I GSK 1192/22

I GSK 1192/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska
Joanna Salachna /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Kr 430/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-10-21
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 78, art. 79a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2157
art. 4 ust. 6, art. 10a ust. 1
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 430/21 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z dnia 4 lutego 2021 r. nr 3/OR06/2021 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla rolników dotkniętych kryzysem COVID-19 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z 17 grudnia 2020 r. nr 0104-00000118556/20, 3. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 października 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 430/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. S. (dalej określanej jako Skarżąca) na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z 4 lutego 2021 r.nr 3/OR06/2021 w przedmiocie przyznania pomocy posiadaczowi chryzantem, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku spowodowanymi epidemią CIVID-19.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] listopada 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy dla posiadaczy chryzantem mającej charakter pomocy publicznej w rolnictwie (płatność chryzantemowa). Zgodnie z wnioskiem ilość chryzantem doniczkowych deklarowanych do pomocy wynosiła [...] i były one przechowywane pod adresem [...].
W dniu [...] listopada 2020 r. w miejscu przechowywania chryzantem (w obecności siostry Skarżącej) zostały przeprowadzone oględziny. W czasie kontroli nie stwierdzono chryzantem zadeklarowanych przez Skarżącą. Z notatki sporządzonej z oględzin wynika, że w dniu oględzin w rozmowie telefonicznej zrezygnowała ona z ww. dopłat.
Decyzją z 17 grudnia 2020 r. nr 0104-00000118556/20 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Krakowie odmówił przyznania Skarżącej żądanych płatności z uwagi na brak stwierdzenia posiadanych przez nią chryzantem uprawnionych do tego wsparcia.
W odwołaniu Skarżąca podniosła m.in., że od lat trudni się sprzedażą chryzantem, że posiadała deklarowane kwiaty oraz, że z przyczyn zdrowotnych nie mogła uczestniczyć w inspekcji dot. ww. roślin.
Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją z 4 lutego 2021 r nr 3/OR06/2021., na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1505 z późn. zm., ustawa o ARiMR), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy pomocy posiadaczowi chryzantem w pełnej fazie dojrzałości przeznaczonych do sprzedaży będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika l do rozporządzenia nr 702/2014, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku spowodowanymi epidemią COVID-19.
Zdaniem organu odwoławczego zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera prawidłowe ustalenia dot. okoliczności sprawy, regulujących je przepisów oraz wynikających z nich konsekwencji. Powodem odmowy płatności dla Skarżącej był brak potwierdzenia posiadania kwiatów pod adresem wskazanym przez Skarżącą we wniosku oraz brak ich przekazania jako bioodpady lub jako ozdoby organizacjom pozarządowym. Każda z tych okoliczności razem lub z osobna oznaczała brak spełnienia warunków uprawniających do wsparcia. Konsekwencją tego była odmowa przyznania płatności.
Sąd pierwszej instancji oddalając skargę uznał, że organy obu instancji zasadnie uznały, w okolicznościach badanej sprawy, że Skarżąca nie wykazała, że spełniała przesłanki do pomocy określone w § 13za rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2015 poz. 187, ze zm.; rozporządzenie). Podkreślił, że przepisy prawa odnoszące się do tego rodzaju pomocy zawarte w §13za, są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i z ich treści nie wynika, by wnioskodawca, ubiegający się o pomoc publiczną mógł ją otrzymać z pominięciem warunków wynikających z tej regulacji prawnej. Zgodnie bowiem z przepisami dotyczącymi ww. płatności wnioskodawca: musiał posiadać chryzantemy przeznaczone do sprzedaży według stanu na dzień złożenia wniosku, chryzantemy miały być w pełni dojrzałe (min. [...] doniczkowych lub [...] ciętych), nie mógł sprzedać ww. kwiatów w związku z zamknięciem cmentarzy w 2020 r. (z uwagi na zagrożenie epidemią COVID-19, § 13za ust. 1 rozporządzenia), był zagrożony utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi epidemią COVID-19, musiał złożyć kompletny i prawidłowo wypełniony wniosek dot. ww. płatności (§ 13za ust. 2 rozporządzenia), w którym miał podać m.in. miejsce przechowywania ww. kwiatów (§ 13za ust. 3 pkt 5 rozporządzenia).Nadto niesprzedane chryzantemy objęte wnioskiem o pomoc mogły być przekazane do utylizacji po 16 listopada 2020 r., jeżeli wcześniej kierownik właściwego biura powiatowego ARiMR nie wskazał właściwego miejsca ich odbioru (organizacji pozarządowej - §. 13za ust. 10 ww. rozporządzenia).
Skarżąca we wniosku o pomoc określiła liczbę posiadanych (niesprzedanych) chryzantem doniczkowych w pełnym stanie dojrzałości na [...] sztuk, a miejsce ich przechowywania pod adresem - [...]. Jednakże podczas inspekcji terenowej w dniu [...] listopada 2020 r., pod ww. adresem nie stwierdzono przechowywania chryzantem doniczkowych w pełnym stanie dojrzałości na [...] sztuk, jak i potwierdzenia odbioru kwiatów przez organizacje pozarządowe albo jako bioodpady.
Sąd stwierdził także, że postępowanie przed organami ARiMR regulowane jest w art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Stosownie do tej regulacji, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji, stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej określanej skrótem K.p.a.), z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Zasadniczo zatem w postępowaniu organy ARiMR nie stosują tych przepisów K.p.a., które nakładają na nie obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest, co do zasady, stronie. W ocenie Sądu, nie doszło zatem do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła naruszenie przepisów postepowania, tj:
a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej określanej skrótem P.p.s.a.) poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, a w konsekwencji bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 80 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 17 grudnia 2020 r. pomimo, iż zgormadzony już na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy tj. m.in. oświadczenie siostry Skarżącej z [...] lutego 2021 r. wyjaśnił wszelkie wątpliwości w zakresie ilości chryzantem zlokalizowanych na działce ew. nr [...] pod adresem wskazanym we wniosku należących do Skarżącej oraz winno spowodować zmianę decyzji, które to naruszenie zaistniało w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.,
b) art. 151 PPSA poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art 8 § 1 K.p.a., art 78 K.p.a., 79a K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 17 grudnia 2020 r. pomimo, iż zgromadzony na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy wskazywał, iż poprzez uniemożliwienie przez organy administracyjne Skarżącej zadośćuczynienia wszystkim wymaganym formalnościom związanym z ubieganiem się o uzyskanie dofinansowania oraz brak przeprowadzenia ponownych oględzin chryzantem pomimo ustnie złożonego wniosku w tym zakresie, który to zawiniony brak współdziałania organu celem zebrania materiału dowodowego i wydania decyzji zgodnie z żądaniem strony doprowadził do przekroczenia terminów do złożenia wniosku o przyznanie pomocy posiadaczowi chryzantem w pełnej fazie dojrzałości z dnia [...] listopada 2020 r., a także poprzez brak poinformowania Skarżącej, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy może doprowadzić do wydania niekorzystnej dla niej decyzji celem umożliwienia konwalidowania braków które to naruszenie zaistniało w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.
W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjna wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a.
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.
Skarżąca oba zarzuty skargi kasacyjnej oparła na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a tj. zarzucie naruszenia przepisów procesowych, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynika sprawy.
Za zasadny należy przede wszystkim uznać zarzut naruszenia art. 79a K.p.a.
Zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Natomiast z godnie z § 2 tego przepisu w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1.
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma naruszenie przez organy administracyjne, a w dalszej kolejności również Sąd pierwszej instancji, art. 79a K.p.a. poprzez niezastosowanie tej regulacji. Przepis ten w istocie ustanawia dodatkowy obowiązek informacyjny organu względem strony postępowania. Niewątpliwie wzmacnia realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, obligując organ procesowy do mobilizowania strony do wykazywania większej aktywności w postępowaniu. Wskazana powinność organu procesowego aktualizuje się wyłącznie w postępowaniach wszczynanych na wniosek. Treścią obowiązku organu jest wskazanie stronie przesłanek warunkujących wydanie decyzji zgodnej z żądaniem, które są od strony zależne, a które nie zostały na dzień wysyłania informacji spełnione lub wykazane.
Błędnie przy tym Sąd pierwszej instancji odwołał się jedynie do art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Zgodnie bowiem z ust. 6 pkt 6 art. 10a, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania przez organy administracji obu decyzji, przepisów ust. 1-5 nie stosowało się do postępowań rozstrzyganych w drodze decyzji na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy. Rozporządzenie z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało wydane na podstawie i jego kolejne zmiany zostały wydane właśnie na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR. Zatem ograniczenia, na które wskazał Sąd pierwszej instancji a także organ tak w swojej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie miały zastosowania w sprawie. Art. 10a ust. 6 pkt 6 ustawy o ARiMR utracił moc dopiero z dniem 29 marca 2022 r.
Podkreślić także należy, że autor skargi kasacyjnej w sposób przekonujący wykazał, iż naruszenie w rozpatrywanej sprawie art. 79a K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Konsekwencją stwierdzenia naruszenia art. 79a K.p.a. było uwzględnienie zarzutów zawartych w punkcie "a" i "b" petitum skargi kasacyjnej, a dotyczących naruszenia art. 8, art. 80 K.p.a. Organ administracyjny poprzez zaniechanie wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w dalszej kolejności skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, ograniczył Skarżącej możliwość wykazania dowodami istotnych dla sprawy elementy stanu fatycznego.
Podkreślić także należy, że w obowiązującym w dacie wydawania w sprawie decyzji stanie prawnym, ze względu na treść art. 79a K.p.a., strona postępowania wszczętego na wniosek ma prawo oczekiwać od organu administracyjnego wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, celem uniknięcia wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 78 K.p.a. zauważyć należy, że stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r.,II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym
Art. 78 K.p.a. ma dwie jednostki redakcyjne. Zatem autor skargi kasacyjnej winien był precyzyjnie określić, naruszenia którego z przepisów art. 78 K.p.a. nie dostrzegł sąd pierwszej instancji albo uznał, że nie wystąpiło. Zarzut w podniesiony w skardze kasacyjnej nie został poprawnie sformułowany. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie to miało polegać na nieprzeprowadzeniu ponownych oględzin nieruchomości i znajdujących się na niej chryzantem, a więc nawiązuje do treści art. 78 § 2 K.p.a.
Siostra Skarżącej złożyła w sprawie dwa sprzeczne ze sobą oświadczenia co do faktu znajdowania się pod adresem wskazanym we wniosku z [...] listopada 2020 r. chryzantem należących do Skarżącej. Najpierw stwierdziła, że na nieruchomości znajdują się tylko do niej należące chryzantemy. W drugim oświadczeniu stwierdziła, że na nieruchomości znajdują się także chryzantemy należące do Skarżącej. Biorąc pod uwagę te oświadczenia i brak powiadomienia Skarżącej zgodnie z art. 79a K.p.a., przez co uniemożliwiono jej podjęcie dalszych działań procesowych, zarzut naruszenia art. 78 § 2 K.p.a. należało uznać za zasadny.
Zgodnie z art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Z oceny wskazanych w skardze kasacyjnej skarżącej, zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego wynika, że Sąd I instancji wyprowadził wadliwe wnioski ze stanu faktycznego sprawy, którego organy obu instancji nie ustaliły prawidłowo. Wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarga winna być uwzględniona, jest naruszeniem przepisów innych, niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 Pp.p.s.a., ponieważ naruszenie prawa sprowadziło się w tym przypadku jedynie do wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Oddalenie skargi, gdy zaskarżona decyzja winna być uchylona, musi być kwalifikowane jako naruszenie przepisów inne, niż naruszenie przepisów postępowania, o których stanowi art. 188 P.p.s.a. Z tego względu uznając, że naruszenie przepisów postępowania dotyczyło innych, niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, mając na uwadze zasadę ekonomii postępowania rozpoznał skargę i uwzględniając wskazane powyżej argumenty doszedł do przekonania, że podniesione w niej zarzuty są częściowo uzasadnione i dlatego na art. 185 § 1 w związku z art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 § 1 P.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie z 17 grudnia 2020 r .
Ponownie rozpoznając sprawę organ wątpliwości powstałych na tle rozbieżnych oświadczeń siostry Skarżącej co do faktu znajdowania się na nieruchomości położnej w [...], rozważy dowody przedstawione przez Skarżącą, umożliwi jej wypowiedzenie się na temat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji.
Na podstawie z art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz Skarżącej od organu kwotę 340 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.