I GSK 1260/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym błędną wykładnię i zastosowanie przepisów ustawy o drogach publicznych dotyczących wyznaczania płatnych miejsc parkingowych. Twierdził, że dla uznania miejsca za wyznaczone wystarczy oznakowanie znakami pionowymi, a nie łącznie pionowymi i poziomymi, oraz że znaki poziome można zastąpić innymi wyróżnikami. Kwestionował również uznanie go za zobowiązanego do wnoszenia opłat, argumentując, że obowiązek ten obciąża korzystającego z drogi, a niekoniecznie właściciela pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko WSA, zgodnie z którym obciążenie użytkownika drogi opłatą za parkowanie jest zasadne w lokalizacjach bez znaków poziomych, pod warunkiem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Sąd podkreślił, że oznakowanie poziome jest zbędne, gdy stanowisko jest wyznaczone konstrukcyjnie. Ponadto, NSA uznał za nieskuteczne zarzuty dotyczące osoby zobowiązanej, wskazując, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej obciąża korzystającego z dróg publicznych, co obejmuje właściciela pojazdu lub jego posiadacza. W przypadku nieuiszczenia opłaty, obowiązek zapłaty co do zasady obciąża właściciela, który może udowodnić, że pojazd użyczył innej osobie. W tej sprawie skarżący nie wskazał na inną osobę zobowiązaną.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących oznakowania stref płatnego parkowania oraz odpowiedzialności za opłaty parkingowe.
Orzeczenie dotyczy specyfiki strefy płatnego parkowania w Warszawie i konkretnych ustaleń faktycznych.
Zagadnienia prawne (4)
Czy dla uznania miejsca za wyznaczone w strefie płatnego parkowania, na którym postój jest płatny, wystarczy oznakowanie tylko znakami pionowymi, czy konieczne jest łączne oznakowanie znakami pionowymi i poziomymi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Wystarczy konstrukcyjne wyznaczenie stanowisk postojowych, nawet bez znaków poziomych, pod warunkiem, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że znak poziomy P-18 jest zbędny, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjnie. Podkreślono, że uchwała NSA z 2017 r. nie wymagała malowania linii zgodnie z rozporządzeniem o znakach drogowych.
Czy znaki poziome warunkujące wyznaczenie miejsca postojowego można skutecznie zastąpić innymi wyróżnikami, jak kolorowa kostka brukowa?
Odpowiedź sądu
Nie, ale konstrukcyjne wyznaczenie stanowisk jest wystarczające.
Uzasadnienie
Sąd nie odniósł się bezpośrednio do zastępowania znaków poziomych innymi wyróżnikami, ale skupił się na tym, że konstrukcyjne wyznaczenie stanowisk jest wystarczające.
Kto jest zobowiązany do uiszczenia opłaty parkingowej i opłaty dodatkowej – właściciel pojazdu czy każdorazowy korzystający z drogi?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Obowiązek obciąża korzystającego z dróg publicznych, co obejmuje właściciela pojazdu lub jego posiadacza. W razie nieuiszczenia opłaty, co do zasady obciąża właściciela, który może udowodnić, że pojazd użyczył innej osobie.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na domniemanie faktyczne, że właściciel samochodu jest jego korzystającym, oraz na jego wiedzę o tym, kto faktycznie używał pojazdu. W tej sprawie skarżący nie wskazał innej osoby zobowiązanej.
Czy naruszono przepisy postępowania (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) poprzez błędne uznanie, że to zobowiązany parkował pojazd, co skutkowało uznaniem za niezasadny zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego?
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut uznano za bezpodstawny.
Uzasadnienie
Sąd I instancji ustalił dane właściciela pojazdu na podstawie rejestru CEP, a właściciel nie wskazał użytkownika ani dowodów potwierdzających użytkowanie pojazdu przez inną osobę.
Przepisy (13)
Główne
u.d.p. art. 13 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o drogach publicznych
u.d.p. art. 13b § ust. 1
Ustawa o drogach publicznych
u.d.p. art. 13f § ust. 1
Ustawa o drogach publicznych
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 174
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 193
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.e.a. art. 18
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach § pkt 5.2.4 załącznika nr 2
Uchwała Rady m.st. Warszawy Nr XXXVI/1077/2008 § § 1-3
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konstrukcyjne wyznaczenie stanowisk postojowych jest wystarczające dla pobierania opłat parkingowych, nawet bez znaków poziomych. • Właściciel pojazdu jest domniemanie zobowiązany do zapłaty opłaty parkingowej, jeśli nie wskaże innej osoby korzystającej z pojazdu.
Odrzucone argumenty
Dla uznania miejsca za wyznaczone w strefie płatnego parkowania konieczne jest łączne oznakowanie znakami pionowymi i poziomymi. • Znaki poziome warunkujące wyznaczenie miejsca postojowego można skutecznie zastąpić innymi wyróżnikami. • Błąd co do osoby zobowiązanego, gdyż to korzystający z drogi, a nie właściciel pojazdu, jest zobowiązany do zapłaty.
Godne uwagi sformułowania
dla uznania miejsca za wyznaczone - na którym postój jest płatny - wystarczy oznakowanie go tylko znakami pionowymi, nie zaś łącznie znakami pionowymi i poziomymi • znaki poziome warunkujące wyznaczenie miejsca postojowego można skutecznie zastąpić innymi wyróżnikami jak kolorowa kostka brukowa • takie oznakowanie jest zbędne, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjnie • domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych
Skład orzekający
Joanna Salachna
sprawozdawca
Joanna Wegner
członek
Piotr Piszczek
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących oznakowania stref płatnego parkowania oraz odpowiedzialności za opłaty parkingowe."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyfiki strefy płatnego parkowania w Warszawie i konkretnych ustaleń faktycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu opłat parkingowych i interpretacji przepisów, co jest interesujące dla kierowców i prawników zajmujących się prawem administracyjnym i drogowym.
“Czy brak poziomych linii na parkingu zwalnia z opłaty? NSA wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.