu przedmiotu zamówienia, korekta finansowa wynosi co do zasady 25%, ale może być obniżona do 10 % a nawet 5% - pkt 20 załącznika do rozporządzenia. Tym samym procedura miarkowania wysokości korekty za naruszenie prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE oparta jest na treści ww. rozporządzenia, które zawiera już określenie wagi naruszenia oraz potencjalnej szkody. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 3148/15 "przy braku możliwości ustalenia wysokości szkody, w przypadku naruszenia p.z.p., stosuje się stosowne wytyczne i taryfikatory. Owe wytyczne i taryfikatory odzwierciedlają nabyte doświadczenia w zakresie naruszeń prawa szacowania szkody i mają na celu dostarczenie wyjaśnień dotyczących poziomu korekt, które mają być stosowane zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE. Wytyczne wraz z taryfikatorami mają - w razie trudności z ustaleniem szkody - umożliwić określenie jej wysokości w jak najbardziej zbliżonej wysokości do potencjalnej szkody". Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie organy nałożyły na Skarżącego minimalną, dopuszczalną przepisami korektę w wysokości 5%, a zatem nie może być mowy o nieproporcjonalnym obciążeniu skarżącego kwotą przypadającą do zwrotu.
Przechodząc do zarzutów podniesionych w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, odnoszących się do naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać go za niezasadny. Należy wskazać, że naruszenie tych przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie dotyczącej zrealizowanej przez WSA kontroli decyzji Ministra z dnia 14 maja 2020 r. określającej Skarżącemu kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zgodzić się należy ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że organy wydające zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów postępowania, bowiem zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji i dokonały prawidłowej jego oceny. Stan faktyczny zaakceptowany przez sąd pierwszej instancji nie został przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważony, ponieważ ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego.
Wskazać przede wszystkim należy, że sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni treści art. 30 ust. 4 p.z.p. i na tej podstawie słusznie przyjął, że treść SIWZ w zakresie opisu przedmiotu zamówienia, która wskazywała na konieczność spełnienia wymogów lub zgodności ze wskazanymi konkretnymi normami technicznymi PN-EN bez wyraźnego wskazania, że dopuszczalne są normy równoważne, narusza powyższy przepis co pozwalało na przyjęcie, że opis przedmiotu zamówienia został sporządzony z naruszeniem procedur i zasad. Powyższa okoliczność była bezsporna. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakie ustalenia faktyczne zostały pominięte w sprawie przez organy, a które miały na tyle istotny charakter, że mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Brak jest także podstaw do przyjęcia, o czym była już mowa powyżej, że organy nie dokonały oceny charakteru stwierdzonej nieprawidłowości, skoro odwołały się w tym zakresie do "taryfikatora" uregulowanego w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. stosując przy tym minimalną korektę na poziomie 5%.
Niezasadne okazały się również zarzuty procesowe odnoszące się do art. 15 k.p.a. – naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Istotą obowiązującej w procedurze administracyjnej, na podstawie art. 15 k.p.a., zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest to aby sprawa administracyjna została dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwrócenie się przez organ pierwszej instancji z pismem o zajęcie stanowiska w sprawie do Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej jako Instytucji Zarządzającej nie stanowiło naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej powyższe nie świadczy, że organy dwukrotnie nie rozpatrzyły merytorycznie sprawy. To, że w powyższej korespondencji Instytucja Zarządzająca dokonała wykładni przepisów prawa materialnego, w oparciu o orzecznictwo TSUE, a następnie organ pierwszej instancji dokonał takiej samej wykładni tychże przepisów w wydanej decyzji nie świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Jednocześnie podkreślić należy, że zakładając nawet, że takie "konsultacje" stanowią naruszenie analizowanej zasady, autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby powyższe miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, mogłoby ewentualnie stanowić podstawę uwzględnienia skargi kasacyjnej.
W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie na podstawie akt przedmiotowej sprawy doszedł do przekonania, iż kwestionowana skargą decyzja w pełni odpowiada prawu, stąd zasadnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi wynikającą z art. 151 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), na które składało się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu, za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.