I GSK 1077/21

I GSK 1077/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Beata Sobocha-Holc /sprawozdawca/
Jacek Surmacz
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 318/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-15
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 759
§ 6 ust. 6 pkt 2 lit. b
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz  zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności  gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
Dz.U. 2018 poz 1990
art. 2 pkt 44, art. 2 pkt 62
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Dz.U.UE.L 2013 nr 60 poz 1 art. 3 pkt 37
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów  rolniczych i leśnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 318/20 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 grudnia 2019 r. nr 128/2019 w przedmiocie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 15 września 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 318/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę P. W. (dalej zwanego: skarżącym) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego: Prezesem ARiMR) z 13 grudnia 2019 r. nr 128/2019 w przedmiocie wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników".
Przedmiotem kontroli sądu I instancji w niniejszej sprawie była zgodność decyzji z 13 grudnia 2019 r. utrzymującej w całości w mocy decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach z 8 listopada 2019 r. z regulacjami ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Premie dla młodych rolników" w ramach poddziałania "Pomoc w rozpoczęciu działalności gospodarczej na rzecz młodych rolników" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 759 ze zm.; dalej zwanego: rozporządzeniem wykonawczym). W przedmiotowej sprawie organ odmówił wypłaty drugiej raty pomocy finansowej z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 24 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, a to z uwagi na fakt, że zakupiony przez skarżącego ciągnik rolniczy [...] nie spełnia definicji pojazdu nowego, ponieważ został wcześniej zarejestrowany. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zaskarżając je w całości. W skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – uchylenie decyzji Prezesa ARiMR oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania przed sądem I instancji według przedłożonego spisu kosztów, zaś w razie niezłożenia spisu – według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.; dalej zwanej: k.p.a.) przez nieuwzględnienie skargi mimo błędnej oceny przez organy dowodu w postaci faktury zakupu ciągnika rolniczego [...] przez skarżącego, co skutkowało błędnym ustaleniem, jakoby przedmiotowy ciągnik nie był pojazdem "nowym" – a więc nie uwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.;
II. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) naruszenie § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b rozporządzenia wykonawczego przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zakupiony przez skarżącego ciągnik nie spełniał definicji "pojazdu nowego", w sytuacji gdy ciągnik ten nigdy nie był używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem;
b) brak zastosowania w sprawie art. 2 pkt 10 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, określającego definicję "nowego środka transportu", a więc takiego środka transportu, który przejechał nie więcej niż 6 000 kilometrów.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącego, jako całkowicie niezasadnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że zgodnie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. Jednakże zakres koniecznych ustaleń faktycznych wynika z przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Organ administracji publicznej jest zobowiązany do ustalenia jedynie tych okoliczności sprawy, które pozostają prawnie relewantne z punktu widzenia normy prawa materialnego. Z tego względu, w niniejszej sprawie, konieczne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, albowiem normy prawa materialnego wyznaczają zakres postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy zauważyć, że w ramach tej podstawy kasacyjnej, skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b rozporządzenia wykonawczego przez jego błędną wykładnię i uznanie, że zakupiony przez skarżącego ciągnik nie spełniał definicji "pojazdu nowego", w sytuacji gdy ciągnik ten nigdy nie był używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem (pkt. II. a) petitum skargi kasacyjnej).
Stawiając tego rodzaju zarzut strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany i jaki błąd wykładni popełnił sąd I instancji (czy błąd tkwi w treści zrekonstruowanej normy, przebiegu procesu wykładni, sposobie wykorzystania poszczególnych dyrektyw wykładni; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 335/10, z 15 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 540/10), a także przedstawić własną wykładnię przepisu. Celem uzasadnienia skargi kasacyjnej jest wyjaśnienie sądowi odwoławczemu, na czym polegało naruszenie prawa w zaskarżonym orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego i przekonanie go, że naruszenie to powinno skutkować uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania z oceną prawną uwzględniającą pogląd składającego skargę kasacyjną bądź uchyleniem wyroku i rozstrzygnięciem sprawy co do istoty. Oznacza to, że między zarzutami podniesionymi w podstawach kasacyjnych a ich uzasadnieniem musi istnieć ścisły związek funkcjonalny i logiczny. Tymczasem autor skargi kasacyjnej wskazuje jedynie, że w jego ocenie bezzasadnie przyjęto, że uprzednia rejestracja pojazdu wyklucza możliwość uznania pojazdu za nowy. Podnosi też, że wykładnia sądu I instancji pomija, że sporny ciągnik nie był używany, oraz niesłusznie odwołuje się do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdy definicja "nowego pojazdu" znajduje się w ustawie o VAT.
Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie skonfrontował własnego rozumienia wykładanych przepisów z tym, które przyjął sąd I instancji.
Wobec nieskuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię normy prawa materialnego zrekonstruowana z przywołanych przepisów § 6 ust. 6 pkt 2 lit. b rozporządzenia wykonawczego, a także art. 2 pkt 44 oraz art. 2 pkt 62 ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także oraz art. 3 pkt 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz. U. UE. L 2013.60.1.) wyznaczała przedmiot postępowania w sprawie, a tym samym ramy i zakres postępowania wyjaśniającego oraz koniecznych do przeprowadzenia w tym postępowaniu ustaleń ograniczających się do wykazania, czy ciągnik, co do którego strona wnioskowała o pomoc finansową dla "młodych rolników" był pojazdem nowym.
Przy tak zakreślonych ramach niezbędnych ustaleń postępowania za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o które skarżący zarzuca błędną ocenę złożonych w sprawie dowodów w tym faktur zakupów oraz książki serwisowej ciągnika.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.