I GSK 1152/07

I GSK 1152/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Brzeziński /przewodniczący/
Małgorzata Korycińska
Urszula Raczkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Lu 119/07 - Wyrok WSA w Lublinie z 2007-06-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania,w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 § 1, art. 134 § 1 i § 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 15 ust. 4 i art. 15 ust. 4c
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art. 22 § 1 pkt 5, art. 30 § 1 pkt 1 lit. a);
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 119/07 w sprawie ze skargi H. S. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt. 3 i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałej części 3. zasądza od H. S. Spółki z o.o. w Z. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 119/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2005 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.
Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji:
W dniu [...] października 2002 r. w Oddziale Celnym w D., na podstawie dokumentu SAD Nr [...], H. S. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu drewno dębowe nieokorowane (okrąglaki). Na podstawie dołączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, faktury oraz deklaracji wartości celnej, obliczono kwotę należności celnych i podatkowych.
Przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. kontrola wykazała, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie zostały doliczone koszty usług pośrednictwa przy zawieraniu kontraktów.
Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. zmienił dane zawarte w zgłoszeniu celnym (pole 44 SAD) doliczając do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług poniesione przez importera koszty pośrednictwa, będące w ocenie tego organu prowizją od zakupu, a decyzja ta została utrzymana mocy przez organ odwoławczy.
Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił kwotę podatku od towarów i usług od podstawy wymiaru podwyższonej o koszty pośrednictwa, uznane za prowizję od zakupu i poinformował o obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami.
Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z [...] czerwca 2005 r., decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...] skorygował decyzję I instancji w zakresie podstawy prawnej a w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia1993 r. o podatku od towarów i usług, obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązującej stawki. Zgłoszenie celne do procedury celnej jest formą deklaracji podatkowej, w której strona deklaruje kwotę podatku we właściwej wysokości. W sytuacji, gdy po wszczęciu postępowania podatkowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik nie zapłacił w całości lub w części podatku albo też wysokość należnego podatku jest inna niż wykazana w deklaracji - jest zobowiązany do wydania decyzji deklaratoryjnej, w której określa wysokość zaległości podatkowej, albo stwierdza nadpłatę.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie stanowi wartość celna powiększona o należne cło. Ponadto, w myśl art. 15 ust. 4c powyższej ustawy podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały poniesione lub będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Przepisy omawianego artykułu nie definiują prowizji, które mają być wliczane do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co oznacza, że powinny być one rozumiane szeroko. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju prowizje w tym również prowizje od zakupu - które są przez Kodeks celny wyłączone z wartości celnej - są dodatkowym elementem wchodzącym do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uchylając decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego wskazał, że w odrębnym postępowaniu dotyczącym zmiany zgłoszenia celnego nr E [...] z [...] października 2002r. organy celne nieprawidłowo przyjęły, że niezależnie od tego, czy koszty prowizji uiszczone przez stronę skarżącą ukraińskiemu pośrednikowi są kosztami pośrednictwa, czy prowizją od zakupu, na pewno stanowią one koszt dodatkowy doliczany do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 4c ustawy o podatku i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podstawa opodatkowania (...) obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia w kraju.
Sąd I instancji podniósł, że według umowy z dnia [...] stycznia 2002 r. zawartej przez H. S. Sp. z o.o. i A. V. K. stałe pośrednictwo, do którego zobowiązany był agent, nie obejmowało umocowania do bezpośredniego zawierania umów w imieniu i na rzecz zleceniodawcy. Stanowi to okoliczność przesądzającą o uznaniu prowizji zapłaconej agentowi przez spółkę za koszty prowizji i pośrednictwa, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego, a zatem koszty wliczane do wartości celnej.
Sąd stwierdził, że w decyzjach organów obu instancji wskazano nieprawidłową podstawę prawną i zastosowano błędny tok rozumowania, przez co decyzje te naruszają prawo materialne (art. 15 ust. 4 ustawy o VAT). Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wskazał w motywach wyroku jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 145 § 1 p.p.s.a.
Dyrektor Izby Celnej w B. P. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego zmianę w całości i oddalenie skargi, bądź o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L., a także zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 4 c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) oraz niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) i dowolne przyjęcie, że zapłacona przez stronę osobie trzeciej prowizja od zakupu nie powinna zostać doliczona do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, lecz winna być doliczona do wartości celnej towaru, o której mowa w art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego,
2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a/ art. 151 oraz 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uchylenie decyzji, w sytuacji, gdy skarga winna być oddalona i poprzez brak wskazania, który z wymogów wymienionych w art. 145 § 1 obligował Sąd do uwzględnienia skargi,
b/ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku wskazania, co do dalszego postępowania oraz ograniczenie się do stwierdzenia, że wskutek naruszenia prawa materialnego doszło do wskazania "nieprawidłowej podstawy prawnej przez organy oraz zastosowanego błędnego rozumowania ",
d/ art. 205 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 740 zł tytułem kosztów postępowania, bez wskazania podstaw prawnych i uzasadnienia.
Dyrektor Izby Celnej w B. P. podniósł, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie zamieścił wskazań, co do dalszego postępowania, do czego jest zobligowany na mocy art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. instancji powołał się jedynie na art. 145 § 1 p.p.s.a., a w tym artykule znajdują się trzy punkty, natomiast w punkcie 1 znajdują się trzy litery.
W ocenie organu bezspornym jest fakt, iż usługi pośrednictwa wykonane zostały przed dokonaniem importu i w rezultacie doprowadziły do realizacji dostaw. Koszty te nie zostały ujęte w wartości celnej importowanych towarów. W związku z powyższym do podstawy opodatkowania należało wliczyć wartość wymienionych usług wykonanych do momentu, kiedy towar przekroczył granicę państwa polskiego w Jagodzinie.
Kasator przytoczył treść art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4c ustawy o podatku od towarów i usług, wyjaśniając, że ten ostatni został wprowadzony ustawą z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 95, poz. 1100) i obowiązuje od 1 stycznia 2000 r. Odpowiednikiem tego przepisu w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług jest art. 29 ust. 15, tak więc zasady ustalania podstawy opodatkowania podatkiem VAT w imporcie nie uległy zmianie.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro przepisy art. 15 ust. 4c ustawy o VAT nie definiują prowizji, które mają być wliczane do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to powinny być one rozumiane szeroko. Są to wszelkie prowizje płacone pośrednikom, agentom, komisantom, zleceniobiorcom związanym z nabyciem towarów. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju prowizje w tym również prowizje od zakupu (które są przez Kodeks celny wyłączone z wartości celnej), są dodatkowym elementem wchodzącym do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem organu odwoławczego usługi polegające na wyszukiwaniu klientów dla dostawcy zagranicznego, jeżeli ich efektem jest podpisanie umowy i sprowadzenie towaru na polski obszar celny, są niewątpliwie związane z importem towarów. Włączenie wymienionych elementów do podstawy opodatkowania powoduje, że będą one podlegać opodatkowaniu według stawki właściwej dla importowanego towaru. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz.1250 ze zm.), koszty te powinny być podane w wykropkowanej części pola 44 dokumentu SAD w walucie faktury odrębnie dla każdej pozycji towarowej. W świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest istotny typ umowy agencyjnej i charakter czynności wykonywanych przez agenta, bowiem do podstawy opodatkowania wlicza się wszelkie koszty prowizji i pośrednictwa w tym prowizje od zakupu, które są przez Kodeks celny wyłączone z wartości celnej.
Kasator zakwestionował także zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie zasądzenia od organu kosztów postępowania w kwocie 740 zł, wskazując, że z uzasadnienia wyroku nie wynika, co składa się na tę kwotę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Stwierdzić należy, że nieważność postępowania, którą Sąd brał pod rozwagę z urzędu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię art. 15 ust. 4 c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, dalej: ustawy o VAT, oraz niewłaściwe zastosowanie art. 30 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny polegające na dowolnym przyjęciu, że zapłacona przez stronę osobie trzeciej prowizja od zakupu nie powinna zostać doliczona do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, lecz winna być doliczona do wartości celnej towaru, o której mowa w art. 30 § 1 pkt 1 lit. a) Kodeksu celnego.
Zarzut ten nie jest uprawniony. Sporną kwestię stanowił sposób ustalenia podstawy wymiaru podatku w zakresie dotyczącym prowizji z tytułu pośrednictwa. Uchylona zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem decyzja utrzymywała w mocy decyzję I instancji w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług, do podstawy wymiaru którego doliczono koszty prowizji (pośrednictwa) uznając, że jest to prowizja od zakupu, nie podlegająca wliczeniu do wartości celnej i w konsekwencji powiększająca podstawę opodatkowania podatkiem VAT.
Kwestia czy prowizja winna być zaliczona do wartości celnej towaru, istotna z punktu widzenia prawidłowego określenia podstawy wymiaru podatku VAT stanowiła przedmiot odrębnego postępowania, związanego z uznaniem zgłoszenia celnego [...] z [...] października 2002 r. za nieprawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt I GSK 1151/07, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w B. P. od wyroku WSA w L. sygn. akt. 1151/07, którym po rozpoznaniu skargi H. S. Sp. z o.o. w Z. uchylona została decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2005 r., w przedmiocie zmiany - uznanych za nieprawidłowe -danych w zgłoszeniu celnym. W powołanym wyroku NSA analizując treść umowy agencyjnej zawartej w dniu [...] stycznia 2002 r. pomiędzy Spółką H. S., a A. V. K. stwierdził, że omawiana umowa jest umową agencji pośredniczej, a nie umową typu przedstawicielskiego i poniesione w wykonaniu tej umowy koszty są kosztami pośrednictwa, o których mowa w art. 30 §1 pkt.1 lit. a) Kodeksu celnego podlegającymi wliczeniu do wartości celnej, gdyż stanowiąca je prowizja nie jest prowizją od zakupu.
Zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o VAT podstawę opodatkowania w imporcie towarów stanowi wartość celna towarów powiększona o należne cło. Natomiast w myśl art. 15 ust. 4c podstawa opodatkowania , o której mowa w ust. 4 obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone, prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Z zestawienia powołanych przepisów wynika, że doliczenie do podstawy opodatkowania podatkiem importowym VAT prowizji może nastąpić jedynie wówczas, gdy "ten element nie został do niej włączony" a więc wówczas, gdy prowizja nie stanowiła elementu wartości celnej. W sytuacji gdy w odrębnym postępowaniu została przesądzona okoliczność, iż wynikająca z wymienionej umowy prowizja podlega wliczeniu do wartości celnej towaru, podstawę prawną wymiaru podatku VAT stanowi art. 15 ust. 4 omawianej ustawy a nie 15 ust. 4c. , który nie znajduje w sprawie zastosowania. Nie znajduje także zastosowania art. 30 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), gdyż sprawa zaliczenia prowizji do wartości celnej towaru była przedmiotem odrębnego postępowania, o czym wyżej. W świetle powyższego należało uznać, że zarzuty naruszenia prawa materialnego nie stanowią usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej.
Przechodząc do zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy przypomnieć, że naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy istnieje uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego i to takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy.
Wskazać należy także, że nie wystarczy przytoczenie podstaw kasacyjnych lecz niezbędne jest także ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FSK 155/04, Lex nr 129843; z dnia 26 października 2004 r. sygn. akt OSK 773/04, Lex nr 164460; z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt 884/04, Lex nr 286859; z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 236857; z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 383/05, Lex nr 187517 i wiele innych).
W ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator zarzucił naruszenie art. 151 oraz 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uchylenie decyzji, w sytuacji, gdy skarga winna być oddalona i poprzez brak wskazania, który z wymogów wymienionych w art. 145 § 1 obligował Sąd do uwzględnienia skargi a także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i brak wskazania co do dalszego postępowania.
Odnośnie do naruszenia art. 151p.p.s.a. oraz 145 § 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w sytuacji, w której skarga powinna być oddalona stwierdzić należy, że zarzut ten jest chybiony w sytuacji gdy w wyroku Sądu I instancji zasadnie przyjęto, iż zaskarżona decyzja wydana została z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, bowiem taka konstatacja czyniła koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Trafnie natomiast autor skargi kasacyjnej wskazuje na mankamenty uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, które nie zawiera ścisłego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jej wyjaśnienia ani też wskazań co do dalszego postępowania. Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. powołując jako podstawę prawną art. 145 § 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych i nie wskazał o którą z nich chodzi. Powyższe naruszenia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem z treści motywów wyroku wynika, że uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło wyłącznie ze względu na naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, iż według umowy z [...] stycznia 2002 r. stałe pośrednictwo, do którego zobowiązany był agent nie obejmowało umocowania do zawierania umów w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, to była to okoliczność przesądzającą o uznaniu prowizji zapłaconej agentowi przez spółkę za koszty prowizji i pośrednictwa o których mowa w art. 30 § 1 pkt 1 lit a) Kodeksu celnego, a zatem wliczanych do wartości celnej.
Za nie mające wpływu na wynik sprawy należy uznać także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazań, co do dalszego postępowania, skoro z treści motywów wyroku wynika w jakim zakresie doszło do naruszenia prawa materialnego. W świetle tego, co powiedziano wyżej, także i zarzuty procesowe usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej nie stanowią.
Za zasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast zarzuty odnoszące się do objętego zaskarżonym wyrokiem postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania, co do którego w motywach wyroku nie wskazano ani podstawy prawnej ani też jakiegokolwiek uzasadnienia. Uznać należało, że w tym zakresie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wobec przedstawionych okoliczności uchylono zaskarżony wyrok jedynie w części stanowiącej postanowienie o kosztach postępowania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i w tym zakresie przekazano sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W pozostałej części oddalono skargę kasacyjną stosownie do art. 184 p.p.s.a.
W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 i art. 206 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie, że w przypadku, gdy skargą kasacyjną zaskarżone jest również zawarte w wyroku postanowienie o kosztach postępowania, nie jest pobierany odrębnie wpis. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) minimalna stawka wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł. Taką stawkę należy zastosować w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej w części dotyczącej postanowienia o kosztach, które może być zaskarżone samodzielnie zażaleniem.