I GSK 1214/25

I GSK 1214/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Michał Kowalski
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Rz 186/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2025-07-15
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt 2, art. 176 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 198
art. 14lz ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Rz 186/25 w sprawie ze skargi M. J. na informację R. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. z dnia 21 marca 2025 r. nr KPOD.01.03-IW.01-9044/24 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. na rzecz R. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w R. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 186/25 oddalił skargę M. J. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 21 marca 2025 r. nr KPOD.01.03-IW.01-9044/24 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżąc wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, to jest:
1) punkt B.4. "Kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP" w ramach naboru "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach programu Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie zaplanował działań, które przyczynią się do zwiększenia odporności. Skarżący nie ubiega się o wsparcie przedsięwzięcia MŚP, którego celem jest rozszerzenie lub dywersyfikacja przedsiębiorstwa na sytuacje kryzysowe. Skarżący nie wskazał jako cel przedsięwzięcia MŚP uruchomienie produkcji nowego produktu lub rozpoczęcie świadczenia nowej usługi - w tym w szczególności poprzez pominięcie, że celem przedsięwzięcia może być nie tylko dywersyfikacja, ale także rozszerzenie działalności, poprzez brak/nienależytą wykładnię pojęć takich jak "dywersyfikacja", "rozszerzenie", "nowa usługa".
II. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1) art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej stanowiącej składnik Traktatu Reformującego, podpisanego w Lizbonie w dniu 13.12.2007 r. przez dokonanie oceny wniosku w sposób niezgodny z prawem do dobrej administracji - przez uznanie, że przy wydaniu informacji o negatywnej ocenie wniosku/protestu nie naruszono prawa do dobrej administracji.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przyznanie wnioskodawcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła na podstawie art. 180 w zw. z art. 189 p.p.s.a. o wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku Sądu I instancji oraz odrzucenie skargi, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wniosła o wydanie postanowienia w przedmiocie pozostawienia skargi bez rozpoznania na podstawie art. 30d ustawy wdrożeniowej, na wypadek wniesienia skargi za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ewentualnie wniosła o oddalenie skargi w całości wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. Ponadto wniosła o zasądzanie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, konieczne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zauważyć również należy, że artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W realiach tej sprawy autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia punktu B.4. "Kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP". Nie można jednak tracić z pola wiedzenia tego, że w ramach ww. punktu B.4. Kryterium występują również trzy podpunkty, których jednak w zarzutach skargi kasacyjnej nie ujęto. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował zatem jakie konkretnie jednostki redakcyjne punktu B.4. ww. Kryterium kwestionuje. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności.
Z kolei z uzasadnienia oraz z argumentacji tam zawartej wynika że podjęto się próby zakwestionowania punktu 4.B, w tym punktu 1, 2 i 3, co jednak nie wynika wprost z zarzutów skargi kasacyjnej.
W dalszej kolejności należy wskazać, że punktowi 4.B Kryteriów zarzucono błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.
W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona może powoływać się na błąd wykładni oraz na błąd subsumcji. Pierwsze z powyższych uchybień polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażającym się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. W tym przypadku skarżący kasacyjnie winien wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błąd subsumpcji polega natomiast na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie.
Odnoszą sie do zarzutu błędnej wykładni postanowień punktu B.4. Kryteriów już na wstępie warto zasygnalizować, że autor skarg kasacyjnej nie wyjaśnił jaka jego zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia tej regulacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczono się w zasadzie do przytoczenia treści poszczególnych fragmentów punktu B.4. Kryteriów wyboru.
Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w skardze kasacyjnej podjęto natomiast próbę zakwestionowania oceny dokonanej przez Sąd I instancji w stosunku do negatywnej oceny kryteriów zawartych w punkcie B.4. dokonanej przez organ administracyjny. Powyższe oznacza, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie podjęto próbę podważenia ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organ. W tym zakresie brak jest jednak zarzutu w skardze kasacyjnej. W szczególności należy wskazać, że nie zawarto zarzutu naruszenia przez organ administracyjny i w konsekwencji przez Sąd I instancji zasady rzetelności wynikającej z art. 14lza ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 198).
W tym miejscu zaznaczyć należy, że uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) przepisu prawa materialnego – co ma również miejsce w tej sprawie – autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Co do zasady nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. Skoro jednak nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji, niezasadne okazało się wywodzenie o wadliwym zastosowaniu kwestionowanych przepisów prawa materialnego.
Podkreślenia wymaga, że w realiach tej sprawy - oceniając zarzuty skargi kasacyjnej - autor tego środka zaskarżenia nawet nie podjął próby zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ administracyjny i zaakceptowanych w dalszej kolejności przez Sąd I instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w powiązaniu z prawem do dobrej administracji również należy dojść do wniosku o jego niezasadności. Otóż autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wyjaśnił (nie uzasadnił) na czym miało polegać rzekome naruszenie ww. regulacji oraz prawa do dobrej administracji. Ponadto nie wykazał, że naruszenie tych regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, do czego był zobowiązany na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).