I GSK 1188/19

I GSK 1188/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo
Henryk Wach /przewodniczący/
Piotr Pietrasz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Sygn. powiązane
III SA/Lu 508/18 - Wyrok WSA w Lublinie z 2019-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 508/18 w sprawie ze skargi N. P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 16 lipca 2018 r. nr 0601-IOC.4303.265.2018 w przedmiocie zwrotu należności celnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od N. G. E. Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. 1600 (tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 5 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 508/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. P. Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 16 lipca 2018 r., nr 0601-IOC.4303.265.2018 w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu należności celnych w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 1 marca 2018 r. nr 302000-CDP.4303.5.2017.ED. W pkt II zasądził od organu na rzecz spółki 1.717 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 29 stycznia 2014 r. zgłoszony został do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany jako gaz ziemny i inne węglowodory gazowe, skroplone: propan, pozostałe, zaklasyfikowany do kodu CN 2711 12 97 ze stawką celną 0,7%.
W dniu 25 stycznia 2017 r. do Urzędu Celnego w Lublinie wpłynął wniosek spółki o zmianę elementów zawartych w zgłoszeniu celnym w części dotyczącej pól 33 i 47 dokumentu SAD, tj. kodu towaru (jest 2711 12 97, a winno być 2711 19 00) oraz o dokonanie zwrotu pobranych należności celnych.
Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej decyzją z 20 lipca 2017 r. odmówił zwrotu należności celnych przywozowych uiszczonych zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD.
Orzekając na skutek odwołania spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z 24 października 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji z 20 lipca 2017 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy wniosek spółki został złożony w terminie określonym w art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 2013.269.1), w kontekście przepisów regulujących zasady złożenia i przyjęcia wniosku oraz skutków, jakie wynikają z faktu przyjęcia wniosku.
Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej decyzją z 1 marca 2018 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego oraz odmówił zwrotu należności celnych przywozowych uiszczonych zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że wprawdzie podanie o zmianę zgłoszenia i zwrot należności celnych złożone zostało w dniu 23 stycznia 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej), jednak wymagało ono uzupełnienia o pełnomocnictwo. Pełnomocnictwo wpłynęło w dniu 13 lutego 2017 r. i z tym dniem organ przyjął wniosek, a zatem prawidłowy wniosek zawierający wszelkie informacje złożony został po upływie trzech lat od daty zgłoszenia celnego.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z 16 lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze zgłoszeniem celnym złożonym przez spółkę powstał dług celny, określony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004 r. rozdz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.). Z dniem 1 maja 2016 r. weszły w życie nowe unijne przepisy celne, to jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r., s. 1 – dalej: UKC), który w kwestiach proceduralnych ma bezpośrednie zastosowanie w sprawie.
Organ II instancji podniósł, że zgłoszenie celne w sprawie przyjęto w dniu 29 stycznia 2014 r. Dlatego trzyletni termin określony w art. 121 ust. 1 lit. a dotyczący zwrotu należności celnych oraz termin określony w art. art. 173 ust. 3 UKC dotyczący sprostowania zgłoszenia celnego upłynął z dniem 29 stycznia 2017 r. Konsekwencją zaś wniesienia wniosku po upływie terminu powinno być wydanie decyzji o odmowie sprostowania zgłoszenia bez merytorycznego rozpoznawania, czy istotnie zachodziły wskazane we wniosku okoliczności uzasadniające zmianę klasyfikacji zgłoszonego towaru. Organ I instancji powinien zatem odmówić także uwzględnienia żądania strony dotyczącego zwrotu cła, gdyż dopiero dostarczenie organowi kompletnego wniosku zawierającego wszystkie niezbędne do wydania decyzji informacje, oznacza złożenie wniosku.
Uzasadniając uchylenie decyzji organów obu instancji WSA w Lublinie podkreślił, że spór w sprawie sprowadzał się do określenia daty decydującej o zachowaniu terminu do złożenia wniosku.
Pierwotnie złożony wniosek skarżącej (k. 8 akt adm.) zawiera żądanie weryfikacji zgłoszenia celnego na podstawie art. 48 UKC w części dotyczącej oznaczenia kodu towaru oraz żądanie zwrotu pobranej należności celnej przywozowej na podstawie art. 117 ust. 1 i art. 116 UKC. W istocie zatem, składając wniosek spółka domagała się podjęcia przez organ czynności umożliwiających zwrot należności celnych. Także w piśmie, które wpłynęło do organu 28 czerwca 2017 r. strona powołała się na obowiązek zwrotu należności celnych przywozowych – na podstawie art. 117 ust. 1 UKC – z uwagi na ich zawyżenie na skutek nieprawidłowo określonego kodu towaru.
W ocenie WSA przepisy dotyczące zwrotu zawyżonych należności celnych oraz sprostowania zgłoszenia celnego wskazują jedynie termin, w jakim można domagać się sprostowania zgłoszenia oraz zwrotu należności celnych, nie określają natomiast ani sposobu złożenia wniosku, ani sposobu liczenia terminu, w którym wniosek może być złożony. W szczególności nie określają przesłanek zachowania terminu. Takich regulacji nie zawiera także art. 22 UKC, który dotyczy decyzji wydawanych na wniosek. Zgodnie z art. 22 ust. 1 UKC, składając wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego dana osoba dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji. Przepis ten określa także organ właściwy w sprawach decyzji wydawanych na wniosek. Zgodnie z art. 22 ust. 2 UKC, organy celne niezwłocznie i nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania wniosku o wydanie decyzji sprawdzają, czy spełnione są warunki przyjęcia tego wniosku. Jeżeli organy celne stwierdzą, że wniosek zawiera wszelkie informacje, które są im niezbędne do wydania decyzji, powiadamiają wnioskodawcę, w terminie określonym w akapicie pierwszym, o przyjęciu wniosku. Stosownie natomiast do art. 22 ust. 3 UKC, właściwe organy celne wydają decyzję, o której mowa w ust. 1, oraz powiadamiają o niej wnioskodawcę niezwłocznie i nie później niż w terminie 120 dni od daty przyjęcia wniosku, o ile nie przewidziano inaczej. Ustęp trzeci określa też obowiązki organów w przypadku, gdy organy celne nie mogą dotrzymać terminu na wydanie decyzji, a także warunki przedłużenia terminu na wydanie decyzji. Przepis art. 22 UKC używa trzech różnych pojęć: złożenie wniosku, otrzymanie wniosku i przyjęcie wniosku. Użycie kilku różnych pojęć jednoznacznie wskazuje, że kodeks odróżnia złożenie wniosku od jego otrzymania, a następnie przyjęcia przez organ. Przyjęcie wniosku uzależnione jest od spełnienia określonych warunków, które organ bada po otrzymaniu wniosku. Dlatego złożenie, otrzymanie i przyjęcie wniosku – nastąpić mogą w różnych datach. Przepis ten określa również obowiązki składającego wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, wskazuje organ właściwy w sprawie oraz szczegółowo określa terminy, w których organ zobowiązany jest dokonać poszczególnych czynności związanych ze złożeniem wniosku, nie zawiera natomiast żadnych bliższych regulacji dotyczących terminów złożenia wniosku wskazanych w art. 121 ust. 1 lit. a i art. 173 ust. 3 UKC.
Sąd podał, że w unijnym kodeksie celnym brak jakichkolwiek bardziej szczegółowych przepisów dotyczących składania wniosków i terminów. Jednakże zgodnie z art. 55 ust. 2 UKC, który dotyczy okresów, dat i terminów, jeżeli przepisy prawa celnego nie przewidują szczególnych uregulowań, do okresów, dat i terminów zastosowanie mają zasady dotyczące okresów, dat i terminów znajdujące się w rozporządzeniu Rady (EWG, EURATOM) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz. Urz. UE L 124, s. 1 z dnia 8 czerwca 1971 r.). Według art. 1 tego rozporządzenia, o ile nie postanowiono inaczej, rozporządzenie stosuje się do aktów Rady lub Komisji, które są lub będą wydane na podstawie Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Przepis art. 3 rozporządzenia dotyczy obliczania okresów, w szczególności terminu początkowego okresu wyrażonego w godzinach, dniach, tygodniach, miesiącach lub latach. Jeżeli okres wyrażony w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie lub czynność. Zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c, okres wyrażony w tygodniach, miesiącach lub latach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia okresu i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny dnia ostatniego tygodnia, miesiąca lub roku, który jest takim samym dniem tygodnia lub przypada na tę samą datę, co dzień, w którym okres się rozpoczyna. Jeżeli w okresie wyrażonym w miesiącach lub latach dzień, w którym powinien wygasnąć okres, nie wystąpił w tym miesiącu, okres kończy się wraz z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia tego miesiąca. Jeżeli ostatni dzień okresu wyrażonego inaczej niż w godzinach jest dniem ustawowo wolnym od pracy, niedzielą lub sobotą, okres wygasa wraz z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego (art. 3 ust. 4 rozporządzenia).
Sąd I instancji podniósł, że zasady obliczania terminów zawarte w rozporządzeniu nr 1182/71 także nie dają odpowiedzi na pytanie, jaką datę przyjmuje się za datę złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Dlatego w tej materii sięgnąć należało do przepisów wykonawczych i uzupełniających przepisy unijnego kodeksu celnego, tj.: rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 s. 1 z dnia 29 grudnia 2015 r. – dalej "rozporządzenie delegowane 2015/2446" lub "rozporządzenie delegowane") oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343, s. 558 z dnia 29 grudnia 2015 r. – dalej: "rozporządzenie wykonawcze 2015/2447" lub "rozporządzenie wykonawcze"). W rozporządzeniu delegowanym 2015/2446 zawarty jest przepis ogólny art. 11, który dotyczy decyzji wydawanych na wniosek. Przepis ten odnosi się do art. 22 ust. 2 UKC. Przepis art. 11 stanowi, że wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego przyjmuje się, jeżeli spełnione są warunki określone w tym przepisie, w szczególności dotyczące podmiotu składającego wniosek i organu właściwego. Wskazany przepis rozporządzenia delegowanego określa szczegółowo warunki przyjmowania wniosków, nie wyjaśnia natomiast, w jaki sposób wniosek powinien być złożony i nie odnosi się do terminów składania wniosków.
Wnioski o zwrot i umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych uregulowane zostały w art. 92 i nast. rozporządzenia. Zgodnie z art. 92 ust. 2 rozporządzenia, wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych można składać z wykorzystaniem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim. Dalsze przepisy regulują kwestie wymogów dotyczących danych dla wniosku, sposobu powiadamiania o decyzji, wysyłania danych oraz przedłużenia terminu na podjęcie decyzji. Nie odnoszą się natomiast do kwestii terminu do złożenia wniosku.
W ocenie WSA na gruncie UKC data złożenia wniosku nie jest równoznaczna z datą jego otrzymania przez organ oraz datą przyjęcia. Jak wskazano wyżej, kodeks operuje trzema różnymi pojęciami (złożenie, przyjęcie, otrzymanie wniosku) i z każdym z tych pojęć łączy różne skutki. Przepis art. 12 rozporządzenia wykonawczego 2015/2447 określa szczegółowo datę przyjęcia wniosku wskazując, że w określonych sytuacjach będzie nią data złożenia wniosku, nie określa jednak, jaką datę uznaje za datę złożenia wniosku. Z art. 12 rozporządzenia wykonawczego wynika wprost, że złożenie wniosku i jego przyjęcie nastąpić mogą w różnych datach. Pozostałe przepisy rozporządzenia wykonawczego dotyczące wniosku o zwrot lub umorzenie, to jest art. 172, który odnosi się do art. 22 ust. 1 kodeksu oraz art. 173, który dotyczy przedstawienia towarów jako warunku zwrotu lub umorzenia i odnosi się do art. 116 ust. 1 kodeksu, nie zawierają żadnych uregulowań dotyczących terminów składania wniosków o zwrot lub umorzenie należności celnych. Przedstawione unormowania wskazują, że przepisy unijnego prawa celnego (a także przepisy unijne, do których kodeks odsyła) nie regulują wyczerpująco wszystkich zagadnień związanych ze składaniem wniosków o zwrot należności celnych oraz wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 5 pkt 2 lit. a UKC, przepisy prawa celnego zawarte są nie tylko w kodeksie (UKC) oraz przepisach uzupełniających lub wykonawczych przyjętych na szczeblu unijnym, lecz także w przepisach uzupełniających lub wykonawczych przyjętych na szczeblu krajowym. Prawodawca unijny pozostawił bowiem pewną swobodę ustawodawcy krajowemu w zakresie uregulowania tych kwestii, które nie zostały uregulowane na gruncie przepisów unijnych.
Z powyższego wynika, w ocenie Sądu, że przepisy unijnego prawa celnego (a także przepisy unijne, do których kodeks odsyła), nie regulują wyczerpująco wszystkich zagadnień związanych ze składaniem wniosków o zwrot należności celnych oraz wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego.
Wynika to niewątpliwie z faktu, że zgodnie z art. 5 pkt 2 lit. a UKC, przepisy prawa celnego zawarte są nie tylko w kodeksie (UKC) oraz przepisach uzupełniających lub wykonawczych przyjętych na szczeblu unijnym, lecz także w przepisach uzupełniających lub wykonawczych przyjętych na szczeblu krajowym. Prawodawca unijny pozostawił bowiem pewną swobodę ustawodawcy krajowemu w zakresie uregulowania tych kwestii, które nie zostały uregulowane na gruncie przepisów wspólnotowych.
W prawie krajowym przepisy celne zawarte są w ustawie z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 167, z późn. zm.). Przepisy tej ustawy mają charakter uzupełniający do unormowań unijnych, co wynika wprost z art. 1 tej ustawy. Przepisy te nie zawierają unormowań dotyczących złożenia wniosku o zwrot należności celnych lub o sprostowanie zgłoszenia celnego. Natomiast przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, zawarty w rozdziale 6. ustawy, regulującym postępowanie w sprawach celnych, przewiduje zaś odpowiednie stosowanie do postępowania w sprawach celnych Ordynacji podatkowej, w szczególności jej art. 12.
Z przepisu art. 92 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 2015/2446 wynika, że wniosek o zwrot można składać z wykorzystaniem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim. Oznacza to, że wniosek o zwrot może być złożony także pisemnie, zgodnie z przepisami proceduralnymi państwa członkowskiego, czyli w rozpoznawanej sprawie wedle przepisów Ordynacji podatkowej, która ma odpowiednie zastosowanie do spraw celnych na podstawie art. 73 Prawa celnego. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa oznacza natomiast, albo stosowanie odnośnych przepisów bez żadnych zmian, albo stosowanie ich z pewnymi zmianami, bądź też niestosowanie tych przepisów w ogóle.
W tym stanie rzeczy przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w świetle dyspozycji art. 12 Ordynacji podatkowej, wniosek o zwrot należności celnych (a także wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego) może być złożony w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.
Sąd podniósł, że w sprawie pierwotny wniosek skarżącej, nadany w placówce pocztowej 23 stycznia 2017 r., wniesiony został z zachowaniem trzyletniego terminu, o którym mowa w przepisach unijnego kodeksu celnego (art. 121 ust. 1 lit. a oraz w art. 173 ust. 3 UKC). Zatem obowiązkiem organów obu instancji było merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Podjęte w rozpatrywanej sprawie działania organów celnych ograniczyły się natomiast tyko do analizy przepisów proceduralnych i wyrażenia bezpodstawnej oceny, że uzupełniony po upływie trzech lat od daty zgłoszenia celnego wniosek Spółki jest nieskuteczny (jako złożony po upływie terminu określonego w art. 121 ust. 1 lit. a/ oraz w art. 173 ust. 3 UKC). Jak wcześniej wyjaśniono przepis art. 121 ust. 1 lit. a/ UKC określa, że wniosek o zwrot lub umorzenie zawyżonych kwoty należności celnych przywozowych składa się organom celnym w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym.
Organ odwoławczy powołał art. 12 rozporządzenia wykonawczego 2015/2447, z którego wynika, że datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego, data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji. Kodeks odróżnia złożenie wniosku od jego przyjęcia przez organ. Powoływany przez organ art. 12 rozporządzenia wykonawczego, dotyczący przyjęcia wniosku, nie określa daty złożenia wniosku i o ile za datę przyjęcia wniosku w pewnych przypadkach uznaje datę jego złożenia, o tyle nie przesądza, że data przyjęcia wniosku decyduje o zachowaniu terminu do złożenia wniosku.
Sąd podkreślił, że uznając, że wniosek złożony został po terminie organy nie rozważyły jego merytorycznej zasadności. W konsekwencji ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią zawartą w uzasadnieniu ocenę prawną, co oznacza obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku Spółki o zwrot należności celnych. Organy obu instancji winny mieć przy tym na uwadze, iż żaden z przepisów unijnego kodeksu celnego nie uzależnia zwrotu zawyżonych należności celnych od uprzedniego złożenia przez stronę wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego. Zależności takiej nie można również wywieść z przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/2446 oraz rozporządzenia wykonawczego 2015/2447, odnoszących się do zwrotu należności celnych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł skargę kasacyjna od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi. Ewentualnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W każdym z przypadków skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135, art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 22 ust. 1, art. 121 ust. 1 lit. a, art. 173 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (UKC), oraz art. 12 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (RW), przez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, w wyniku błędnego uznania jako nieprawidłowego, stanowiska organów, że o zachowaniu terminu o którym mowa w art. 121 ust. 1 lit. a oraz w art. 173 ust. 3 UKC do złożenia wniosku o zwrot należności celnych i sprostowanie zgłoszenia celnego oraz merytorycznego jego rozpatrzenia, decyduje data złożenia przed upływem tych terminów, kompletnego wniosku, który stosowanie do art. 22 ust. 1 UKC, powinien zawierać wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania decyzji dotyczącej stosowania prawa celnego, w tym wypadku pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej, podczas gdy złożenie niekompletnego wniosku przed upływem tego terminu i jego uzupełnienie po upływie tego terminu, nie pozwala na jego merytoryczne rozpatrzenie, z uwagi na fakt, że stosownie do art. 12 ust. 1 RW datą przyjęcia wniosku jest data otrzymania przez organ celny wszystkich informacji wymaganych zgodnie z art. 22 ust. 1 UKC, zaś stosownie do art. 12 ust. 3 RW, w przypadku, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego, data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 1, art. 121 ust. 1 lit .a, art. 173 ust. 3 UKC, poprzez błędną wykładnię art. 22 ust. 1, art. 121 ust. 1 lit. a, art. 173 ust. 3 UKC, polegającą na przyjęciu, że dla dopuszczalności rozpatrzenia przez organ celny wniosku dotyczącego zwrotu należności celnych i sprostowania zgłoszenia celnego, nie jest wymagane złożenie, przed terminem, o którym mowa w art. 121 ust. 1 lit. a, i w art. 173 ust. 3 UKC, kompletnego wniosku, zawierającego wszelkie informacje wymagane przez organ celny niezbędne do wydania decyzji w tym zakresie, podczas gdy z art. 22 ust. 1 UKC wynika, że składając wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego dana osoba dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne do wydania decyzji, co oznacza, że organ celny powinien otrzymać kompletny wniosek przed upływem terminu określonego w art. 121 ust. 1 lit. a oraz art. 173 ust. 3 UKC, zaś brak kompletnego wniosku w tym zakresie nie pozwala organowi celnemu na merytoryczne jego rozpatrzenie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.
Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Za podstawę zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Wobec tego, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, ponieważ kompletny wniosek został złożony po upływie trzech lat: od daty przyjęcia zgłoszenia celnego; od dnia powiadomienia o długu celnym, Naczelny Sąd Administracyjny dokona łącznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Według art. 5 Definicje pkt 39) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (dalej: UKC), "decyzja" oznacza każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób. Zgodnie z art. 22 ust. 1, 2, 6 i 7 UKC, składając wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego dana osoba dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji (...). Organy celne niezwłocznie i nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania wniosku o wydanie decyzji sprawdzają, czy spełnione są warunki przyjęcia tego wniosku. Przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 44. Natomiast, według art. 44 ust. 1 UKC, każda osoba ma prawo do odwołania się od wydanej przez organy celne decyzji w zakresie stosowania przepisów prawa celnego, dotyczącej jej bezpośrednio i indywidualnie.
Według art. 55 UKC ust. 1 i 2 (Okresy, daty i terminy), jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej i okres, data lub termin są określone w przepisach prawa celnego, okres nie może zostać przedłużony lub skrócony, a data lub termin - odroczone lub przyspieszone. Stosuje się zasady dotyczące okresów, dat i terminów znajdujące się w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w przepisach prawa celnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 lit. c) tego rozporządzenia, jeżeli okres wyrażony w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie lub czynność. Okres wyrażony w tygodniach, miesiącach lub latach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia okresu i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny dnia ostatniego tygodnia, miesiąca lub roku, który jest takim samym dniem tygodnia lub przypada na tę samą datę, co dzień, w którym okres się rozpoczyna. Jeżeli w okresie wyrażonym w miesiącach lub latach dzień, w którym powinien wygasnąć okres, nie wystąpił w tym miesiącu, okres kończy się wraz z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia tego miesiąca. W artykule 121 UKC Postępowanie w sprawie zwrotu i umorzenia określono terminy do złożenia organom celnym wniosku o zwrot lub umorzenie należności celnych: trzy lata od dnia powiadomienia o długu celnym; jeden rok od dnia powiadomienia o długu celnym. Terminy określone w akapicie pierwszym lit. a) i b) ulegają przedłużeniu, w przypadku gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie.
Według art. 11 Warunki przyjmowania wniosków rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego,
wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego przyjmuje się, jeżeli spełnione są wskazane tam warunki. Natomiast, zgodnie z art. 92 tego rozporządzenia, wniosek o zwrot lub umorzenie należności celnych składa się do właściwych organów celnych państwa członkowskiego, w którym powiadomiono o długu celnym. Wniosek można składać z wykorzystaniem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim.
Zgodnie z art. 12 Przyjęcie wniosku rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny, datą przyjęcia wniosku jest data otrzymania przez organ celny wszystkich wymaganych informacji. Jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni. Jeżeli wnioskodawca nie przekaże organowi celnemu żądanych informacji w określonym terminie, wniosek nie zostaje przyjęty, a wnioskodawcę informuje się o tym fakcie. Jeżeli wnioskodawca nie otrzyma informacji o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku, uznaje się, że wniosek został przyjęty. Datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub - w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego - data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji.
Z przepisu szczególnego wynika, że trzyletni termin do złożenia wniosku o zwrot lub umorzenie należności celnych nie jest terminem prawa materialnego, ponieważ ulega przedłużeniu, w przypadku gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie. Regulacja ta jest odstępstwem od reguły wyrażonej w art. 55 UKC ust. 1, że jeśli okres, data lub termin określone są przepisach prawa celnego - okres nie może zostać przedłużony lub skrócony, a data lub termin - odroczone lub przyspieszone. Z przepisu szczególnego wynika również, że wniosek można złożyć z wykorzystaniem środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim. Według art. 73 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis art. 12 § 6 pkt 2) tej ustawy stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne, ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego (...) - oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów celnych. W postępowaniu w sprawie celnej mają odpowiednio zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej wskazane w art. 73 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) ustawy Prawo celne. Natomiast, ustawa Ordynacja podatkowa, która normuje zobowiązania podatkowe, a jej przepisy stosuje się do podatków – w postępowaniu w tej sprawie celnej nie miała zastosowania wprost, ponieważ naczelnik urzędu celno-skarbowego nie prowadził postępowania, jako organ podatkowy pierwszej instancji. Postępowanie w sprawie celnej zostało zainicjowane wnioskiem zainteresowanej osoby (art. 29 UKC) o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, która dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji (art. 22 ust. 1 UKC).
Z przepisów UKC oraz przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 jednoznacznie wynika, że datą przyjęcia wniosku jest data otrzymania przez organ celny wszystkich wymaganych informacji. To zaś oznacza, że termin z art. 121 ust. 1 UKC jest zachowany, kiedy w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym składająca wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego dana osoba dostarczy wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji. W przypadku sprostowania zgłoszenia celnego w trybie art. 173 ust. 3 UKC termin trzech lat liczy się od daty przyjęcia zgłoszenia celnego (Na wniosek zgłaszającego, w terminie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, można wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, co umożliwi zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną). Organy celne niezwłocznie i nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania wniosku o wydanie decyzji sprawdzają, czy spełnione są warunki przyjęcia tego wniosku. Jeżeli organy celne stwierdzą, że wniosek zawiera wszelkie informacje, które są im niezbędne do wydania decyzji, powiadamiają wnioskodawcę, w terminie określonym w akapicie pierwszym, o przyjęciu wniosku (art. 22 ust. 3 UKC). Datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub - w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego - data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji. Należy podkreślić, że wniosek z art. 121 ust. 1 UKC, to wniosek zdefiniowany w art. 22 ust. 1 UKC tj. zawierający wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania decyzji. Dopiero złożenie kompletnego wniosku w terminie trzech lat: od daty przyjęcia zgłoszenia celnego; od dnia powiadomienia o długu celnym jest skuteczną czynnością procesową uruchamiającą unijną procedurę, postępowanie w sprawie celnej, w której właściwy organ celny wyda decyzję (Artykuł 22 Decyzje wydawane na wniosek). Jest to procedura uregulowana z mocy art. 1 UKC (ogólne przepisy i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii lub z niego wyprowadzanych) w unijnym rozporządzeniu. Według ustawy Prawo celne, w zakresie uzupełniającym reguluje ona przepisy unijne dotyczące praw i obowiązków osób, a także uprawnień i obowiązków organów celnych. ROZDZIAŁ 2 Prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego UKC w art. 18 Przedstawiciel celny ust. 1 stanowi, każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Natomiast, według art. Artykułu 19 Pełnomocnictwo, podczas kontaktu z organami celnymi przedstawiciel celny zgłasza fakt wykonywania czynności na rzecz osoby reprezentowanej i określa, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie. Osoba, która nie deklaruje faktu wykonywania działalności w charakterze przedstawiciela celnego lub osoba, która deklaruje, że działa w charakterze przedstawiciela nie będąc do tego umocowana jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz. Organy celne mogą zażądać od osoby deklarującej, że działa w charakterze przedstawiciela celnego dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną. W szczególnych przypadkach organy celne nie żądają dostarczenia takiego dowodu.
Organy celne nie żądają od osoby działającej jako przedstawiciel celny regularnie wykonującej czynności i załatwiającej formalności, aby każdorazowo przedstawiała dowód potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa, jeżeli jest ona w stanie przedstawić taki dowód na wniosek organów celnych. Sekcja 3 Decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego rozpoczyna się Artykułem 22 Decyzje wydawane na wniosek. Systematyka UKC nie jest przypadkowa i dowolna. Według definicji legalnej (art. 5 pkt 6) UKC), "przedstawiciel celny" oznacza każdą osobę ustanowioną przez inną osobę w celu prowadzenia czynności i załatwiania formalności wymaganych przepisami prawa celnego przed organami celnymi. Z przepisów tych wynika, że jeśli osoba chce uzyskać decyzję wydaną przez organy celne może działać osobiście. Może też ustanowić przedstawiciela celnego "w celu prowadzenia czynności i załatwiania formalności wymaganych przepisami prawa celnego przed organami celnymi", w tym wypadku w celu złożenia wniosku w trybie art. 22 ust. 1 UKC. Dokonując tej czynności przedstawiciel celny ma obowiązek zgłosić fakt wykonywania czynności na rzecz osoby reprezentowanej określając, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie. Przedstawiciel celny na żądanie organów celnych dostarcza dowód potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną. Zgodnie z art. 76 i art. 77 ustawy Prawo celne, czynności dokonane przez przedstawiciela celnego w granicach pełnomocnictwa pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Przedstawiciel celny może udzielić dalszego pełnomocnictwa do wykonywania określonych czynności za zgodą osoby, która go ustanowiła. Według art. 79 ust. 1 tej ustawy, agentem celnym jest osoba wpisana na listę agentów celnych. Agent celny w przepisach polskiego prawa celnego występuje od 1933 r., agentem celnym może być wyłącznie osoba wpisana na listę agentów celnych, ponieważ jest to zawód regulowany. W art. 19 ust. 1 zdanie drugie UKC zawarta jest regulacja szczególna: Osoba, która nie deklaruje faktu wykonywania działalności w charakterze przedstawiciela celnego lub osoba, która deklaruje, że działa w charakterze przedstawiciela nie będąc do tego umocowana jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz. Wynika z tego wprost, że jeśli "podczas kontaktu z organami celnymi", którym jest również złożenie wniosku o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, osoba która nie posiada umocowania do tej czynności jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz. We własnym imieniu i na własną rzecz oznacza, że nie zachodzi żadna z form przedstawicielstwa: bezpośrednie, kiedy przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby; pośrednie, kiedy przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Inaczej mówiąc, złożenie wniosku o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego przez osobę, która nie posiada umocowania do tej czynności "podczas kontaktu z organami celnymi" jest prawnie bezskuteczne dla zainteresowanej osoby w rozumieniu art. 5 pkt 4) i pkt 39) UKC. Wobec braku wniosku zainteresowanej osoby o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego, nie są spełnione warunki przyjęcia tego wniosku. Natomiast żądanie dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną, o jakim mowa w art. 19 ust. 2 UKC, należy do uznania organów celnych (mogą zażądać). W szczególnych przypadkach organy celne nie żądają dostarczenia takiego dowodu. Żądanie dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną skierowane do osoby, która deklaruje, że działa w charakterze przedstawiciela nie będąc do tego umocowana nie niweczy skutku, który już zaistniał: jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz. Dostarczenie organom celnym dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną powoduje, że dopiero od tej daty spełnione są warunki przyjęcia wniosku przez składającego wniosek przedstawiciela celnego, tj. przez osobę ustanowioną przez inną osobę w celu prowadzenia czynności i załatwiania formalności wymaganych przepisami prawa celnego przed organami celnymi. Dopiero od tej daty przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby lub też, działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Osoba, która wcześniej nie posiadała umocowania do czynności złożenia wniosku o wydanie decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego "podczas kontaktu z organami celnymi" jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz. Żądanie dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną (art. 19 ust. 2 UKC), nie jest żądaniem dostarczenia wymaganych informacji uregulowanym w art. 12 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny: "Jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni." Takie żądanie organy celne mogą skierować wyłącznie do wnioskodawcy (zainteresowanej osoby), lub też do przedstawiciela celnego, jeśli jest prawidłowo ustanowiony. Czym innym jest żądanie dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną od żądania od wnioskodawcy (zainteresowanej osoby) dostarczenia organom celnym wszystkich wymaganych informacji, do czego jest zobowiązana z mocy art. 22 ust. 1 UKC (dana osoba dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji).
Na końcu należy przypomnieć, że terminy UKC dotyczące postępowania w sprawie zwrotu i umorzenia ulegają przedłużeniu, w przypadku gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie bezzasadnie stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.
Wobec tego, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących wpis od skargi kasacyjnej (250 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (1350 zł) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).