I GSK 1348/24

I GSK 1348/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2298
art. 27 ust. 1 pkt 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na  rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 882/23 w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. w S. na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 lutego 2023 r. nr DDD.6509.00003.2022.07 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. Sp. z o.o. w S. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 882/23 oddalił skargę Z. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 lutego 2023 r., nr DDD.6509.00003.2022.07 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:
I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2023 r., poz. 2298; dalej: u.w.r.o.w.) i § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "W." objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1609; dalej: rozporządzenie PROW) poprzez:
1. zaniechanie wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, polegającego na nieuzasadnionym i bezrefleksyjnym przyjęciu przez WSA w Warszawie za ARiMR, że wniosek skarżącej nie spełnia kryterium innowacyjności, pomimo, że strona skarżąca wykazała w toku postępowania okoliczności uzasadniające innowacyjność operacji objętej wnioskiem, a oceny merytorycznej innowacyjności projektu Sąd dokonał we własnym zakresie (bez powołania zewnętrznych ekspertów i bez posiadania wiedzy specjalnej w tym zakresie), w ramach decyzji uznaniowej, podczas, gdy właściwe przepisy regulujące przyznanie wsparcia w ramach programu nie przewidują uznaniowości decyzji, a w przypadku wątpliwości co do innowacyjności projektu, powinien on zostać zbadany w tym zakresie przez podmiot posiadający wiedzę fachową i doświadczenie w tym zakresie;
2. zinterpretowanie wątpliwości co do innowacyjności wniosku na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego oddalenia skargi;
3. braku wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie w zakresie innowacyjności wniosku skarżącej polegającego nieuzasadnionym przyjęciu, że innowacyjność wniosku polega na zakupie maszyn, a nie innowacyjnej organizacji całego procesu produkcji przy wykorzystaniu maszyn zamówionych pod wytyczne skarżącej (szczegółowa analiza aspektu innowacyjności znajduje się w treści uzasadnienia);
b) 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust 2 u.w.r.o.w. oraz § 11 ust. 3, § 12 i 13 rozporządzenia PROW poprzez błędne i wewnętrznie sprzeczne z pozostałym materiałem dowodnym, w szczególności opinią o innowacyjności, przyjęcie, że chociaż wniosek nie był obciążony brakami wskazanymi w § 11 ust. 3 rozporządzenia PROW, które jako istotne określił ustawodawca, to Agencja w sposób subiektywny uznała konieczność uzupełniania wniosku o wskazanie innowacyjności rozwiązania opisanego we wniosku, co stanowiło następczo podstawę odmowy przyznania pomocy, choć okoliczności, których uzupełnienia żądała Agencja nie wpływały na możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy i oceny wniosku w ramach kryteriów opisanych w § 12 i § 13 rozporządzenia PROW, a organ dokonał wyłącznie formalnego badania wniosku;
- a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że opisana we wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2022 roku operacja nie nosi znamion innowacyjności, podczas, gdy zgromadzone w toku postępowania materiały dowodowe, w szczególności opinia o innowacyjności, w należyty sposób wykazują innowacyjność wniosku (szczegółowa analiza aspektu innowacyjności znajduje się w treści uzasadnienia);
c) 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia PROW poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie okoliczności, że zgromadzony wtoku postępowania materiał dowodowy, w szczególności opinia o innowacyjności oraz inne okoliczności szczegółowo rozwinięte w uzasadnieniu zarzutów i skargi w należyty sposób wykazują innowacyjność wniosku (szczegółowa analiza aspektu innowacyjności znajduje się w treści uzasadnienia);
d) 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w. w zw. z § 11 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia PROW poprzez bezzasadne wskazanie jako przyczyny odmowy przyznania pomocy braku uzupełnienia wymogów formalnych wniosku w postaci braku wykazania innowacyjności wniosku, które to kryterium uzyskania pomocy zostało należycie wykazane i uzupełnione przez skarżącą, i nic nie sprzeciwiało się merytorycznej ocenie wniosku;
e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:
1. dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, iż kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez Sąd I instancji w sposób wybiorczy, nie uwzględniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego co uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych, poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do innowacyjnego charakteru procesu produkcyjnego, a skupieniu się wyłącznie na aspektach maszynowych wniosku;
2. poprzez zaniechanie szczegółowego i przejrzystego wyjaśnienia przez Sąd przyczyn odmowy przyznania skarżącej punktów za określone w skarżonym akcie kryteria i ograniczenie się w tym zakresie do lakonicznego uzasadnienia, bez przywołania opinii specjalistycznej w zakresie oceny innowacyjności wniosku, co w znacznej mierze uniemożliwia skarżącej merytoryczne odniesienie się do treści aktu.
II. Naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 6 ust. 7 u.w.r.o.w. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy jeśli w ocenie organu i Sądu istniały wątpliwości co do innowacyjności wniosku należało powołać organ opiniodawczo-doradczy posiadający wiedzę specjalistyczną;
2. § 12 w zw. z § 13 rozporządzenia PROW poprzez pominięcie wskazanych przepisów i brak merytorycznego rozpoznania wniosku i jego punktowej oceny w wyznaczonym rozporządzeniem trybie, podczas gdy wniosek spełniał kryteria formalne do jego merytorycznego rozpoznania;
3. art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez odmowę udzielenia pomocy przedsiębiorcy, w oparciu o uznaniowe przesłanki, bez wyraźnego umocowania ustawowego i merytorycznego rozpoznania sprawy.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i zrzeczono się z rozpoznania sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na jego rzecz oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa (z podaniem skonkretyzowanej jednostki redakcyjnej danego aktu prawa), które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez wyjaśnienie na czym w sprawie dane naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że częściowo wadliwe konstrukcyjnie są naruszenia przepisów postępowania, w ramach których wskazuje się na naruszenie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. (skądinąd bez określenia jednostki redakcyjnej tej regulacji, podczas gdy składa się ona z 3 pkt, a jej pkt 1 zawiera trzy litery) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wynika to zarówno z poniżej wskazanych względów, jak i niespójności pomiędzy tymi unormowaniami a treścią sformułowanych zarzutów, w ramach których kwestionowane jest ustalenie Sądu I instancji odnośnie do braku innowacyjności zgłoszonego we wniosku o pomoc finansową przedsięwzięcia. Podkreślić trzeba, że art. 146 § 1 p.p.s.a. ma charakter wynikowy i określa formułę rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w razie uwzględnienia skargi na czynność z zakresu administracji publicznej - co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia bezskuteczności czynności odmowy przyznania pomocy finansowej, to nie można Sądowi zarzucić naruszenia omawianego przepisu. Z kolei w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a) nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (v. m.in. wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r., III OSK 2466/22 oraz powołane w nim orzeczenia; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane tamże). W odniesieniu do zgłoszonych naruszeń prawa materialnego zauważyć trzeba, że w ramach wskazywanego naruszenia art. 6 ust. 7 u.w.r.o.w. podniesiono w istocie kwestię prawidłowości procedowania organu odnoszącą się do braku powołania organu opiniodawczo-doradczego w sytuacji istnienia wątpliwości co do innowacyjności wniosku. Analogicznie jest - niezależnie od niezrozumiałości sformułowanego zarzutu - w przypadku zarzutu naruszenia art. 12 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa zasady postępowania organów. Podkreślić należy, że nie może być skuteczne kwestionowanie procedowania za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się jedynie do niektórych z wskazanych jako naruszone regulacji (mianowicie § 4 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 1, 3 i 5, § 12 rozporządzenia wykonawczego - v. s. 6-7 oraz s. 27-28 skargi kasacyjnej), w przeważającej zaś części stanowi wyrażenie stanowiska oraz przedstawienie argumentacji skarżącej na okoliczność innowacyjności zgłoszonego do finansowania wniosku oraz polemiki z ustaleniami WSA - bez odwoływania się do obowiązujących w sprawie regulacji prawnych, w tym dotyczących pojęcia innowacyjności planowanego przedsięwzięcia (s. 7-26 skargi kasacyjnej; sama skarżąca kasacyjnie wskazuje, że "przedstawi swoje stanowisko w zakresie innowacyjności projektu" - s. 7 skargi kasacyjnej). Podkreślić trzeba, że autor skargi kasacyjnej wskazując w petitum skargi kasacyjnej jako naruszone przepisy postępowania (art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 u.w.r.o.w.) obowiązujące w rozpoznawaniu przez organ niniejszej sprawy pominął w uzasadnieniu na czym konkretnie naruszenia te miały polegać oraz nie uprawdopodobnił istotności wpływu tych naruszeń na wynik sprawy.
Jak już wynika z wstępnie poczynionych wyjaśnień, Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i samodzielnie - na podstawie treści uzasadnienia (niezawierającej skądinąd odniesienia się do większości regulacji prawnych powołanych w petitum skargi kasacyjnej) - ustalać jaka część uzasadnienia może potencjalnie odnosić się do danych zarzutów czy też uzupełniać to uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on kompetencji formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, ani też zastępować autora skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia zarzutów. Istotne jest oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. np. wyroki NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13 i z 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13).
W takim stanie Naczelny Sąd Administracyjny dokonał rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie w jakim umożliwia to jej uzasadnienie.
Bezskuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z tego względu, że nie został uzasadniony w wymagany sposób. Niezależnie od tej konstatacji, Naczelny Sąd Administracyjny za potrzebne uznał wyjaśnienie, że zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia wykonawczego.
Spółka wskazuje, że wniosek został negatywnie oceniony na podstawie § 11 ust. 5 rozporządzenia PROW, "którego brzmienie dopuszcza zastosowanie tej normy prawnej w sytuacji, gdy wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku, które enumeratywnie zostały wymienione w § 11 ust. 1 oraz w ust. 3." (s. 6 skargi kasacyjnej). Sąd, zdaniem skarżącej kasacyjnie, "powinien dojść do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia na tym etapie postępowania, że wniosek skarżącej nie spełnia kryterium innowacyjności (...), a sam wniosek skarżącej powinien być rozpoznany merytorycznie i dopiero po jego rozpoznaniu organ powinien podjąć decyzję, co do przyznania bądź odmowy finansowania" (s. 7 skargi kasacyjnej). Skarżąca kasacyjnie podnosi, że złożony przez nią wniosek nie zawierał żadnych braków wymienionych w § 11 ust. 1 i 3 przedmiotowego rozporządzenia, a zatem brak było podstaw do odmowy pomocy, bez merytorycznego odniesienia się do złożonego wniosku. Wniosek został negatywnie oceniony na podstawie § 11 ust. 5 rozporządzenia PROW, podczas gdy zasadą winno być merytoryczne rozpoznanie wniosku, "nie zaś odmowa przyznania pomocy w oparciu o nieistotne przesłanki formalne, które nie tylko nie wpływają na zasadność wniosku, ale także uniemożliwiają nadanie sprawy biegu" (s. 28 skargi kasacyjnej). Wskazuje także, że § 11 ust. 5 rozporządzenia PROW stanowi o powtórnym wezwaniu wnioskodawcy, a organ wystosował do skarżącej tylko jedno pismo. Podkreśla też, że wydane przez organ rozstrzygnięcie nie odnosiło się do wszystkich kryteriów oceny wskazanych w § 12 rozporządzenia wykonawczego.
Z powyższego wynika, że spór w sprawie dotyczy prawidłowości uznania przez WSA, że organ mógł odmówić przyznania pomocy na wstępnym etapie oceny złożonego wniosku (zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia PROW) z uwagi na stwierdzenie niespełniania warunku uzyskania pomocy określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, a którym było opracowanie i wdrożenie (planowane wdrożenie) innowacji w szczegółowo określonym w tym przepisie zakresie.
Należy wskazać, że w § 11 ust. 1 rozporządzenia PROW wymieniono braki formalne złożonego wniosku (w tym m.in. brak adresu podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy, kiedy tego adresu nie da się ustalić; brak zestawienia rzeczowo-finansowego operacji w opisie, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 3; brak co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 10 ust. 3 pkt 1, 2 i 14). Natomiast w ust. 3 tej regulacji postanowiono, że: jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 wymagań lub został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Treść przywołanego § 11 ust. 3 rozporządzenia PROW wskazuje, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, że: po pierwsze - nie zawiera on enumeratywnego wskazania rodzaju braków, w odniesieniu do których organ wystosowuje wezwanie do ich usunięcia; po drugie, bynajmniej nie odnosi się wyłącznie do braków o charakterze formalnym. W tym zakresie zauważyć trzeba, że przywołana dyspozycja wymieniająca przesłanki wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków - nie odwołując się bynajmniej do § 10 rozporządzenia PROW (określającego elementy wniosku o przyznanie pomocy oraz wymaganą dokumentacje dołączaną do wniosku) - stanowi zarówno o niespełnianiu innych niż wskazane w ust. 1 wymagań, jak i (użyto spójnika "lub" będącego alternatywą zwykłą/nierozłączną) nieprawidłowego wypełnienia wniosku. Zatem przez "inne niż określone w ust. 1 wymagania" należy rozumieć zarówno wymagania o charakterze formalnym określone w § 10 rozporządzenia PROW, który określa zawartość wniosku oraz dołączanej do niego dokumentacji, jak też podstawowe wymagania merytoryczne, których spełnienie warunkuje przyznanie pomocy. W tym ostatnim przypadku chodzi o takie wymagania, które warunkują kwalifikację wniosku do poddania go ocenie przy zastosowaniu ustanowionych szczegółowych kryteriów wyboru operacji (§ 12 ust. 2 i kolejne rozporządzenia PROW), a w konsekwencji tego ustalenia - kolejności przysługiwania pomocy (§ 13 ust. 5-7 rozporządzenia PROW w zw. z jego § 12). Owe szczegółowe kryteria wyboru mogą być stosowane wyłącznie do "operacji", które w sprawie niniejszej zdefiniowane zostały w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia PROW.
Odczytywanie systemowe przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że poddanie ocenie wniosku wraz z dołączoną do niego dokumentacją warunkowane jest nie tylko kompletnością oraz formalną poprawnością tychże, ale także - a w istocie pierwszoplanowo - ustaleniem, że dane przedsięwzięcie wykazane we wniosku o przyznanie pomocy spełnia kryteria bycia przedmiotem "operacji" objętej pomocą finansową. Stąd też skoro w sprawie organ ustalił, że wnioskowane do objęcia pomocą przedsięwzięcie nie spełnia warunków podstawowych określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia PROW, a Sąd I instancji uznał to ustalenie za prawidłowe, brak było podstaw do dokonania oceny przedsięwzięcia wedle kryteriów szczegółowych określonych dla kwalifikowanej do pomocy "operacji" i tym samym przyznawania punktacji za spełnianie poszczególnych kryteriów. Końcowo wskazać wypada, że przedstawioną wykładnię systemową przepisów rozporządzenia wykonawczego potwierdza treść wcześniej powołanego jego § 11 ust. 3 in fine odczytywana w zw. z ust. 5 tej regulacji. Mianowicie z przepisów tych wynika, że jeśli zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (a zatem brak spełniania wymogów podstawowych przyznania pomocy), organ nie wzywa wnioskodawcy do uzupełnienia braków oraz nie przyznaje pomocy.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).