I GSK 1096/14

I GSK 1096/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Lidia Ciechomska- Florek
Marzenna Zielińska /przewodniczący/
Zofia Borowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2583/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-02-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 90 poz 999
art. 4
Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim.
Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
załącznik I, dział 97, sekcja XXI
Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2583/13 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. C. 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2583/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] sierpnia 2008 r. K. C. zgłosił na dokumencie SAD nr [...] do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci używanego samochodu osobowego marki Austin Healey, nr nadwozia [...], rok produkcji 1967, z silnikiem o pojemności 2912 cm3, deklarując kod TARIC 9705 00 00 90, ze stawką celną w wysokości 0% oraz stawką podatku VAT - 7%. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: świadectwo tytułu prawnego pojazdu Certificate of Ownership of Motor Vehicle nr [...], Bill of Sale na kwotę 5500 $, Bill of lading nr [...] z dnia [...].06.2008 r., fakturę transportową nr [...] z dnia [...].07.2008 r. na kwotę 1100 $, Ocenę Techniczną - Protokół Oględzin nr [...] z dnia [...].07.2008 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego inż. J. K., zaświadczenie nr [...] z dnia [...].08.2008 r. Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków.
Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego ww. zgłoszenia celnego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w W. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła od towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Uznał, że samochód powinien zostać zaklasyfikowany do CN 8703 24 90 - Pozostałe pojazdy z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania z zapłonem iskrowym, o pojemności skokowej przekraczającej 3000 cm3 używane.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując jako prawidłowy kod CN dla tego pojazdu 8703 23 90 - Pozostałe pojazdy wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym, o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm3, ale nieprzekraczającej 3000 cm3, używane, gdyż przedmiotem importu był samochód osobowy używany marki Austin Healey, nr nadwozia [...], rok produkcji 1967, z silnikiem o pojemności 2912 cm3.
Zdaniem organu odwoławczego uchybienie to nie miało wpływu na zastosowaną stawkę celną oraz kwotę należności celnych przywozowych, gdyż prawidłowo przyjęto dla przedmiotowego samochodu, stawkę celną w wysokości 10% wartości celnej stanowiącą podstawę do określenia kwoty długu celnego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Jednocześnie organ podkreślił, że klasyfikacja pojazdów kolekcjonerskich opiera się na brzmieniu pozycji CN 9705 Wspólnej Taryfy Celnej, mającym moc prawnie wiążącą. Przy czym istotne znaczenie dla interpretacji Nomenklatury taryfowej mają noty wyjaśniające i klasyfikacje wydawane przez Światową Organizacją Celną, które nie mają charakteru wiążącego, ale stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy Celnej i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji taryfy. Organ odwoławczy powołał się w tej kwestii na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyroki w sprawach: C-35/93, C-130/02, C-396/02, C-467/03, C-38/75).
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż w Notach wyjaśniających do CN do sekcji XXI - Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97, kod CN 9705 00 00 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne - wskazano, że:
1. "Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości i Wspólnot Europejskich w sprawie nr C-200/84 i zgodnie z tym:
– posiadają pewną rzadką wartość,
– nie są zwykle wykorzystywane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem,
– są przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi artykułami użytkowymi,
– posiadają znaczną wartość, oraz
– ilustrują znaczący krok w rozwoju ludzkich osiągnięć lub pewien okres takiego rozwoju.
Ze względu na fakt, że pojazd mechaniczny jest zasadniczo artykułem użytkowym, o stosunkowo krótkim czasie użytkowania i podlega ciągłemu rozwojowi technicznemu, mogą być więc zastosowane, na tyle, na ile nie są one wyraźnie zaprzeczone przez fakty, następujące warunki wstępne, leżące u podstaw powyższego orzeczenia, w odniesieniu do: pojazdów w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp. co najmniej 30-letnie oraz modelu lub typu, który nie jest już produkowany,
– wszystkich pojazdów wyprodukowanych przed rokiem 1950, nawet jeżeli nie jeżdżą.
2 Obejmuje ona także jako przedmioty kolekcjonerskie o wartości historycznej:
a) pojazdy mechaniczne, niezależnie od daty ich produkcji, które, co może zostać udowodnione, brały udział w wydarzeniu historycznym;
b) samochody wyścigowe, które, co może zostać udowodnione, zostały zaprojektowane, zbudowane i wykorzystane wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnęły znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach.
Dowodem może być odpowiednia dokumentacja, na przykład publikacje informacyjne lub literatura specjalistyczna lub opinie uznanych ekspertów.
3. Powyższe Noty wyjaśniające, uwzględniając istniejące różnice, mają zastosowanie do motocykli.
4. Repliki, które nie spełniają wymienionych powyżej kryteriów, są wykluczone".
W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika, że pojazd uznany za kolekcjonerski na potrzeby klasyfikacji taryfowej powinien być oceniony według kryteriów określonych w ww. Notach wyjaśniających do CN, opartych na wyroku ETS nr C-200/84. Warunkami wstępnymi zaklasyfikowania pojazdu samochodowego do kodu CN 9705 00 00 jest to, by pojazd był oryginalny, bez zasadniczych zmian, co najmniej 30-letni oraz by był to model (typ) już nieprodukowany. Z brzmienia Not wyjaśniających do pozycji CN 8705 00 00 wynika, iż wszystkie warunki wymienione w nich muszą być spełnione łącznie.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego I w W., iż zostały spełnione kryteria wstępne zawarte w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, gdyż przedmiotowy samochód jest pojazdem oryginalnym bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp., jest stosunkowo rzadki. Zważywszy, że pojazd ten został wyprodukowany w 1966 r. (a nie jak błędnie przyjął organ I instancji w 1967 r., co nie miało wpływu na wynik sprawy) spełnia też kryteria wieku (30 lat), gdyż w dniu dopuszczenia do obrotu pojazd miał 42 lata.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, że skarżący nabył przedmiotowy pojazd w zwykłej, a nie specjalnej transakcji. Skoro z materiału dowodowego wynikało, że samochód został zakupiony od kolekcjonera, jego pierwszego właściciela, to oznacza to, że kryterium nabycia pojazdu w specjalnej transakcji poza normalnym handlem podobnymi wyrobami zostało spełnione. Organ II instancji – odmiennie niż organ I instancji – uznał też za spełnione kryterium niewykorzystywania pojazdu zgodnie z jego zwykłym przeznaczeniem, gdyż z materiału dowodowego wynika, że skarżący używa samochodu sporadycznie, czasami prezentując go na pokazach samochodów zabytkowych.
Ponadto organ odwoławczy nie podzielił oceny organu I instancji, że przedmiotowy pojazd nie spełnia kryterium dotyczącego ilustrowania znacznego kroku w rozwoju ludzkich osiągnięć lub pewnego okresu takiego rozwoju, gdyż z materiału dowodowego wynika, że auto to posiada wartości kolekcjonerskie.
Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji co do niespełnienia kryterium znacznej wartości przez pojazd, tyle że z innych przyczyn. W ocenie Dyrektora Izby Celnej dla uznania spełnienia kryterium znacznej wartości, najlepszą metodą, podlegającą w miarę obiektywnej weryfikacji jest porównanie zadeklarowanej przez importera wartości transakcyjnej (wynikającej z faktury lub umowy sprzedaży) do wartości rynkowej pojazdu określonej w specjalistycznych katalogach samochodów zabytkowych i kolekcjonerskich.
Organ wskazał, że kryterium wartości można uznać za spełnione, jeżeli wartość podana w dokumencie zakupu odpowiada wartości podanej w katalogu dla danej klasy pojazdu. W katalogach samochodów zabytkowych i kolekcjonerskich InterCIassic wydawanych przez firmę EurotaxGlass's z 2008 r. uzyskanych od EurotaxGlass's Polska sp. z o.o. samochód marki Austin Healey, rok produkcji 1966, osiągnął w najniższej 5 klasie cenę 14400 $, w klasie 4 - 36000$, 3 - 61200$, 2-88000$, 1 - 120000$, Natomiast cena zapłacona za samochód Austin Healer, tj. 5500$ była poniżej ceny przewidzianej nawet dla najniższej 5 klasy, dlatego też zachodziły podstawy do uznania, iż kryterium wartości, nie zostało spełnione.
Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że kryteria dla uznania importowanego przez skarżącego samochodu marki Austin Healey 3000 Mk III z 1966 r. za pojazd kolekcjonerski w rozumieniu przepisów celnych nie zostały spełnione w sposób łączny. Zatem skarżący w zgłoszeniu celnym wobec samochodu osobowego zadeklarował błędny kod Taric 9705 00 00 90, który zasadnie został zakwestionowany przez organ I instancji.
K. C. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który zaskarżonym wyrokiem skargę uwzględnił.
Zdaniem Sądu I instancji błędne jest rozumowanie organu II instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że ustalenie, czy sporny samochód ma znaczną wartość powinno polegać na sprawdzeniu, czy cena, która została zapłacona przez skarżącego odpowiada cenom katalogowym na taki samochód. W rozpoznawanej sprawie cena ta jest około trzech razy niższa od przeciętnych cen wynikających z katalogu samochodów zabytkowych i kolekcjonerskich InterCIassic wydawanych przez firmę EurotaxGlass's z 2008 r. uzyskanych od EurotaxGlass's Polska sp. z o.o., dlatego też organ uznał, że kryterium znacznej wartości nie jest spełnione. Jednakże w ocenie Sądu porównanie ceny zapłaconej za ten konkretny samochód do cen katalogowych nie odpowie na pytanie, czy samochód ten spełnia kryterium znacznej wartości. Cena transakcyjna jest wypadkową tak wielu czynników, że samo stwierdzenie, że ktoś zapłacił mniej od cen przeciętnych nie może prowadzić do wniosku, że towar będący przedmiotem transakcji obiektywnie nie ma innej wartości. Zdaniem Sądu ten sposób rozumowania, stosowany przez organy celne do zakwestionowania wartości celnej podanej przez importera, dla tej sprawy nie może być przydatny.
Zdaniem Sądu I instancji, użyte w Notach wyjaśniających pojęcie znacznej wartości należy odnieść do przedmiotów z tej samej dziedziny o podobnych właściwościach użytkowych, ale nie mających cech wymienionych w pozostałych kryteriach. W tym przypadku należało wartość samochodu Austin Healey wyprodukowanego w 1967 r. odnieść do samochodu wyprodukowanego w tym samym okresie, ale nie mającego wartości kolekcjonerskiej. Przy tego typu porównaniu okaże się z pewnością, że kwota 5500$ jest kwotą bardzo wysoką za samochód z 1967 r. Natomiast katalogi, na które powołuje się organ, mogą być dowodem wyłącznie przemawiającym za tym, że sporny samochód ma znaczną wartość, zaś fakt, że skarżący zapłacił za pojazd znacznie niższą kwotę nie podważa tego stwierdzenia, skoro samochód w innych transakcjach kupna-sprzedaży osiągnął ceny znacznie wyższe. Organ zaś nie wyjaśnił, dlaczego ten konkretny samochód wartości tej nie osiągnął. Przy czym w ocenie Sądu nie ma to znaczenia dla tej sprawy, gdyż kwota 5500$ za samochód (jako przedmiot użytkowy) z 1967 r. jest kwotą bardzo wysoką, której nie płaci się z uwagi na jego wartości użytkowe.
Powołując się na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 października 1985 r., nr C-200/84, Sąd I instancji wskazał, że znaczną wartość należy ustalić nie przez porównanie ceny zakupu do innych przedmiotów kolekcjonerskich, ale do przedmiotów użytkowych tego samego rodzaju, ale nie mających tych szczególnych cech, które czynią je poszukiwanymi przez kolekcjonerów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
I. Prawa materialnego, tj.
1) rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 286 z 31.10.2007), poprzez błędną wykładnię kodu CN 9705 00 00 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne skutkującą uznaniem, iż importowany towar spełnia przesłankę znacznej wartości określoną w Notach wyjaśniających do CN do sekcji XXI - Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97, kod CN 9705 00 00 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego zarzucenia organom celnym naruszenia prawa materialnego,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 02.04.1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz w związku z art. 4 ustawy z dnia 07.10.1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm. – dalej ustawa o języku polskim) poprzez sporządzenie części uzasadnienia wyroku w języku obcym,
II. Przepisów postępowania, tj.
1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuczynienie zadość wymaganiom stawianym uzasadnieniu wyroku wskutek braku wskazania jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji II instancji.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
W ocenie organu kwestią sporną jest interpretacja wskazanego w notach wyjaśniających do CN do sekcji XXI, dział 97, kod CN 9705 00 00 kryterium sformułowanego jako "posiadają znaczną wartość". Według Dyrektora Izby Celnej przy ustalaniu spełnienia ww. kryterium nie przyjęto dowolnej metody jego interpretacji, gdyż organ oparł się na wypracowanej i uznanej przez rzeczoznawców samochodowych specjalizujących się w ocenie samochodów zabytkowych i kolekcjonerskich metodzie. Według pkt 6 "Zaleceń dotyczących wydawania przez rzeczoznawców ocen pojazdów mechanicznych uznawanych za kolekcjonerskie w rozumieniu przepisów prawa celnego" kryterium znacznej wartości można uznać za spełnione, jeżeli wartość podana w dokumencie zakupu odpowiada wartości podanej w katalogu dla danej klasy pojazdu. Organ zarzucił, że oznacza to, iż Sąd I instancji przyjął błędne założenie, że wartość samochodu należy odnieść do samochodu wyprodukowanego w tym samym okresie ale nie mającego wartości kolekcjonerskiej. Tym bardziej, że w orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, iż aby ustalić wartość pojazdu należy porównać cenę zakupu do cen pojazdów tej samej marki.
Zarzucono, że wątpliwości budzi dokonana przez Sąd I instancji wykładnia spełnienia kryterium znacznej wartości na podstawie wyroku RTS (o sygn. akt C 200/84), w sytuacji powołania się na pkt 19 tego wyroku przytoczonego w języku angielskim. Z art. 4 ustawy o języku polskim oraz art. 27 Konstytucji RP wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Przed przystąpieniem do oceny zarzutów kasacyjnych należy zatem przypomnieć, że nie jest kwestionowane, iż treść pozycji 9705 00 00 działu 97, sekcji XXI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1983 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE.L 256 z dnia 7.09.1987 r. ze zm.) w brzmieniu nadanym załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz.U. UE.L 286 z 31.10.2007 r.) – Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, stanowi, że obejmuje ona: kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne. Nie jest także kwestionowane, że istotne znaczenie dla interpretacji Nomenklatury taryfowej mają noty wyjaśniające. Nota wyjaśniająca do kodu CN 9705 00 00 objętego ww. działem w zakresie dotyczącym pojazdów mechanicznych, dla uznania je za egzemplarze kolekcjonerskie o wartości historycznej, stawia szereg warunków, które pojazd musi spełnić łącznie, aby mógł zostać uznany za pojazd kolekcjonerski, a tym samym, aby został przypisany do wskazanego kodu CN. Są to warunki dotyczące m.in. występowania pojazdu w ograniczonej liczbie egzemplarzy, jego niezwiązanego z pierwotnym przeznaczeniem użycia, by stanowił on przedmiot specjalnej transakcji sprzedaży, posiadającym znaczną wartość, by stanowił krok w rozwoju ludzkich osiągnięć lub ilustrujący pewien jej okres. Nota ta zawiera również warunki wstępne, które samochód musi spełnić, a którymi są wymogi, aby pojazd był w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp., co najmniej 30-letni oraz aby był to model lub typ już nieprodukowany.
Istota sporu objętego zarzutem sformułowanym w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej, jak wskazuje jedynie treść uzasadnienia tejże skargi, sprowadza się tylko do prawidłowej interpretacji zawartego w notach wyjaśniających do CN do sekcji XXI, dział 7, kod 9705 00 00 kryterium o treści: "posiadają znaczną wartość".
Zauważyć zatem należy, że w notach wyjaśniających do kodu CN 9705 00 00 objętego ww. działem wskazano, że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie nr C-200/84 i zgodnie z tym m.in. "posiadają znaczną wartość". Zatem analizowane kryterium nie zostało określone jedynie przez zwrot: "znaczna wartość", lecz dla skonstruowania jego treści poza ww. zwrotem użyto też terminu "posiadają". Oznacza to, że do pozycji CN 9705 00 00 należy zakwalifikować pojazd jako pojazd kolekcjonerski, w sytuacji gdy m.in. będzie on posiadał znaczną wartość. Zważywszy, że w powyższym kontekście "wartość" to cecha jakiegoś przedmiotu dająca się wyróżnić równoważnikiem pieniężnym lub innym środkiem płatniczym, zaś termin: "posiadać" w języku polskim oznacza "mieć coś jako swoją własność, być właścicielem czegoś, zwykle mającego dużą wartość materialną" (por. "Słownik języka polskiego" pod red. M. Szymczaka, Wyd. PWN, W-wa 1982, t. II, str. 835), przyjąć należy, że zwrot: "posiadają znaczną wartość" w rozumieniu ww. Noty wyjaśniającej oznacza, iż dany przedmiot (pojazd) zwykle posiada (ma) dużą wartość materialną, czyli reprezentuje tę znaczną wartość. W żadnym razie nie oznacza to, że ta zwykle znaczna (duża) wartość materialna danego przedmiotu (pojazdu) ma wynikać wyłącznie z konkretnej transakcji. Innymi słowy, przedmiot kolekcjonerski (pojazd kolekcjonerski) może (ale wcale nie musi) być sprzedany za znaczną (dużą, wysoką) cenę (czyli kwotę wynikającą z tytułu konkretnej transakcji). Jeżeli w konkretnych okolicznościach dany przedmiot (pojazd) nie został sprzedany za znaczną cenę, to w żadnym razie ta tylko okoliczność nie może go pozbawić znacznej wartości, o ile taką znaczną wartość rzeczywiście przedmiot ten posiada. W tym kontekście trafny jest pogląd Sądu I instancji, że ustalenie, czy pojazd spełnia kryterium "posiadania znacznej wartości" nie może sprowadzać się jedynie do prostego porównania ceny zapłaconej za konkretny pojazd do cen katalogowych na taki pojazd. Trafna jest uwaga Sądu I instancji, że cena transakcyjna jest wypadkową wielu czynników i fakt, że w konkretnym przypadku cena ta była niższa od przeciętnych cen w tego typu transakcjach nie musi oznaczać, iż przedmiot transakcji nie ma (nie posiada) innej np. znacznej wartości. Znaczna wartość jaką powinien posiadać przedmiot kolekcjonerski nie musi być adekwatna do wartości materiałów składowych danego przedmiotu. Posiadanie znacznej wartości nie odnosi się bowiem do wartości użytkowych samochodu jako pojazdu kolekcjonerskiego lecz do jego szczególnych cech, które są poszukiwane przez kolekcjonerów.
Argumenty organu na poparcie stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej, iż ustalenie wartości pojazdu sprowadza się do porównania ceny zakupu do cen pojazdów tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz – jeżeli to możliwe do ustalenia – z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, nie są w pełni przydatne dla oceny kryterium "posiadania znacznej wartości", gdyż tego rodzaju poglądy zostały ukształtowane przy ustalaniu tzw. wartości celnej towaru. Nie do tego zaś sprowadza się istota rozpoznawanej sprawy. Nie chodzi bowiem o kwestionowanie wartości celnej towaru na gruncie stosownych przepisów celnych lecz o zakwalifikowanie towaru do właściwej pozycji taryfy celnej. To zaś wymaga ustalenia czy dany towar spełnia kryteria określone dla konkretnej pozycji (kodu) Nomenklatury Scalonej (CN).
Zatem zarzut skargi kasacyjnej sprowadzający się do wadliwej interpretacji przez Sąd I instancji zawartego w Notach wyjaśniających kryterium "posiadania znacznej wartości" nie jest trafny.
Wskazać przy tym należy, że przypisanie towaru do konkretnej pozycji (kodu) Nomenklatury Scalonej (CN) jest konsekwencją stwierdzenia, iż rzeczywisty stan klasyfikowanego towaru, wynikający z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, odpowiada hipotetycznemu stanowi towaru, opisanemu w danej pozycji CN. Przy czym w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że proces kwalifikacji towaru obejmuje zidentyfikowanie towaru oraz ustalenie, czy towar odpowiada konkretnej pozycji taryfy celnej. W procesie klasyfikacji należy mieć na uwadze nie tylko przesłanki natury technicznej, czy kryteria przeznaczenia towaru, ale w szczególności trzeba mieć na uwadze treść taryfy celnej (brzmienie poszczególnych pozycji i podpozycji) wraz z uwagami do poszczególnych sekcji i działów, a także Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, jak również kierować się treścią Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych. To zaś oznacza, że zarzuty co do identyfikacji towaru należy formułować i rozpatrywać w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1648/11, czy z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 728/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl).
Tego rodzaju zarzuty nie zostały zawarte w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Oczywiście Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że autor skargi kasacyjnej w oparciu o zarzut prawa materialnego zawarty w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej zwalcza w istocie stanowisko Sądu I instancji, który w konsekwencji uznania, iż organ wadliwie zinterpretował użyte w Notach wyjaśniających kryterium "posiadania znacznej wartości" stwierdził też, że z ustalonego stanu faktycznego jasno wynika, iż samochód skarżącego spełnia wszystkie kryteria pozwalające na zakwalifikowanie go do pozycji CN 97050000. Jednakże czynienie tego jedynie w sposób sformułowany w pkt I ppkt 1 zarzutów skargi kasacyjnej jest bezskuteczne.
Powyższej oceny nie zmienia to, że w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieuczynienie zadość wymaganiom stawianym uzasadnieniu wyroku wskutek braku wskazania jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji II instancji. Tak określony w petitum skargi kasacyjnej zarzut właściwie został powtórzony w jej uzasadnieniu (jedynie dodano, że powołanie się przez Sąd na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. wskazywałoby na naruszenie przepisów prawa materialnego). Wskazać więc trzeba, że przy ocenie skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy mieć na względzie, że przepis ten – jako przepis prawa procesowego – może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ, i to istotny, na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2103/12 baza orzeczeń nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został w ogóle uzasadniony, a w szczególności brak w nim jakiegokolwiek odniesienia do wykazania, iż to ewentualne uchybienie Sądu I instancji było istotne i miało konkretny wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn ww. zarzut nie zasługiwał uwzględnienie.
Brak też było podstaw do uwzględnienie skargi kasacyjnej z uwagi na zarzut sformułowany w pkt I ppkt 2 jej petitum.
W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji naruszył art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy o języku polskim, gdyż sporządził część uzasadnienia wyroku w języku obcym. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika nadto, że Sąd I instancji naruszył ww. przepisy, gdyż dokonał wykładni spełnienia kryterium posiadania znacznej wartości zawartego w Notach wyjaśniających na podstawie anglojęzycznej wersji wyroku ETS nr C-200/84.
Otóż zgodnie z art. 27 zdanie 1 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Natomiast w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o języku polskim, język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa.
Wynikająca z ww. przepisów zasada, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski, nie oznacza, że w niniejszej sprawie czynności urzędowe były prowadzone w języku innym niż język polski. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zacytował w języku angielskim pkt 19 treści uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 10 października 1985 r. C-200/84 (nr lex 130958). Jednakże następnie w języku polskim przedstawił jak rozumie tak przywołany pogląd z wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Przytoczenie więc w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przetłumaczonej na język polski tezy z wyroku Trybunału Sprawiedliwości nie może być uznane za naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania sądowego w języku urzędowym (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1129/08, lex nr 594384). Obowiązek prowadzenia postępowania wyłącznie języku polskim nie oznacza obowiązku rozumowania wyłącznie w kategoriach języka polskiego (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 796/06, lex nr 354711).
Dodać przy tym należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się do pkt 22 wyroku ETS nr C-259/97, przywołując wyłącznie jego tłumaczenie robocze (str. 14-15 uzasadnienia decyzji). Natomiast Sąd I instancji cytując w oryginale pkt 19 wyroku ETS przedstawił następnie swoje stanowisko w tej materii, czym umożliwił, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autorowi weryfikację poglądu Sądu. Nie można nie zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej także przytoczono w języku angielskim fragment pkt 19 uzasadnienia wyroku ETS – przedstawiając następnie własną wykładnię tej treści wyroku.
Wskazać też należy, że w Notach wyjaśniających do CN, do sekcji XXI, dział 97, kod CN 9705 00 00 wskazano m.in., że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu TSWE w sprawie nr C-200/84. Do tej treści not odwołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 9 uzasadnienia decyzji). Odwołanie się w Notach wyjaśniających do ww. orzeczenia TS nr C-200/84 powoduje, iż oczywistym jest, że przy wykładni kryterium "posiadania znacznej wartości" Sąd I instancji miał też na względzie stanowisko wyrażone w powołanym w tych notach wyroku TS. Nie oznacza to, z przyczyn wyżej wskazanych, że Sąd I instancji naruszył powołane w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej przepisy. Zarzut ten należało uznać za bezzasadny.
Reasumując, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach postępowania wynika z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.