I GSK 1083/07

I GSK 1083/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Maria Myślińska
Tadeusz Cysek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Łd 479/06 - Wyrok WSA w Łodzi z 2007-04-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 174, art. 176, art. 183 § 1,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 13 § 3 pkt 4, art. 20 § 1 i 2,
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Dz.U. 1997 nr 104 poz 662
art. 17 ust. 3 i 5, art. 18 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22
Porozumienie w formie wymiany listów między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej,podpisane w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Joanna Kabat-Rembelska (spr.) NSA Maria Myślińska Protokolant Marta Ludwików po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 479/06 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 479/06 oddalił skargę A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu Sąd podał, że na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez A. L. w dniu [...] grudnia 2001 r., według dokumentu SAD nr [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód osobowy marki VOLKSWAGEN GOLF, nr nadwozia: [...], nr silnika [...], rok produkcji 1992. Pojazd został zaklasyfikowany do podpozycji 870332909 taryfy celnej importowej, na warunkach zadeklarowanych przez Importera w zgłoszeniu celnym, ze stawką celną obniżoną (5% - minimum 357,1 EUR/szt.), zastosowaną w oparciu o deklarację eksportera ([...] - Niemcy), sporządzoną na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001 r. i potwierdzającą preferencyjne pochodzenie samochodu z Unii Europejskiej.
W ramach kontroli zgłoszenia celnego nastąpiło rozkodowanie numerów VIN importowanego samochodu, co pozwoliło na ustalenie, że został on wyprodukowany w fabryce w S. w Jugosławii. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2001 r. Następnie polskie organy celne zwróciły się do niemieckich władz celnych z wnioskiem o weryfikację dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera sporządzonej na umowie sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001 r. Z odpowiedzi Urzędu Kontroli Pochodzenia Towarów w M. wynikało, że nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu wskazanego w załączonej umowie sprzedaży.
Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., uznając, że weryfikacja dowodu pochodzenia okazała się negatywna, decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] uznał zgłoszenie celne z dnia [...] grudnia 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej preferencji, stawki celnej oraz kwoty długu celnego i określił kwotę długu celnego, przyjmując do jej obliczenia stawkę celną autonomiczną w wysokości 35% od wartości celnej pojazdu minimum 2500 EUR/szt. Niepreferencyjne pochodzenie samochodu z Jugosławii ustalono w oparciu o kodowe oznaczenie w systemie VIN.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. L.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że polskie organy celne w ramach kontroli zgłoszenia celnego wystąpiły w trybie art. 32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego z prośbą do niemieckich władz celnych o zweryfikowanie dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera przez sprawdzenie autentyczności oraz rzetelności danych w niej zawartych. Niemieckie władze celne nie potwierdziły preferencyjnego pochodzenia pojazdu. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii oceny pisma, zawierającego wynik weryfikacji dowodu pochodzenia, podkreślił, że poinformowano w nim, iż nie można potwierdzić pochodzenia pojazdu wskazanego w załączonej umowie sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001 r. Skoro organy uprawnione do weryfikacji pochodzenia nie potwierdziły preferencyjnego pochodzenia towaru, to znaczy, że należy odmówić wszelkich preferencji.
A. L. wniosła skargę na powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uznał skargę za niezasadną. Skarżąca zarzuciła organom celnym naruszenie zasad wyrażonych w art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy celne nie naruszyły zasad wymienionych w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, a wydana decyzja znajduje pełne oparcie w zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 83 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. W sprawie organy celne korzystając z uprawnienia przewidzianego w wymienionym przepisie, prawidłowo wystąpiły, w trybie art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanymi w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662), z prośbą do niemieckich władz celnych o zweryfikowanie dowodu pochodzenia w postaci deklaracji eksportera, poprzez sprawdzenie autentyczności i rzetelności danych w niej zawartych.
W ocenie Sądu, z odpowiedzi niemieckich władz celnych w sposób jednoznaczny wynika, iż nie zostało potwierdzone preferencyjne − unijne pochodzenie pojazdu wprowadzonego przez skarżącą na polski obszar celny. Skoro organy uprawnione do weryfikacji pochodzenia nie potwierdziły pochodzenia, to należało odmówić preferencji. Okoliczność, że zawarte w piśmie wyjaśnienia dotyczące przyczyn, dla których niemieckie władze celne odmówiły potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru są niejednoznaczne, ma drugorzędne znaczenie, gdyż dla władz kraju importu wiążący jest wynik weryfikacji, a ten jest jednoznaczny.
Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie podkreślił, że w orzecznictwie wskazuje się, że w świetle postanowień Artykułu 27 Protokołu 4 dotyczącego definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej do Układu Europejskiego wyniki sprawdzenia świadectwa pochodzenia nie mogą być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji przez organy celne państwa importera. Mają one charakter wiążący dla organów celnych państwa importera.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w tym stanie rzeczy organ celny miał obowiązek zastosowania prawidłowej stawki celnej na towar, który został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym, w tym wypadku stawki autonomicznej. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 65 § 5 Kodeksu celnego, ani wskazanych w skardze art. 13, 16 i 21 Protokołu 4.
W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów.
A. L. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – zarzuciła obrazę przepisów postępowania, tj.:art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a., przez nieuchylenie decyzji, mimo naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, art. 83 § 3 Kodeksu celnego, § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.) oraz art. 13, 16, 21 i 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego, które zdaniem skarżącej winny skutkować uchyleniem decyzji.
W uzasadnieniu podniesiono, że kluczowym zagadnieniem w sprawie jest właściwa ocena odpowiedzi udzielonej przez niemieckie władze celne, przekazujące wynik weryfikacji dowodu pochodzenia. Zdaniem skarżącej wątpliwości budzi tłumaczenie jej treści na język polski. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy proceduralne, w tym szczególnie dotyczące postępowania dowodowego, nakładają na organ obowiązek wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości istotnych dla sprawy okoliczności. Zdaniem skarżącej jest to tym bardziej istotne, że w sprawie w stanie przed weryfikacją "nie istniała pustka dowodowa". Złożone oświadczenie o pochodzeniu towaru było wystarczające dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Pismo przesłane przez organ niemiecki, z uwagi na jego niejednoznaczną treść, nie może obalać przedstawionych dowodów pochodzenia. Według skarżącej wynik rozkodowania numeru nadwozia VIN wskazuje jako kraj producenta Niemcy.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 p.p.s.a., musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przy czym oba te elementy muszą ze sobą ściśle korespondować. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu wypada zauważyć, że jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia poszczególnych zarzutów sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. Autor skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił zarzutów naruszenia art. 83 § 3 Kodeksu celnego, § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia oraz art. 13, 16, 21 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo wskazanie przepisów postępowania, które miały zostać naruszone zaskarżonym wyrokiem czyni skargę kasacyjną, w tym zakresie, pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej umożliwia odniesienie się do dwóch zarzutów skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego.
Pierwszy zarzut dotyczy wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy celne art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle tego przepisu tylko naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wskazując na naruszenie wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 121 i art. 122) skarżąca zarzuciła, iż Sąd pierwszej instancji wbrew tym przepisom przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne za prawidłowe, mimo że organy te z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W istocie podnoszony przez skarżącą zarzut zmierza do wykazania, że nie istniały podstawy prawne i faktyczne do zakwestionowania zgłoszenia celnego, gdyż nie wystąpiły żadne przesłanki uzasadniające przyjęcie innej stawki celnej niż wskazana w zgłoszeniu, a w szczególności korekty zgłoszenia celnego nie uzasadniała odpowiedź niemieckiego organu celnego udzielona po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie są uzasadnione, gdyż ustalenia dotyczące najistotniejszej kwestii dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie braku podstaw do przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru zostały poczynione w sposób prawidłowy a ich ocena nie może być uznana za niezgodną z prawem.
W sprawie niniejszej skarżąca zabiegała o zastosowanie obniżonej stawki celnej do sprowadzonego z zagranicy towaru – samochodu osobowego marki Volkswagen Golf. Zgodnie z postanowieniami art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego oraz części A Postanowień Wstępnych Taryfy Celnej, stawki celne obniżone określone są w umowach zawartych przez Polskę z niektórymi krajami lub grupami krajów i znajdują zastosowanie do niektórych towarów pochodzących w szczególności z państw członkowskich Unii Europejskiej. Jedną z tych umów jest Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 38). Obniżone stawki celne stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. W myśl postanowień art. 20 § 1 i 2 Kodeksu celnego warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać z obniżonych stawek celnych oraz sposoby dokumentowania tego pochodzenia określane są według reguł preferencyjnego pochodzenia towarów, zawartych w umowach międzynarodowych. Oznacza to, że w odniesieniu do przywozu z zagranicy towarów pochodzących, wnioskowanych do obniżonej stawki celnej, prawo krajowe stosuje się w ograniczonym zakresie, z wyłączeniem tej części postępowania, która dotyczy spełniania warunków uzyskiwania pochodzenia dla korzystania z omawianej preferencji celnej oraz sposobów dokumentowania tego pochodzenia.
Regulacja prawna w omawianym zakresie zawarta jest w Protokole 4 Układu Europejskiego dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu, pochodzenie towaru można dokumentować na dwa sposoby, bądź to przy pomocy świadectwa przewozowego EUR 1 wystawianego na wniosek eksportera przez władze celne jego kraju, bądź, w zakresie ograniczonym do przypadków objętych art. 21 Protokołu 4, za pomocą deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do jego identyfikacji.
Protokół 4 określa szczegółowe wymagania związane z wystawianiem dowodów pochodzenia i związane z tym procesowe uprawnienia władz celnych do żądania stosownych dowodów, ale dotyczą one władz celnych kraju eksportu (art. 17 ust. 3 i 5, art. 18 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22). Niezależnie od tego, władze celne kraju importu są uprawnione w myśl postanowień art. 32 ust. 1 Protokołu 4, do dodatkowej, wyrywkowej weryfikacji dowodów pochodzenia w razie uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu, pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu. W tym celu władze celne kraju importu zwracają się o weryfikację, której dokonują władze celne kraju eksportu, a następnie informują wnioskodawcę o wynikach weryfikacji (art. 32 ust. 3). Wyniki te muszą być takie, żeby umożliwiły wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub z Polski, lub z innego kraju wymienionego w art. 4 Protokołu i czy spełniają inne wymogi Protokołu (art. 32 ust. 5). Z powyższych unormowań wynika, że w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodu pochodzenia, organy celne kraju importu korzystają z wyników postępowania organów celnych kraju eksportu (będą informowane o wynikach weryfikacji) i dokonują w tym zakresie jedynie oceny.
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 32 Protokołu 4 jest nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. kontrolując zaskarżoną decyzję trafnie uznał, że wynik weryfikacji nadesłany przez niemieckie władze celne był rozstrzygający i pozwalał organom celnym obu instancji dojść do przekonania, że umowa sprzedaży dołączona do zgłoszenia celnego nie może stanowić dowodu, iż towar ten pochodzi z Unii Europejskiej. Formułując taki pogląd Sąd I instancji podkreślił, że skoro organy uprawnione do weryfikacji nie mogły potwierdzić pochodzenia, to należało odmówić wszelkiej preferencji. Stanowisko to należy uznać za słuszne. Nie ma przy tym decydującego znaczenia przyczyna braku potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towaru, która istotnie w odpowiedzi niemieckich władz celnych nie została przedstawiona dostatecznie jasno. Wniosek taki wypływa z treści art. 32 ust. 6 Protokołu 4, zgodnie z którym jeżeli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.
Jeżeli natomiast chodzi o podnoszoną w skardze kasacyjnej kwestię ustalenia pochodzenia towaru na podstawie numeru VIN, zauważyć należy, że nie zostało skutecznie podważone zaakceptowane przez WSA ustalenie organów celnych, że samochód został wyprodukowany w Jugosławii, a zatem nie jest "produktem pochodzącym" w rozumieniu postanowień Protokołu 4 do Układu Europejskiego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.