I GSK 1229/24

I GSK 1229/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący/
Piotr Pietrasz
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1351/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-01-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,  art. 151,  art. 175 § 1 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 98
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 132
art. 56 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1351/23 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 lipca 2023 r. nr 2401-IEE.7192.218.2023.3.MD w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1351/23, oddalił skargę S. Sp. z o.o. w P. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (organ, DIAS) z dnia 7 lipca 2023 r., nr 2401-IEE.7192.218.2023.3.MD w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) § 7 ust. 1 pkt 1 umowy o rozłożenie na raty nr 989 z dnia 22 sierpnia 2022 r. (dalej: umowa ratalna) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że regulacja zezwala na rozwiązanie umowy ratalnej również w sytuacji nieopłacenia wszystkich należności wymagalnych na koniec wyznaczonego przez ZUS w wezwaniu dodatkowego terminu zapłaty, w tym również tych później wymagalnych niebędących zaległościami na dzień wystawienia wezwania, co do których ZUS nie wyznaczył dodatkowego terminu zapłaty (nie ma konieczności wystosowania przez ZUS kolejnego wezwania do zapłaty należności, które stały się wymagalne po wystawieniu pierwotnego wezwania do zapłaty i nie były nim objęte) w sytuacji gdy z prawidłowo wykładanej regulacji jednoznacznie wynika, iż przesłanką rozwiązania umowy ratalnej może być wyłącznie niezapłacenie wskazanych w wezwaniu zaległości w dodatkowym terminie wskazanym w tym wezwaniu;
b) art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111; dalej: O.p.) w zw. z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 350; dalej: u.s.u.s.) poprzez niedostrzeżenie sprzecznego z powyższymi regulacjami rozliczenia przez ZUS dokonanej przez skarżącą wpłaty z dnia 3 listopada 2022 r. w kwocie 56 000,00 zł wbrew dyspozycji i woli skarżącej, tj. na poczet innych należności zamiast na wskazane przez skarżącą składki za lipiec 2022 r. i na niedopłatę na składki za sierpień 2022 r.;
c) naruszenie ujawnionych na stronie internetowej ZUS-u zasad utrzymania układu ratalnego w mocy w związku z wezwaniem ZUS z dnia 5 grudnia 2022 r. poprzez błędną wykładnię zgodnie z którą warunkiem rozpoznania wniosku i utrzymania układu miałoby być uregulowanie wszystkich zaległości a nie tylko wskazanych w ustalonych przez ZUS zasadach (zaległości stanowiące podstawę rozwiązania układu) albo objętych wezwaniem ZUS z dnia 5 grudnia 2022 r. (tabela z wyspecyfikowanymi zaległościami) w sytuacji gdy zgodnie z prawidłową wykładnią rozsądnego adresata norm prawnych wystarczającym dla utrzymania układu powinno być uregulowanie zaległości wprost wskazanych w zasadach utrzymania układu w mocy i wezwaniu ZUS;
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) nierozpoznania istoty sporu w zakresie prawnego znaczenia umownego zastrzeżenia w umowie ratalnej wyznaczenia dodatkowego terminu na zapłacenie przez Płatnika skonkretyzowanych zaległości jako warunku powstania po stronie ZUS uprawnienia do rozwiązania umowy w sytuacji braku uregulowania konkretnych zaległości dla których zapłaty został wyznaczony dodatkowy termin, bowiem w uzasadnieniu skarżonego wyroku brak jest przedstawienia w tym zakresie jakichkolwiek stanowiska Sądu co świadczy o braku poddania go analizie z powodu wadliwego przyjęcia nieistotności dla rozstrzygnięcia;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rzetelnego, szczegółowego i samodzielnego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów sformułowanych w skardze albowiem oprócz przedstawienia przebiegu stanu faktycznego sprawy i powielenia stanowiska zajętego przez organy (ZUS i DIAS) zaskarżony wyrok nie zawiera żadnego uzasadnienia dla przyjętej w nim oceny, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie;
c) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z § 7 ust. 1 pkt 1 umowy ratalnej nr 989 z dnia 22 sierpnia 2022 r. w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132; dalej: u.p.e.a.) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowa ratalna mogła być rozwiązana również w sytuacji nieopłacenia wszystkich należności na koniec wyznaczonego przez ZUS w wezwaniu terminu zapłaty, również tych później wymagalnych, co do których ZUS nie wyznaczył dodatkowego terminu zapłaty (nie ma konieczności wystosowania przez ZUS kolejnego wezwania do zapłaty należności, które stały się wymagalne po wystawieniu pierwotnego wezwania do zapłaty i nie były nim objęte), a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie umowa ratalna została skutecznie rozwiązana przez ZUS i w związku z tym bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż Prezes ZUS bezzasadnie nie uwzględnił zarzutu skarżącej braku wymagalności obowiązku w związku z rozłożeniem na raty spłaty należności i odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego;
d) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodziły podstawy do pozostawienia przez ZUS wniosku skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. o utrzymanie w mocy umowy ratalnej w sytuacji gdy spółka spełniła wszystkie warunki wskazane w wezwaniu ZUS z dnia 5 grudnia 2022 r. objęte rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż niniejszej sprawie umowa ratalna została skutecznie rozwiązana przez ZUS i w związku z tym bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż Prezes ZUS bezzasadnie nie uwzględnił zarzutu skarżącej braku wymagalności obowiązku w związku z rozłożeniem na raty spłaty należności i odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
W dniu 28 października 2025 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) skarżąca kasacyjnie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika przedstawiła dodatkowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać trzeba, że przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, a ponadto także wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wskazał powody uznania zaskarżonego w sprawie postanowienia. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Natomiast treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji czyni go w pełni poddającym się kontroli instancyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej, których prawidłowość nie może być skutecznie kwestionowana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Powołane normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. (pkt c) i d) petitum skargi kasacyjnej), podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym.
Wskazane wyżej powiązane zostały z § 7 ust. 1 pkt. 1 umowy ratalnej (pkt c) petitum skargi kasacyjnej) oraz z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Katalog przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wynikający z ww. przepisu ma charakter zamknięty. Użycie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a. sformułowania "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" oznacza, że w razie spełnienia przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1-5 nie pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania, a wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie obliguje organ do zawieszenia postępowania. Ponadto, co wymaga szczególnego podkreślenia w niniejszej sprawie, ocena czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96, LEX nr 31564).
Uwzględnić należy, że wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy, dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania. Oświadczenie to stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu, zmierzających do wyjaśnienia, czy istotnie wskazana przez zobowiązanego podstawa prawna zawieszająca postępowanie egzekucyjne wystąpiła. Zauważyć przy tym również należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania, o której traktuje art. 98 k.p.a.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że spółka pomimo, iż wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, to - jak wskazuje zgromadzony materiał dowodowy - w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła żadna z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego przewidzianych przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a., która powodowałaby zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w stosunku do skarżącej kasacyjnie. W chwili wydania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie miała ani odroczonego terminu wykonania obowiązku, ani wstrzymanego wykonania obowiązku albo rozłożonej na raty spłat należności pieniężnej, posiadała zdolność do czynności prawnych, a ponadto nie zachodziły żadne pozostałe przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego przewidziane przepisami prawa.
Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, w chwili rozpatrywania sprawy przez organ umowy ratalnej nr 989 z dnia 22 sierpnia 2022 r., została skutecznie rozwiązana. Jak wynika z akt sprawy w wyniku monitorowania realizacji warunków powyższej umowy ratalnej organ stwierdził, że drugą ratę układu ratalnego określonego tą umową spółka opłaciła po terminie i nie opłaciła składek bieżących za lipiec 2022 r. Pismem z dnia 10 października 2022 r. organ wezwał spółkę do uregulowania zadłużenia nieobjętego umową ratalną – pod rygorem rozwiązania umowy i podjęcia postępowania egzekucyjnego. Dalej organ stwierdził, że wpłata dokonana przez spółkę w dniu 3 listopada 2022 r. w kwocie 56.000 zł nie uwzględniała w całości należności wymagalnych w dniu jej dokonania. Wpłacona kwota nie uwzględniała składek za wrzesień 2022 r., dlatego też skutkowało to rozwiązaniem umowy ratalnej. O rozwiązaniu umowy organ poinformował skarżącą kasacyjnie pismem z dnia 7 listopada 2022 r., wskazując jednocześnie na możliwość złożenia wniosku o utrzymanie umowy w mocy, a także, że warunkiem utrzymania w mocy umowy jest opłacenie we wskazanym terminie zadłużenia, nieobjętego ww. umową. W odpowiedzi spółka wniosła o utrzymanie umowy ratalnej w mocy oraz o niepodejmowanie czynności egzekucyjnych do czasu wyjaśnienia sporu. Zakwestionowała jednocześnie zasadność rozwiązania umowy ratalnej. W piśmie z dnia 5 grudnia 2022 r. organ wezwał zobowiązaną do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, poprzez uregulowanie bieżących składek wraz z odsetkami do dnia wpłaty włącznie. Zamieścił jednocześnie dla spółki informację o wymagalnych na dzień sporządzenia pisma składkach, których uregulowanie stanowi niezbędny warunek uwzględnienia wniosku. ZUS zaznaczył też, że udzielenie ulgi oraz utrzymanie umowy ratalnej w mocy jest uzależnione od terminowego opłacania składek bieżących w pełnej wysokości. W dniu 27 grudnia 2022 r. zobowiązana wpłaciła kwotę 162.500 zł, która nie uwzględniała wymagalnych już w tym dniu składek bieżących za listopad 2022 r. wraz odsetkami (termin opłacenia składek za listopad 2022 r. przypadał na dzień 15 grudnia 2022 r., zaś kolejnej raty układu na dzień 20 grudnia 2022 r.). W związku z tym, organ pozostawił bez rozpoznania wniosek spółki o utrzymanie układu ratalnego, o czym poinformował zobowiązaną pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. Skarżąca kasacyjnie zwróciła się z kolejnym wnioskiem o rozłożenie na raty zadłużenia. W piśmie z dnia 16 marca 2023 r. organ poinformowano spółkę, że nie wyraża zgody rozłożenie na raty zadłużenia i uzasadnił przyczyny takiego stanowiska.
Podkreślić należy, że treść umowy jasno określa warunki jej utrzymania, a są nimi terminowe i w pełnej wysokości opłacanie rat oraz składek bieżących. Informację o terminie płatności poszczególnych rat i ich kwotach jest zamieszczona w umowie i załącznikach stanowiących jej integralną część. Podpisując umowę spółka potwierdziła, że zapoznała się z jej warunkami i je przyjmuje. Natomiast termin płatności i kwoty bieżących składek na podstawie przepisów zawartych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych spółka winna ustalić sama, wykazując w przesyłanych do ZUS miesięcznych deklaracjach. Skarżąca kasacyjnie posiadała zatem pełną wiedzę jaką kwotę i w jakim terminie winna wpłacać, by nie doszło do rozwiązania umowy. Podstawowym i niezmiennym obowiązkiem spółki były regulowania kolejnych rat oraz bieżących składek w terminie i w pełnej wysokości. Dlatego w dniu dokonywania wpłaty mającej na celu utrzymanie umowy winny być uregulowane kolejne raty i bieżące składki. Natomiast twierdzenie spółki, że przesłanką rozwiązania umowy ratalnej może być wyłącznie niezapłacenie wskazanych w wezwaniu zaległości w dodatkowym terminie wskazanym w tym wezwaniu, nie jest trafne.
Mając powyższe okoliczności na względzie zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że " ... na moment wydania postanowienia organu pierwszej instancji brak było podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji przedstawione w skardze argumenty spółki nie mogły Wywołać oczekiwanego skutku. Zatem prawidłowo organy obu instancji przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania egzekucyjnego przeanalizowały przesłanki tego zawieszenia wskazane w art. 56 § 1 u.p.e.a. pod kątem ich wystąpienia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.". Za niezasadne zatem należało uznać omawiane zarzuty, a także zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w pkt a) petitum skargi kasacyjnej.
Pozbawiony uzasadnionych podstaw okazał się również zarzut z pkt b) petitum skargi kasacyjnej podniesiony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. Jak wskazał organ wpłata z dnia 3 listopada 2022 r. w kwocie 56.000 zł została rozliczona na poczet należności objętych 3 ratą układu ratalnego oraz częściowo na składki bieżące za 7/2022. Rozliczenie to nastąpiło na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r., w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1771). Jak już wyżej wskazano wpłacona kwota w dniu 3 listopada 2022 r. nie uwzględniała składek za wrzesień 2022 r., co było przyczyną rozwiązania umowy ratalnej. Natomiast ani składki za lipiec 2022 r., czy też niedopłata na składki za sierpień 2022 r., na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, nie miały bezpośredniego wpływu na decyzję organu o rozwiązaniu umowy ratalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13; 13 września 2011 r. sygn. akt II FSK 549/10; 13 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 277/10; 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08). Należy także podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08).
Podsumowując, z regulacji zawartych w p.p.s.a. wynika, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać precyzyjne wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie tego naruszenia. Zarzut niespełniający tych wymogów nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wymogów tych nie spełnia zarzut z pkt c) petitum skargi kasacyjnej podniesiony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej oraz z pkt a) petitum skargi kasacyjnej podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. W żadnym z tych zarzutów nie wskazano precyzyjnie przepisów których naruszenia miał dopuścić się Sąd I instancji, co uniemożliwia dokonanie oceny ich zasadności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.