I GSK 1352/20

I GSK 1352/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Adamiec
Joanna Wegner /przewodniczący/
Michał Kowalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 231/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-05-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 122, art. 219, art. 208 § 1 pkt 1), art. 219, art. 240 § 1 pkt 11
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 231/20 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r. nr 1001-ICK.5010.1.2019.2.AMM w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 231/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2023 r., poz. 1634 – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 roku nr 1001-ICK.5010.1.2019.2.AMM w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania podatkowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim z 12 kwietnia 2016 r. odmawiające zatwierdzenia zmiany akt weryfikacyjnych firmy P.P.H.U. A B. S., polegającej na produkcji piwa z 7% udziałem słodu, które posłuży do produkcji napoju alkoholowego, aromatyzowanego będącego mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego.
Na wspomniane postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Łodzi skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który w dniu 4 listopada 2016 r. rozpoznał sprawę pod sygn. akt III SA/Łd 695/16, poprzez oddalenie skargi. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 maja 2018 r. w spr. o sygn. akt I GSK 145/17, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytania prejudycjalnego, zainicjowanego postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt IV Ka 698/17, który sformułował pytanie: "czy art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że piwem otrzymywanym ze słodu według kodu CN 2203 nomenklatury scalonej może być wyrób, w przypadku którego do wyprodukowania brzeczki nastawnej użyto ekstraktu słodowego, syropu glukozowego, kwasku cytrynowego i wody, także wówczas, gdy udział składników niesłodowych w brzeczce jest przeważający w stosunku do składników słodowych i syrop glukozowy dodano do nastawu brzeczki przed procesem fermentacji brzeczki oraz jakimi kryteriami należy kierować się określając proporcje udziału w brzeczce nastawnej składników słodowych i niesłodowych, aby kwalifikować uzyskany produkt jako piwo według kodu CN 2203?".
Postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r., zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 zd. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny podjął z urzędu postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, tj. wydanie w dniu 13 marca 2019 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po rozpoznaniu sprawy C-195/18, wyroku o treści: "Artykuł 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako "piwo otrzymywane ze słodu" objęte pozycją 2203 nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r., o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego."
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 145/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 695/16 w przedmiocie oddalenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 28 czerwca 2016 r. o odmowie zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych.
W dniu 22 maja 2019 r. do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z 28 czerwca 2016 r. Jako podstawę prawną wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt C-195/18 (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 6 maja 2019 r.), jako mający wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2019 r., w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 11, art. 241 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 243 § 1 i § 2 w związku z art. 219 O.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wznowił postępowanie podatkowe zakończone ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 28 czerwca 2016 r. o odmowie zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych, a następnie postanowieniem z dnia 15 listopada 2019 r., na podstawie art. 216 w zw. z art. 208 § 1, art. 219, art. 244 § 1 O.p., umorzył wznowione postępowanie podatkowe. Organ wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność uzasadniająca zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 w pkt 11 O.p., objęta była już oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie o sygn. akt I GSK 145/17, wobec czego prawomocny wyrok zamyka organowi podatkowemu drogę do kontynuacji wznowionego postępowania, gdyż wniesione żądanie wkracza w zakres objęty powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując wniosek o zgodności z prawem postanowienia, którego dotyczy wznowienie postępowania).
W dniu 22 listopada 2019 r. do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi złożone zostało zażalenie na postanowienie z dnia 15 listopada 2019 r., w którym wniesiono o jego uchylenie w całości.
Mając na uwadze stan faktyczny ustalony w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w zaskarżonym postanowieniu z dnia 22 stycznia 2020 r. nie zgodził się z zarzutem przedstawionym przez pełnomocnika strony w zażaleniu i podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 15 listopada 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że wznowione postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, nie mogło być prowadzone, albowiem - jak trafnie wskazał organ - podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność uzasadniająca w ocenie strony zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 w pkt 11 O.p., objęta była już oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I GSK 145/17, wobec czego prawomocny wyrok zamknął organowi drogę do kontynuacji postępowania wznowionego, gdyż wniesione żądanie wkraczało w zakres objęty powagą rzeczy osądzonej. Zgodnie natomiast z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wynika ponadto z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji z porównania dat bezspornie wynika, że rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I GSK 145/17 z dnia 14 czerwca 2019 r. zapadło już po orzeczeniu TSUE w sprawie C-195/18. Rację ma przy tym organ wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc sądem unijnym, oceniając legalność postępowania przed WSA oraz dokonując kontroli działalności administracji publicznej, zobligowany jest uwzględniać regulacje zawarte w prawie unijnym oraz brać pod uwagę stanowisko i argumenty zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Konsekwencją takiego stanowiska był zresztą fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 maja 2018 r. w spr. o sygn. akt I GSK 145/17, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytania prejudycjalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się z organem, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny, również po analizie spraw podobnych podatnika, odnosząc się do cech organoleptycznych, prawomocnie uznał, że "organy celne przeprowadziły badania organoleptyczne tego wyrobu, co doprowadziło do ustalenia, że jego cechy organoleptyczne nie odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co z kolei uniemożliwia zakwalifikowanie go do kodu CN 2203", to ponowne badanie tych samych kwestii w postępowaniu wznowieniowym naruszałoby zasady postępowania podatkowego, w szczególności zasadę trwałości decyzji ostatecznej (w rozpoznawanej sprawie również objętej prawomocnym wyrokiem) i zasadę dwuinstancyjności tego postępowania.
WSA Zaznaczył, że powyższych okoliczności organ nie mógł uwzględnić badając zawarte we wniosku strony żądanie wznowienia, co uzasadniałoby odmowę wznowienia postępowania, bowiem wniosek oparty został na ustawowej podstawie wznowieniowej, tj. art. 240 § 1 pkt 11 O.p., a na tym etapie orzeczenie TSUE traktowane jest wyłącznie jako wymóg formalny wniosku wskazania podstawy wznowienia. Brak było przy tym innych opisanych przeszkód formalnych do wznowienia postępowania. Zatem dopiero po wznowieniu postępowania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej mógł stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, co prowadzi do konieczności jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 O.p.
W skardze kasacyjnej zaskarżano powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 18 § 1 pkt 6a). p.p.s.a. poprzez orzekanie w składzie WSA sędziego podlegającej wyłączeniu z mocy prawa, która na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącego kontroli legalności decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym zwyczajnym brała udział w wydawaniu wyroków, co stanowi przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4) p.p.s.a.
W przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania skutkujących nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. - przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń prawa, których dopuściły się organy w toku postępowania, a polegających na:, tj.:
1) naruszeniu art. 219 w zw. z art. 208 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z dnia 25 kwietnia 2019 r. Dz.U. z 2019 r. poz. 900. Dalej: "o.p.") poprzez niezasadne uznanie, że w związku z wydaniem przez NSA wyroku z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 145/17, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i w konsekwencji umorzenie postępowania podatkowego wznowionego postanowieniem nr 1001-ICK1.5010.1.2019.4.MW z dnia 25 czerwca 2019 r., mimo że na etapie postępowania wznowieniowego strona załączyła dowody (opinia biegłego) wskazujące na wpływ orzeczenia TSUE na treść postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 roku w sprawie odmowy zatwierdzenia akt weryfikacyjnych;
2) bezzasadnym uznaniu, że prawomocny wyrok NSA z 14 czerwca 2019 roku I GSK 145/17 zamyka organowi drogę do kontynuacji postępowania wznowieniowego, gdyż żądanie strony wkracza w zakres objęty powagą rzeczy osądzonej, podczas gdy stan faktyczny sprawy I GSK 145/17 i stan faktyczny niniejszej sprawy różnią się;
3) naruszeniu art. 219 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 o.p. przez uchylenie się od samodzielnego zbadania, czy i na ile orzeczenie TSUE w sprawie C-195/18 ma wpływ na treść postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 roku w sprawie odmowy zatwierdzenia akt weryfikacyjnych, przy uwzględnieniu uzupełnionego przez stronę stanu faktycznego sprawy;
4) naruszeniu art. 122 o.p. poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny piwowarstwa w przedmiocie określenia cech fizykochemicznych i organoleptycznych półproduktu wytwarzanego i wykorzystywanego przez skarżącego do produkcji wyrobów gotowych klasyfikowanych do kodu CN 2206, a także przez pominięcie dowodu z opinii P. L. w przedmiocie prawidłowości badania przeprowadzonego przez Główny Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych, Laboratorium Specjalistyczne w Gdyni w zakresie właściwości fizykochemicznych oraz organoleptycznych przedmiotowego półproduktu.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. W skardze kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 18 § 1 pkt 6a). p.p.s.a. poprzez orzekanie w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, który na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącego kontroli legalności decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym zwyczajnym brał udział w wydawaniu wyroków, co stanowi w ocenie autora skargi kasacyjnej przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4) p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju okoliczność nie występuje na gruncie rozpatrywanej sprawy. Sytuacja objęta treścią art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy ten sam sędzia, czy ci sami sędziowie brali udział w wydaniu wyroku kończącego postępowanie w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym, a następnie nadzwyczajnym. Zgodność z prawem postanowienia organu podatkowego z dnia 28 czerwca 2016 r. podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w wyroku z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 695/16, w który został wydany w odmiennym składzie sędziowskim (przez sędziów: Janusza Nowackiego, Ewę Alberciak oraz Irenę Krzemieniwską).
Brak odnotowania w niniejszej sprawie z urzędu przesłanek, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz brak ujawnienia podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40) uprawniał do rozpoznania skargi kasacyjnej w granicach przedstawionych w niej zarzutów.
Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że sprowadzają się one w gruncie rzeczy do kwestionowania przyjętego w zaskarżonym wyroku stanowiska, zgodnie z którym, skoro Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie uznał, że organy celne przeprowadziły badania organoleptyczne wyrobu, co doprowadziło do ustalenia, że jego cechy organoleptyczne nie odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co z kolei uniemożliwia zakwalifikowanie go do kodu CN 2203, to ponowne badanie tych samych kwestii w postępowaniu wznowieniowym naruszałoby zasady postępowania podatkowego, w szczególności zasadę trwałości decyzji ostatecznej (w rozpoznawanej sprawie również objętej prawomocnym wyrokiem) i zasadę dwuinstancyjności tego postępowania.
Odnosząc się do tego zagadnienia należy wskazać, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 145/17 zapadł już po orzeczeniu TSUE w sprawie C-195/18. NSA będąc sądem unijnym, oceniając legalność postępowania przed WSA oraz dokonując kontroli działalności administracji publicznej, zobligowany jest uwzględniać regulacje zawarte w prawie unijnym oraz brać pod uwagę stanowisko i argumenty zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Konsekwencją takiego stanowiska jest fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 maja 2018 r. w spr. o sygn. akt I GSK 145/17, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytania prejudycjalnego, zainicjowanego postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt IV Ka 698/17, który sformułował następujące pytanie: "czy art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że piwem otrzymywanym ze słodu według kodu CN 2203 nomenklatury scalonej może być wyrób, w przypadku którego do wyprodukowania brzeczki nastawnej użyto ekstraktu słodowego, syropu glukozowego, kwasku cytrynowego i wody, także wówczas, gdy udział składników niesłodowych w brzeczce jest przeważający w stosunku do składników słodowych i syrop glukozowy dodano do nastawu brzeczki przed procesem fermentacji brzeczki oraz jakimi kryteriami należy kierować się określając proporcje udziału w brzeczce nastawnej składników słodowych i niesłodowych, aby kwalifikować uzyskany produkt jako piwo według kodu CN 2203?".
W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odpowiedź na pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy, bowiem zagadnienie prawne objęte zarzutami skargi kasacyjnej w tym postępowaniu jest analogiczny jak w sprawie, w której Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wystąpił do TSUE." Następnie postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r., zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 zd. 1 p.p.s.a., Sąd ten podjął z urzędu postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, tj. wydanie w dniu 13 marca 2019 r. wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-195/18. Skoro zatem NSA czekał z końcowym rozstrzygnięciem w sprawie I GSK 145/17 na orzeczenie TSUE w sprawie C-195/18, to wydając w dniu 14 czerwca 2019 r. wyrok oddalający skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 695/16 w przedmiocie oddalenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z 28 czerwca 2016 r. o odmowie zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych, zawarł w swoim rozstrzygnięciu rozważania odnoszące się do wpływu orzeczenia TSUE na rozpatrzenie kontrolowanej przez siebie sprawy. Jak wynika z końcowej części uzasadnienia wyroku z 14 czerwca 2019 r. sygn. I GSK 145/17, NSA poddał ocenie wpływ wyroku TSUE z 13 marca 2019 r., sygn. akt C-195/18 na treść kontrolowanego ostatecznego postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 r., wyraźnie wskazując, że z wyroku TSUE z dnia 13 marca 2019 roku w sprawie C-195/18, wynika, że dla uznania, że półprodukt ten może być zaklasyfikowany do kodu CN 2203 jako piwo otrzymywane ze słodu konieczne jest stwierdzenie, że cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
W tym świetle należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 145/17 dokonał oceny wpływu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt C-195/18 na treść postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 r. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnosił się do tej samej kwestii, na której oparta została przesłanka wznowienia wskazana we wniosku z dnia 20 maja 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego wyroku uznał, że "organy celne przeprowadziły badania organoleptyczne tego wyrobu, co doprowadziło do ustalenia, że jego cechy organoleptyczne nie odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co z kolei uniemożliwia zakwalifikowanie go do kodu CN 2203". Ponowne badanie tych samych okoliczności w postępowaniu wznowieniowym naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej oraz dwuinstancyjności postępowania.
W tym świetle za chybione uznano zarzuty naruszenia art. 122, art. 219 w zw. z art. 208 § 1 pkt 1), art. 219 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p.
Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).