I GSK 130/24

I GSK 130/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2183
art. 106a ust. 1 pkt 2 i ust. 2
Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 16/23 w sprawie ze skargi A w W. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 23 marca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 16/23 oddalił skargę A w W. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 106a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, polegającą na interpretacji tego przepisu w oderwaniu od innych przepisów ustawy, tj. art. 103, a także w oderwaniu od wykładni celowościowej art. 106a.
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ze względu na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych przypomnieć trzeba, że zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione.
Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18). Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.
W petitum skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Przy czym gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania, jako naruszony wskazany został wyłącznie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jest to tzw. przepis wynikowy, co ma tę konsekwencję, że nie może one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (v. wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10 i z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12). Przepis ten reguluje samo rozstrzygnięcie Sądu a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję czy też oddalające skargę (na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. lub art.151 p.p.s.a. lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi poczynienie takich ustaleń i ocen. Zarzut naruszenia art. 151 lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. powinien więc zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3495/15 – CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie nie powiązała naruszeń powyższego przepisu z innymi normami prawnymi.
Również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wskazania jakichkolwiek przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, których naruszenia miałyby dopuścić się organy, a których to uchybień nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. Powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności, nie odnoszą się w ogóle do podniesionych w zarzutach przepisów postępowania.
NSA nie podziela również zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 106 a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Pomijając nawet, że strona nie podjęła w niniejszej skardze kasacyjnej próby podważenia stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organ i zaakceptowanego przez WSA, jako zgodnego z prawem umknęło skarżącej kasacyjnie, że niniejsza sprawa była już wcześniej dwukrotnie rozpoznawana przez WSA w Warszawie a obecnie zaskarżony wyrok jest trzecim orzeczeniem wydanym w sprawie. Skarżąca nie podważyła w niniejszej skardze kasacyjnej poglądu Sądu I instancji, że organ aktualnie prawidłowo, bez naruszenia art. 153 p.p.s.a., procedował w sprawie uwzględniając również wykładnię tego przepisu zaprezentowaną przez Sąd w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1190/20. Wykładnia tego przepisu przyjęta w zaskarżonym wyroku pokrywa się z wykładnią dokonaną w wymienionym wcześniejszym orzeczeniu Sądu. Tym samym, już tylko z tego powodu, podniesiony zarzut kasacyjny należy uznać za nietrafny. Treść wzmiankowanego przepisu, jak słusznie wskazał Sąd I instancji nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że uczelnia niepubliczna jest obowiązana do zwrotu niewykorzystanej w danym roku budżetowym dotacji , w sytuacji, gdy jej kwota przewyższa kwotę dotacji kalkulacyjnej na następny rok budżetowy. Odnośnie natomiast zarzutu późnego przyznania i przekazania dotacji na rok 2016 r. należy wskazać, że było to już przedmiotem rozważań Sądów w poprzednich sprawach. Niewątpliwie taka sytuacja miała miejsce, jednakże – co trzeba ponownie podkreślić – była ona konsekwencją zwłoki uczelni w zakresie realizacji sprawozdawczych, na co zwracały uwagę poprzednie składy orzekające wojewódzkich sądów administracyjnych w wyrokach, które nie zostały przez stronę zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.