I GSK 115/05

I GSK 115/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Brzeziński
Kazimierz Jarząbek /przewodniczący/
Maria Myślińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Bd 431/04 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2004-10-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa w art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu. Logiczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi w nim o takie okoliczności faktyczne lub dowody, które dotyczą podstawy, w szczególności podstawy faktycznej skontrolowanej przez sąd decyzji administracyjnej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Kazimierz Jarząbek, Sędzia NSA, Sędziowie (NSA Kazimierz Brzeziński, Maria Myślińska (spr.), Protokolant Marcin Chojnacki, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2004r. sygn.akt I SA/Bd 431/04 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2003r. [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Oddala skargę kasacyjną, 2. Zasądza od W. G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Toruniu 120,-zł. (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 7 października 2004 r. sygn. I SA/Bd 431/04 odrzucił skargę W. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tegoż Sądu z dnia 17 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bd 1989/03.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że ww. wyrokiem oddalona została skarga W. G. wniesiona na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2003 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu z dnia 31 grudnia 2002 r., uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe.
Powołując się na przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ celny z naruszeniem art. 230 Kodeksu celnego nie powiadomił go o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, a Sąd prowadząc postępowanie, nie stwierdził i nie usunął naruszenia prawa w zakresie ujawnionej okoliczności, która zdaniem skarżącego stanowi przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu uznał, iż nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. wskazując, że powiadomienie dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności nie ma wpływu na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, jak i na wysokość długu celnego, bowiem jest to czynność materialno-techniczna. Według Sądu, kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych, natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości należności celnych. Przyczyna restytucyjna charakterystyczna dla instytucji wznowienia postępowania polega bowiem na tym, że opiera się na okolicznościach, które pozostają w związku przyczynowym z treścią rozstrzygnięcia. Nie mogą być więc brane pod uwagę przyczyny, które nie wchodziły w zakres okoliczności, które składały się na podstawę stanu rzeczy istniejącego w chwili orzekania przez Sąd. Sąd zwrócił uwagę, że w momencie doręczenia decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, skarżący został poinformowany o wysokości długu celnego.
Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. i dlatego na podstawie art. 281 p.p.s.a. odrzucił skargę, jako nie opartą na ustawowej podstawie wznowienia.
Od powyższego postanowienia W. G. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 173, art. 177 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając, że w zaskarżonym postanowieniu WSA z naruszeniem art. 230 Kodeksu celnego błędnie przyjął, że brak zawiadomienia o retrospektywnym zarejestrowaniu kwoty należności pozostaje bez wpływu na wysokość długu celnego, oraz że okoliczność ta nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a. Skarżący stwierdził, że brak jest przepisów, na podstawie których można przyjąć, że doręczenie decyzji deklaratoryjnej (o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe) jest równoznaczne na gruncie art. 230 Kodeksu celnego z powiadomieniem dłużnika o zarejestrowaniu kwoty niedopłaty długu celnego. Podniósł, że organ celny nie powiadomił go o retrospektywnym zarejestrowaniu kwoty niedopłaty długu celnego oraz że okoliczność ta została przez niego ujawniona w dniu 31 marca 2004 r. Brak tego powiadomienia powoduje, zdaniem skarżącego, że ponosi on odpowiedzialność wyłącznie do wysokości długu celnego określonej w decyzji o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym. Skarżący stwierdził, że przewidziany w art. 230 § 4 Kodeksu celnego termin do powiadomienia go o retrospektywnym zarejestrowaniu długu celnego upłynął, w związku z tym organ celny powinien był na podstawie art. 226 § 4 Kodeksu celnego anulować zarejestrowaną kwotę należności, czego jednak nie uczynił, a okoliczność tę strona ujawniła składając w dniu 31 marca 2004 r. w Urzędzie Celnym w Toruniu wniosek o anulowanie niedopłaty długu celnego. Skarżący podniósł, że nie posiadał wiedzy o braku powiadomienia o zarejestrowaniu należności i o wadliwości decyzji określającej kwotę długu celnego, dlatego okoliczności tej nie podnosił zarówno w odwołaniu, jak i w postępowaniu przed WSA.
W konkluzji skarżący zarzucił, że WSA przyjmując, iż w sprawie nie wystąpiła restytucyjna przyczyna wznowienia, uchybił przepisom art. 3, 134, 273 § 2 p.p.s.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Toruniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarżący żądając wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bd 1989/03 powołał, jako podstawę wznowienia, przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu. Logiczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi w nim o takie okoliczności faktyczne lub dowody, które dotyczą podstawy, w szczególności podstawy faktycznej skontrolowanej przez sąd decyzji administracyjnej.
W wydanym w sprawie wyroku z dnia 17 lutego 2004 r. przedmiotem kontroli WSA była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Toruniu, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu oraz kwoty należności celnych. Kontrolowana przez WSA decyzja została wydana na podstawie art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Przedmiotem kontroli WSA były dokonane przez organy celne ustalenia dotyczące wartości celnej sprowadzonego samochodu (art. 23) oraz elementów kalkulacyjnych, na podstawie których ustalona została kwota należności celnych (art. 85 § 1 i art. 222 § 1).
Skarżący żądając wznowienia postępowania nie wykazał, że po wydaniu wyroku z dnia 17 lutego 2004 r. wykrył okoliczności faktyczne lub dowody, które mogły mieć wpływ na ustalenie wartości celnej towaru lub elementów kalkulacyjnych, na podstawie których ustalona została kwota wynikająca z długu celnego.
Okolicznościami takimi nie są podniesione przez skarżącego argumenty dotyczące skutków prawnych braku powiadomienia o zarejestrowaniu kwoty należności celnych oraz braku anulowania tej kwoty w związku z zaistnieniem według skarżącego sytuacji określonej w art. 226 Kodeksu celnego, gdyż czynności te są wykonywane przez organ celny po wydaniu decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i w związku z tym nie mają wpływu na treść tej decyzji.
Oznacza to w konsekwencji, że ujawniona przez skarżącego po wydaniu wyroku z dnia 17 lutego 2004 r. okoliczność braku powiadomienia przez organ celny o zarejestrowaniu uzupełniającej kwoty długu celnego nie miała wpływu na wynik sprawy zakończonej tym wyrokiem, a tym samym nie stanowiła podstawy wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a.
W sytuacji zatem, gdy wniesiona przez skarżącego skarga o wznowienie nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny postąpił prawidłowo odrzucając tę skargę na podstawie art. 281 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to nie narusza powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów procesowych i konstytucyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04, Orzecznictwo NSA i WSA 1(1). 2004, poz.12).