I GSK 1272/25

I GSK 1272/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Jacek Boratyn
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1402/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-06-27
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1717
art. 14lze ust. 7
Ustawa z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych  innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1402/25 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w M. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. Sp. z o.o. w M. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1402/25 oddalił skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej "strona", "skarżący", "spółka") na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP" lub "organ") z [...] kwietnia 2025 r., nr [...], na mocy której wniosek nr [...], złożony przez stronę i dotyczący przedsięwzięcia pn. "[...]" (dalej: "przedsięwzięcie"), nie uzyskał rekomendacji do objęcia wsparciem w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 14lze ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324, 862, 1717), dalej "ustawa" lub "u.z.p.p.r.".
Organ wskazał, że skarżący złożył wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach naboru nr [...], ogłoszonego w Programie Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, w ramach Działania A2.2.1 Inwestycje we wdrażanie technologii i innowacji środowiskowych, w tym związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym (dalej: "GOZ"). Pismem z 19 grudnia 2024 r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek dotyczący przedmiotowego przedsięwzięcia nie został objęty wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. W uzasadnieniu wskazano, że minimalna liczba punktów niezbędna do uzyskania rekomendacji w ramach przedmiotowego naboru wynosiła 13,00, natomiast przedsięwzięcie skarżącej uzyskało łącznie 14,50 punktu. Pomimo przekroczenia progu punktowego, projekt nie uzyskał rekomendacji, ponieważ – zgodnie z zasadami oceny – dla przyznania wsparcia niezbędne jest uzyskanie co najmniej 1 punktu w każdym z ocenianych kryteriów punktowych.
Pismem z 19 grudnia 2024 r. organ poinformował skarżącego, że jej wniosek dotyczący przedmiotowego przedsięwzięcia nie został objęty wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. W uzasadnieniu wskazano, że minimalna liczba punktów niezbędna do uzyskania rekomendacji w ramach przedmiotowego naboru wynosiła 13,00, natomiast przedsięwzięcie skarżącej uzyskało łącznie 14,50 punktu. Pomimo przekroczenia progu punktowego, projekt nie uzyskał rekomendacji, ponieważ – zgodnie z zasadami oceny – dla przyznania wsparcia niezbędne jest uzyskanie co najmniej 1 punktu w każdym z ocenianych kryteriów punktowych.
Pismem z 2 kwietnia 2025 r. PARP poinformował skarżącego, że także po ponownej ocenie wniosek nie uzyskał rekomendacji do objęcia wsparciem. W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko, iż nie spełniono czterech kryteriów oceny wskazanych już przy pierwotnej weryfikacji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ przedstawił szczegółowe przyczyny odmowy rekomendacji w odniesieniu do każdego z kwestionowanych kryteriów.
Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 27 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1402/25 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że ciężar poprawnego wypełnienia wniosku oraz załączenia wymaganych dokumentów spoczywa na stronie ubiegającej się o dofinansowanie i nie należy go przerzucać na organ. Sąd stwierdził, że organ miał podstawy do uznania kryterium horyzontalnego "Pomoc publiczna oraz pomoc de minimis" za niespełnione, a w konsekwencji do odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem. Spółka nie wykazała, iż wnioskowana pomoc dotyczy inwestycji realizowanych w celu dostosowania do przyjętych, lecz jeszcze nieobowiązujących norm unijnych. We wniosku nie wskazano konkretnych przepisów o takim statusie ani nie udowodniono, że inwestycja ma na celu dostosowanie do tych norm. W rezultacie nie zostały spełnione wymogi § 27 rozporządzenia MRiT z 25 kwietnia 2024 r. w związku z art. 47 ust. 10 rozporządzenia 651/2014, a tym samym jedno z kryteriów horyzontalnych określonych w załączniku nr 2 do Regulaminu. Niespełnienie tego kryterium skutkuje także brakiem realizacji warunków wskazanych w § 7 ust. 1 oraz § 6 ust. 15 pkt 1 Regulaminu, co – zgodnie z § 6 ust. 15 pkt 2 – uprawniało organ do niewybrania przedsięwzięcia do objęcia wsparciem. W konsekwencji pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Następnie skarżący, na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 198) w zw. z art. 173-176 oraz art. 183-184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a." :
I. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1402/25 doręczony skarżącemu wraz z uzasadnieniem w dniu 2 września 2025 roku w całości;
II. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. § 27 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 kwietnia 2024 r., w związku z art. 47 ust. 10 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (GBER), stanowiących kryterium horyzontalne określone w załączniku nr 2 do Regulaminu w związku z § 7 ust. 1 oraz § 6 ust. 15 pkt 1 Regulaminu, polegające na przyjęciu, że projekt spółki nie spełniał warunków przewidzianych w powyższych przepisach, podczas gdy warunki te zostały przez spółkę spełnione, a w szczególności:
• projekt nie dotyczył dostosowania do istniejących norm środowiskowych ani do jeszcze nieobowiązujących norm - lecz obejmował uruchomienie całkowicie nowej działalności w obszarze innowacyjnych technologii środowiskowych (GOZ), co jest wprost przewidziane w pkt 4.9 przewodnika kwalifikowalności wydatków;
• inwestycja realizowała cele unijnej i krajowej polityki w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym (Circular Economy Action Plan 2020 oraz Mapa drogowa GOZ, uchwała Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.), co oznacza, że spełniała kryterium horyzontalne poprzez realizację nadrzędnych celów środowiskowych;
• spółka dysponowała patentem nr [...] oraz opublikowanymi zgłoszeniami patentowymi ([...]), co przesądzało o przemysłowej stosowalności i innowacyjności rozwiązania oraz jego zgodności z dokumentacją konkursową;
• projekt obejmował wdrożenie technologii eliminacji odpadów typu "zero waste" i pełnego zagospodarowania UPS (ubocznych produktów spalania), co stanowiło realizację działania nr 1 pkt 1 Mapy drogowej GOZ, a więc spełniało kryterium wprost wskazane w dokumentach programowych;
• organ, a za nim Sąd, dokonał błędnej, a przez to bezpodstawnie zawężającej, wykładni art. 47 ust. 10 GBER, utożsamiając wszelkie inwestycje środowiskowe wyłącznie z "dostosowaniem do przyszłych norm", podczas gdy przepis ten:
o w zakresie objętym wsparciem nie znajduje zastosowania do projektów innowacyjnych i wdrożeniowych,
o a inne ustępy art. 47 GBER przewidują dodatkowo i samoistnie wsparcie dla projektów wykraczających poza ramy dostosowawcze;
• nawet gdyby przyjąć (co nie jest prawidłowe), że art. 47 ust. 10 GBER mógłby znaleźć zastosowanie, to jego brzmienie nie ma charakteru bezwzględnie wykluczającego - przewiduje wyjątki i dopuszcza możliwość objęcia pomocą projektów wyprzedzających regulacje lub realizujących nadrzędne cele polityki środowiskowej.
- wskutek czego wadliwie zastosowano § 6 ust. 15 pkt 2 Regulaminu i w konsekwencji bezzasadnie odmówiono wsparcia projektu przedstawionego przez wnioskodawcę.
2. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 184 Konstytucji RP polegające na ograniczeniu przez Sąd Administracyjny w Warszawie wyłącznie do oceny jednego kryterium horyzontalnego ("pomoc publiczna i de minimis" - § 27 rozporządzenia MRiT w zw. z art. 47 ust. 10 GBER), a pozostałe zarzuty skargi uznał za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie rozpoznał ich merytorycznie, w sytuacji, gdy:
• każdy z tych zasadnych zarzutów mógł samodzielnie prowadzić do uchylenia decyzji,
• sąd administracyjny jest obowiązany sprawować pełną i efektywną kontrolę legalności działań organu administracji publicznej, co wymaga odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, ustalenia ich zasadności lub bezzasadności i dokonania oceny całej decyzji administracyjnej, a nie jedynie jej fragmentu;
• spełnienie kryteriów opisanych w pozostałych zarzutach uprawniało organ do przyznania wsparcia i nie uprawniało do odmowy jego przyznania
III. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
3. rozpoznanie skargi na rozprawie.
IV. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów (zgodnie z art. 30c ust. 2a ustawy) w postaci:
1. ogłoszenie o naborze z dnia 24 maja 2023 r.
2. Regulamin Wyboru Przedsięwzięć z dnia 24 maja 2024 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 13 sierpnia 2024 r.
3. zał.nr 1 do regulaminu - przewodnik kwalifikowalności wydatków.
4. zał.nr 2 do regulaminu - kryteria wyboru przedsięwzięć.
5. zał.nr 3 do regulaminu — wzór umowy o objęcie wsparciem.
6. zał.nr 5 do regulaminu - instrukcja wypełniania wniosków o objęcie przedsięwzięcia wsparciem.
7. zał.nr 6 do regulaminu - słownik pojęć.
8. zał. nr 7 do regulaminu - lista krajowych inteligentnych specjalizacji.
9. wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem nr [...];
10. pismo PARP z dnia 19 grudnia 2024 roku - stanowiące informację o nieobjęciu wsparciem z planu rozwojowego nr [...];
11. wniosek skarżącego z dnia 20 stycznia 2025 roku - stanowiące protest i wniosek o ponowną ocenę wniosku o wsparcie nr [...]
12. pismo PARP z dnia 02 kwietnia 2025 roku - stanowiące negatywne rozstrzygnięcie wniosku o ponowną ocenę wniosku o wsparcie nr [...];
13. kopia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2025 roku; wraz z załącznikami dokumentowymi;
14. dokument - pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2025r. Złożone na rozprawie przed WSA w tym samym dniu
15. wniosek o przywrócenie terminu z dnia 09 maja 2025r.
16. postanowienie WSA z dnia 30 maja 2025r. V SA Wa 1402/25 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
17. kopia wyroku Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2025 roku wraz z uzasadnieniem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia, tamże).
Wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy, a którymi związanie polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy uznania przez organ, że spółka nie wykazała, iż wnioskowana pomoc dotyczy inwestycji realizowanych w celu dostosowania do przyjętych, lecz jeszcze nieobowiązujących norm unijnych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty z obu podstaw kasacyjnych. W takiej sytuacji co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ocenia zasadność zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania z pkt II.2. skargi kasacyjnej są niezasadne.
Wychodząc od najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten ma charakter proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; wyrok NSA z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13, tamże). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, które są wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazuje podstawę faktyczną wydania wyroku oraz zawiera ocenę prawną sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika w sposób jasny jakie okoliczności, zdaniem Sądu I instancji uzasadniały podjęcie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku. Argumentacja Sądu jest jasna i zrozumiała. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Zaakcentować też trzeba, że uzasadnienie wyroku nie musi zawierać szczegółowego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony, które zawarte zostały w skardze (tak: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., II FSK 3919/17, tamże). Dla wypełnienia obowiązku zawarcia w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej sprawy wystarczające jest zawarcie rozważań odnoszących się do istoty danej sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1217/13, publ. CBOSA; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) T. Woś, wyd. LexisNexis Warszawa 2011, str. 649 i powołane tam orzecznictwo NSA).
Odnosząc się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd I instancji. Natomiast granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 289/21; 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18; 8 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1961/21, tamże).
Sąd I instancji zaś, zdaniem NSA, rozpoznając skargę, orzekał w granicach sprawy, gdyż oceniał informację z 2 kwietnia 2025 r., którą PARP poinformowała spółkę, że wniosek nie uzyskał rekomendacji do objęcia wsparciem.
Dodatkowo należy wyjaśnić, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA z: 2 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 450/15; 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19; 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22, tamże) ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 21 października 2010 r. sygn. akt I GSK 264/09; 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09; 15 października 2015 r. sygn. akt I GSK 241/14, tamże). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem sprawy rozstrzygnięcia PARP w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem (a nie innej sprawy w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), rozpoznając jej istotę. Nie naruszył zatem art. 134 § 1 p.p.s.a..
Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie WSA, w istocie odmówił przeprowadzenia pełnej kontroli legalności działań organu ponieważ ograniczył się wyłącznie do jednego kryterium horyzontalnego, a każdy z zarzutów odnoszących się do poszczególnych kryteriów mógł samodzielnie prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu. Należy wskazać że zgodnie z § 7 ust. 1 Regulaminu, przedsięwzięcie może zostać wybrane do objęcia wsparciem, jeśli w każdym z kryteriów horyzontalnych otrzyma ocenę "1", a w kryterium szczegółowym uzyska minimalną wymaganą liczbę punktów. Stąd niespełnienie tylko jednego kryterium horyzontalnego (uzyskanie w nim "0" punktów) skutkowało nieuwzględnieniem skargi ze względu - jak wskazał Sąd I instancji - brak realizacji zasad określonych w § 7 ust. 1 oraz § 6 ust. 15 pkt 1 Regulaminu, co uprawniało PARP do niewybrania przedsięwzięcia spółki do objęcia wsparciem zgodnie z § 6 ust. 15 pkt 2 Regulaminu.
W związku z powyższym nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie że stanowisko Sądu I instancji pozostaje w sprzeczności z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ sąd administracyjny ma obowiązek dokonać kontroli legalności w całym zakresie zarzutów skargi, a pominięcie tego wątku oznacza faktyczne pozbawienie strony prawa do sądu.
Jeśli chodzi o powołany w podstawie skargi kasacyjnej art. 184 Konstytucji określa on właściwość sądów administracyjnych do kontroli działalności administracji publicznej i wynika z niego, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, oraz że kryterium tej kontroli jest zgodność z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Istotą sądowej kontroli jest sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną, z czego wywiązał się Sąd I instancji.
Jeśli chodzi o powołany w podstawie skargi kasacyjnej art. 1 p.p.s.a. nie ma on ani § 1 ani § 2 jak wskazał jej autor. Artykuł 1 p.p.s.a. nie mógł zresztą z natury rzeczy stanowić wzorca kontroli sądowoadministracyjnej, w istocie bowiem przepis ten zawiera wyłącznie legalną definicję sprawy administracyjnej. Ma on charakter ogólnoustrojowy i w żaden sposób nie jest związany z postępowaniem dowodowym.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w pkt. II .1 stwierdzić należy że również są niezasadne.
Wskazać należy, że sądowoadministracyjna kontrola spraw o dofinansowanie projektów, odbywa się na podstawie kryterium legalności działania właściwej władzy publicznej. Sąd administracyjny nie dokonuje więc merytorycznej oceny działań ekspertów powołanych do oceny wniosków, tj. nie bada jak w warstwie merytorycznej ocena ta przebiegała. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie kontrolują po raz kolejny wniosku potencjalnego beneficjenta, sądowej kontroli na ocenie w jaki sposób organ doszedł do konkretnego rozstrzygnięcia. Sposób oceny projektu podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa (czy m.in. wyjaśniono istotne okoliczności sprawy, nie popełniono błędów logicznych, uwzględniono wszystkie elementy wniosku, jakie powinny zostać w sprawie zbadane). Ocena wniosków o dofinansowanie projektów, zwłaszcza w zakresie weryfikacji merytorycznej opiera się więc na ich swobodnej, lecz nie dowolnej, ocenie przez organ. Sąd I instancji zaakceptował efekt oceny jako prawidłowy, należycie uzasadniony oraz wyjaśniający okoliczności, które zdecydowały o podjętym rozstrzygnięciu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał w oparciu o jakie dokumenty i przepisy oraz w jaki sposób organ przeprowadził ocenę projektu skarżącego kasacyjnie. Odnosząc się do oceny kryterium nr 8 Pomoc publiczna oraz pomoc de minimis, WSA wskazał, że sprawdzana jest m.in. zgodność przedsięwzięcia z przepisami o pomocy publicznej, tj. czy wsparcie będzie stanowiło pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz czy przedsięwzięcie spełnia wymogi programu pomocowego określającego podstawy udzielenia pomocy publicznej i pomocy de minimis dla inwestycji, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności na przedsięwzięcia związane z gospodarką obiegu zamkniętego. Jeśli wsparcie w ramach przedsięwzięcia stanowi pomoc publiczną, sprawdzane jest czy pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i czy wskazano podstawę zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym UE wraz z wyjaśnieniem, czy pomoc podlega obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE. Skarżący wnioskował o pomoc inwestycyjną na efektywne gospodarowanie zasobami i wspieranie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym - wnioskodawca zakwalifikował wydatki do kategorii wskazanej w pkt. 4.9. Przewodnika kwalifikowalności wydatków. Prawidłowo stwierdził Sąd I instancji za organem, że na mocy art. 47 ust. 10 Rozporządzenia nr 651/2014, pomoc nie jest przyznawana na inwestycje podejmowane w celu dostosowania się do przyjętych i obowiązujących norm Unii, ale na inwestycje podejmowane w celu dostosowania się do przyjętych, ale jeszcze nieobowiązujących norm Unii. Skarżący nie wykazał, że wnioskowana pomoc dotyczy inwestycji realizowanych w celu dostosowania do przyjętych, lecz jeszcze nieobowiązujących norm unijnych. We wniosku nie wskazano konkretnych przepisów o takim statusie ani nie udowodniono, że inwestycja ma na celu dostosowanie do tych norm. Warunkiem spełnienia powyższego, jest zrealizowanie inwestycji i sfinalizowanie co najmniej 18 miesięcy przed wejściem normy w życie. Zgodnie z § 27 Rozporządzenia MRiT, pomoc inwestycyjna na efektywne gospodarowanie zasobami i wspieranie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym jest udzielana na warunkach określonych w art. 47 ust. 2, 4 i 5 oraz ust. 10 zdanie drugie Rozporządzenia nr 651/2014. Jednocześnie pomoc inwestycyjna na efektywne gospodarowanie zasobami i wspieranie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym nie jest udzielana w przypadkach określonych w art. 47 ust. 3 i 6 oraz ust. 10 zdanie pierwsze Rozporządzenia nr 651/2014. Skarżący kasacyjnie nie wykazał że spełnił warunki udzielenia pomocy, a jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, wnioski są oceniane na podstawie informacji udzielanych przez wnioskodawców i to do wnioskodawców należy podanie wszystkich niezbędnych informacji.
Końcowo odnosząc się do wniosku zawartego w pkt IV skargi kasacyjnej, w którym jej autor wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, wskazując jako podstawę prawną tego wniosku art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dokumenty na które powołuje się skarżący, w szczególności: ogłoszenie o naborze z dnia 24 maja 2023r., Regulamin Wyboru Przedsięwzięć z dnia 24 maja 2024 r. wraz z załącznikami, wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, korespondencja z organem, protest, kopia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2025 roku; wraz z załącznikami dokumentowymi; czy też postanowienie Sądu I instancji z dnia 30 maja 2025r. V SA/Wa 1402/25, są składnikami akt administracyjnych sprawy oraz akt sądowych. Wymienione w skardze kasacyjnej dokumenty należy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odczytywać w związku z art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. zdanie drugie, zgodnie z którym do skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio przepis art. 30c ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z ostatnim przepisem do skargi do sądu należy załączyć kompletną dokumentację. Zatem, autor skargi kasacyjnej był zobowiązany do załączenia do niej kompletnej dokumentacji, bowiem jej brak skutkowałby pozostawienie jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30d ust. 2 w związku z art. 30c ust. 5 i 6 u.z.p.p.r.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 30e tej ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże wniosek zawarty w pkt IV petitum skargi kasacyjnej nie został oparty na tej podstawie prawnej.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Sąd I instancji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).