I GSK 1051/25

I GSK 1051/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1055/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-06-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną informację
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 324
art. 30d w zw. z art. 30e
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1055/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w C, na informację Towarzystwa Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych S.A. w Warszawie z dnia 10 października 2024 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną informację Towarzystwa Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych S.A. w Warszawie z dnia 10 października 2024 r. 3. zasądza od Towarzystwa Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych S.A. w Warszawie na rzecz M. Sp. z o.o. w C. 1120 (słownie tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1055/25 oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej "skarżący", "strona") na informację Towarzystwa Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych S.A. z dnia [...] października 2024 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
W dniu [...] lipca 2024 r. skarżąca złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie przedsięwzięcia MŚP pt. "Wolnostojąca pergola / tarasola jako miejsce spotkań wydarzeń integracyjnych odbywanych w bezpośrednim sąsiedztwie natury w regionie 2 - województwo mazowieckie", w ramach naboru nr 2 w zakresie Naboru przedsięwzięć MŚP realizowanych przez mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa z sektora hotelarstwa, gastronomii (HoReCa), turystyki oraz kultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Priorytet: Odporność i konkurencyjność gospodarki – część grantowa; Działanie: A1.2.1 Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikację działalności. Do wniosku spółka załączyła oświadczenie o wyrażeniu zgody na doręczanie przez TISE korespondencji drogą elektroniczną na podany adres e-mail, tj. [...]
TISE dokonując oceny ww. wniosku skarżącej e-mailami z 13 września 2024 r. 27 września 2024 r., 1 października 2024 r., wysłanym na adres e-mail [...] poinformowała spółkę, że wniosek nie spełnił kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP. W załączniku do e-maila znajdowało się pismo z 13 września 2024 r. informujące o wyniku oceny wniosku i zawierające kryteria, które zostały ocenione negatywnie wraz z uzasadnieniem negatywnej oceny.
W odpowiedzi na powyższe spółka złożyła wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, zawarty w załączniku do e-maila. W wyniku jego rozpoznania, pismem z 10 października 2024 r., przesłanym jako załącznik do e-maila z tej samej daty, TISE poinformowała spółkę, że wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia, gdyż wpłynął po terminie, tj. po upływie 7 dni od dnia otrzymania Informacji, że przedsięwzięcie strony nie zostało wybrane do objęcia wsparciem.
Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1055/25 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że kwestię sporną stanowi to, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia, czy też uchybiła temu terminowi. W ocenie Sądu rację w tej kwestii należy przyznać TISE.
Sąd wskazał na brzmienie Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego pisma (dalej: "Regulamin") i wyjaśnił, że skarżący załączył do wniosku o dofinansowanie Oświadczenie Wnioskodawcy o wyrażeniu zgody na doręczanie przez Operatora dla inwestycji A1.2.1 KPO korespondencji drogą elektroniczną (dalej też jako "Oświadczenie"). Jako adres do doręczeń podał e-mail [...] Wyjaśnił, że doręczenie za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail ma liczne niedoskonałości i jest wysoce niepewne w kwestii skuteczności doręczenia oraz jego potwierdzenia a także dowodzenia w tym zakresie. Przy doręczeniu przez e-mail nie ma opcji wystawienia potwierdzenia doręczenia, takiego jak zwrotne potwierdzenie odbioru (tzw. ZPO funkcjonujące przy doręczeniu papierowym) czy automatycznie generowane urzędowe potwierdzenie doręczenia (tzw. UPD funkcjonujące przy ePUAP). Jednakże skarżący decydując się na komunikację przez e-mail, zgodził się na wszystkie negatywne konsekwencje tej formy korespondencji, w tym także na przyjęcie, iż data wysłania e-maila stanowi równocześnie datę doręczenia go wnioskodawcy.
W sprawie niniejszej Sąd I instancji wyjaśnił, że skuteczne było doręczenie dokonane e-mailem z 27 września 2024 r. Tutaj powiadomienie, że wniosek nie spełnił kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP wraz z załączonym pismem z 13 września 2024 r. zostało wysłane na dwa adresy e-mail: [...] (podany we wniosku w części Informacje o wnioskodawcy) oraz [...] (podany w ww. Oświadczeniu) Oznacza to, że data wysłania e-maila, w tym przypadku 27 września 2024 r., jest równocześnie datą doręczenia wnioskodawcy informacji o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem. W konsekwencji siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia rozpoczął bieg 28 września 2024 r. a jego ostatni dzień wypadał 4 października 2024 r. i był to ostatni dzień na złożenie wniosku. Składając taki wniosek 8 października 2024 r. spółka uczyniła to z uchybieniem terminu. Na kwestię tę nie ma wpływu fakt, że spółka odebrała dopiero trzeciego e-maila z powiadomieniem o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem, wysłanym przez TISE 1 października 2024 r.
Następnie skarżący, na podstawie art. 14 Lzf ust. 2 i ust. 3 w zw. z art 30c w zw. z art. 30d w zw. z art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 324 z późn. zm.), dalej "ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju" lub "UoZPPR"), zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 roku, sygn. akt: V SA/Wa 1055/25. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to:
1. naruszenie 30 c ust. 3 pkt 2) w zw. z art. 30 e w zw. z art. 14 lze ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 14lza ust. 1 i ust. 2 UoZPPR w zw. z art. 14Izf ust. 1 UoZPPR w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez WSA w Warszawie w oparciu o ustalenie, że negatywne konsekwencje wyboru w toku konkursu sposobu komunikacji w formie korespondencji elektronicznej obciążają skarżącego, a data wysłania e-mail przez organ jest równocześnie datą jego doręczenia, a więc informację o nieobjęciu wsparciem przedsięwzięcia z dnia 13 września 2024 r. skutecznie doręczono Spółce w dniu 27 września 2024 r., a tym samym termin na złożenie wniosku o ponowną ocenę upłynął dla skarżącego w dniu 4 październik 2024 r.
podczas gdy
prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności Towarzystwa Inwestycji Społeczno-Ekonomicznych SA. z siedzibą w Warszawie (dalej "TISE"), powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, bowiem skarżący nie może ponosić ujemnych skutków zaniedbań TISE ani wadliwych regulacji regulaminowych, a TISE jako instytucja zarządzająca w wypadku każdego sposobu komunikacji jest obowiązana wykazać skuteczność doręczenia, w szczególności w sytuacji gdy skarżący kwestionował fakt otrzymania e-mail z dnia 13 i 27 września 2024 r., bowiem dla oceny praworządności przy realizowaniu procedur wsparcia możliwość rzeczywistego otrzymania informacji stanowi o zachowaniu podstawowych praw uczestnika postępowania konkursowego, jak chociażby możliwość złożenia środka odwoławczego.
Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA dokonał prawidłowej analizy sprawy, to zauważyłby, jak wiele było błędów w prowadzeniu postępowania przez TISE (wysyłanie wiadomości e-mail bez potwierdzenia doręczenia i/lub odczytania e-maila, przyjmowanie jako daty doręczenia pisma daty jego wysłania, załączanie do wiadomości e-mail dokumentów w formie edytowalnej, przesyłanie do wnioskodawców niepodpisanych dokumentów), z pewnością nie przyjąłby ustaleń Organu w kwestii wniesienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia z dnia 8 października 2024 r. po upływie terminu, co przełożyłoby się na stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, jak domagał się tego skarżący.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:
1) o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 roku, sygn. akt: V SA/Wa 1055/25 i o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo;
ewentualnie,
2) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji
a w każdym przypadku
3) o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych,
4) o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie kwestię sporną stanowi to, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia, czy też uchybił temu terminowi.
Autor skargi kasacyjnej oparł wniesioną skargę kasacyjną na jedynym zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to naruszenie art. 30 c ust. 3 pkt 2) w zw. z art. 30 e w zw. z art. 14lze ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 14lza ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 14Izf ust. 1 UoZPPR w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi przez WSA w Warszawie w oparciu o ustalenie, że negatywne konsekwencje wyboru w toku konkursu sposobu komunikacji w formie korespondencji elektronicznej obciążają skarżącego, a data wysłania e-mail przez organ jest równocześnie datą jego doręczenia, a więc informację o nieobjęciu wsparciem przedsięwzięcia z dnia 13 września 2024 r. skutecznie doręczono spółce w dniu 27 września 2024 r., a tym samym termin na złożenie wniosku o ponowną ocenę upłynął dla skarżącego w dniu 4 październik 2024 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest trafny i uzasadniony.
Zagadnienie doręczenia korespondencji jest bardzo istotną okolicznością faktyczną dla oceny praworządności przy realizowaniu procedur konkursowych, bowiem możliwość rzeczywistego otrzymania informacji stanowi o zachowaniu podstawowych praw uczestnika postępowania konkursowego, jak chociażby możliwość uzupełnienia wniosku na wezwanie organu, czy możliwość złożenia środka odwoławczego. Standardem legislacyjnym w aktach prawnych dotyczących procedur sądowych czy administracyjnych jest precyzyjne uregulowanie kwestii doręczeń w sposób zapewniający w jak największym stopniu możliwość realizacji procesowych praw podmiotowych zwłaszcza tam, gdzie skorzystanie z nich obwarowane jest terminami procesowymi.
W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej kluczowe jest brzmienie § 3 pkt 8 Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP: Wnioskodawca może dołączyć do wniosku oświadczenie o wyrażeniu zgody na doręczanie korespondencji przez Operatora drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail wskazany we wniosku lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu; w tym daty doręczenia. Wnioskodawca składa oświadczenie na obowiązującym wzorze dostępnym jako załącznik do wniosku. W myśl § 3 pkt 10 ww. Regulaminu – w przypadku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 8, nie doręcza się dodatkowo korespondencji w formie papierowej. Takie doręczanie będzie możliwe dopiero wtedy, gdy Wnioskodawca złoży do Operatora wyraźne oświadczenie o cofnięciu wyrażonej uprzednio zgody na doręczanie korespondencji za pośrednictwem poczty elektronicznej lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu, w tym daty doręczenia. Jak stanowi zaś § 3 ust. 12 Regulaminu w przypadku doręczenia przez wnioskodawcę do operatora korespondencji elektronicznej na adres poczty elektronicznej lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu, w tym daty doręczenia, doręczenie jest skuteczne, jeżeli korespondencja została wysłana z adresu e-mail wskazanego we wniosku, zawiera dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację wnioskodawcy przekazującego te dokumenty elektronicznie oraz jeżeli operator potwierdzi odbiór tej korespondencji. Potwierdzenie odbioru korespondencji operator dokonuje na adres poczty elektronicznej wnioskodawcy wskazany we wniosku.
Nie budzi wątpliwości w sprawie niniejszej fakt, że spółka taki adres elektroniczny we wniosku wskazała. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko autora skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej podważające uznanie, że dzień wysyłki wiadomości jest tożsamy z dniem jej doręczenia adresatowi jest uzasadniony i takie domniemanie nie wynika z treści samego Regulaminu, a zwłaszcza cytowanego wyżej § 3 pkt 8.
W sprawie będącej przedmiotem oceny Sąd I instancji uznał za organem, że skarżący załączył do wniosku o dofinansowanie Oświadczenie. Jako adres do doręczeń podał e-mail [...] Uznano za skuteczne doręczenie dokonane e-mailem z 27 września 2024 r., w którym powiadomiono, że wniosek nie spełnił kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP. Zarówno organ, jak i Sąd I instancji uznały, że Regulamin nie wymaga potwierdzenia przez wnioskodawcę, że otrzymał e-maila. Konsekwencją powyższego było przyjęcie, że data wysłania e-maila 27 września 2024 r., jest równocześnie datą doręczenia wnioskodawcy informacji o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem, a zatem siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia rozpoczął bieg 28 września 2024 r. a jego ostatni dzień wypadał 4 października 2024 r. i był to ostatni dzień na złożenie wniosku. Zdaniem TISE, składając taki wniosek 8 października 2024 r. spółka uczyniła to z uchybieniem terminu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Jak wskazano wyżej i na co zwraca również uwagę autor skargi kasacyjnej, § 3 pkt 8 w związku z § 3 pkt 10 Regulaminu wskazuje kilka rodzajów doręczenia, jednakże w odniesieniu do każdej z nich wymagane jest przy tym potwierdzenie jej odbioru. Regulamin w § 3 pkt 8 wyraźnie wskazuje, że skierowanie do uczestnika konkursu korespondencji za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres e-mail wskazany we wniosku lub systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu; w tym daty doręczenia. Zatem nie można, tak jak to uczynił organ i Sąd I instancji uznać, że Regulamin nie wymaga potwierdzenia przez wnioskodawcę, że odbiorca otrzymał e-maila.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji jest wadliwe, zwłaszcza, że zwykłe standardy poczty elektronicznej przewidują wysyłanie wiadomości z potwierdzeniem odbioru. Potwierdzeniem wyjścia naprzeciw temu, jest treść kierowanych do strony wiadomości, w którym w każdej z nich znajduje się stwierdzenie: "Prosimy o potwierdzenie otrzymania niniejszej wiadomości". Jednakże zarówno w aktach administracyjnych sprawy, jak również akt sądowych w których TISE przesłał na służbowy adres e-mail sędziego sprawozdawcy, e-maile z 13 września 2024 r., 27 września 2024 r. oraz 1 października 2024 r., a przesłane uprzednio do skarżącego, nie znajdują się e-maile wskazujące datę doręczenia korespondencji konkursowej. Na wadliwość stanowiska organu i Sądu I instancji wskazują również czynności podjęte przez sędziego sprawozdawcę. Sąd I instancji wskazał, że otrzymał e-maile w dokładnie takiej samej formie jak skarżący. Zaskarżone pismo miało format pliku .docx z aktywną funkcją samoedytowalności daty. Po pobraniu pliku zaskarżona informacja miała datę 13 września 2024 r., natomiast po włączeniu edytowania, data natychmiast sama zmieniła się i zaktualizowała do daty urządzenia, na którym Sąd pracował. Był to 3 czerwca 2025 r. (kopia zaskarżonej informacji z samodostosowaną datą k. 122 akt sądowych). Sąd I instancji potwierdził, że skarżący pobrał zaskarżone pismo ze skrzynki e-mailowej dopiero 1 października 2024 r. i uznał, że okoliczność ta nie podważa prawidłowości uznania, że doręczenie nastąpiło 27 września 2024 r. Oznacza to, że takich samych czynności wyjaśniających mógł dokonać organ samodzielnie i ustalić w sposób precyzyjny, że skarżący wiadomość pobrał ze skrzynki e-mailowej w innym dniu, niż 27 września 2024 r. – czyli dniu uznanym za datę doręczenia.
W ocenie składu rozstrzygającego niniejszą sprawę wymaga podkreślenia, że Sąd I instancji podejmując dodatkowe czynności wyjaśniające, sam stwierdził, że z danych mu dostępnych skarżący pobrał zaskarżone pismo ze skrzynki e-mailowej w dniu 1 października 2024 r., dlatego też za sprzeczne z przywołanym § 3 pkt 8 Regulaminu, należy uznać przyjęcie, że wysłanie tej wiadomości w dniu 27 września 2024 r. jest równocześnie jej doręczeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywistym jest, że stwierdzenie: "pobrał ze skrzynki mailowej" nie jest pojęciem tożsamym z "doręczeniem korespondencji na skrzynkę e-mailową". Jednakże uznanie przez TISE i Sąd I instancji, że samo wysłanie e-maila zawierającego korespondencję stanowi wystarczająca przesłankę do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu; w tym daty doręczenia, jest sprzeczne z cytowanym wyżej zapisem Regulaminu.
Wymaga podkreślenia, że § 3 pkt 8 Regulaminu pozwala na prowadzenie korespondencji za pomocą systemu elektronicznego umożliwiającego skuteczne doręczenie korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem jego przebiegu; w tym daty doręczenia. Oczywistym jest, że "potwierdzenie odbioru" z istoty swej jest czymś różnym od "potwierdzenia nadania". Pierwsze sugeruje bowiem działanie odbiorcy (potwierdzającego odbiór), drugie zaś nadawcy (potwierdzającego fakt nadania przesyłki). Stąd też, w sytuacji, gdy odbiorca kwestionuje skuteczność doręczenia przesyłki za pośrednictwem e-maila, zaś nadawca dysponuje jedynie dowodem jego nadania, brak jest podstaw uznania dokonanego doręczenia za skuteczne, bowiem nadanie e-maila nie dowodzi otrzymania przesyłki przez adresata. Rozwiązanie przyjęte przez TISE i Sąd I instancji jest oparte na domniemaniu doręczenia korespondencji, która jest oparta na błędnym założeniu, że korespondencja została nadana, co ma dać prawo do jednoznacznego stwierdzenia, że jest ona doręczona w tym samym momencie. Zdaniem składu orzekającego, jest to założenie sprzeczne z obwiązującym Regulaminem, który wymaga, by doręczenie było skuteczne i zawierało wiarygodne potwierdzenie daty doręczenia. W ocenie Sądu, potwierdzenie doręczenia winno oznaczać udokumentowanie momentu dotarcia przesyłki do adresata w sposób umożliwiający powzięcie wiadomości o istnieniu przesyłki i możliwość zapoznania się z jej treścią. Tego ostatniego elementu w sprawie niniejszej zabrakło.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu.
Reasumując organ rozpoznając terminowość złożonego wniosku skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP weźmie pod uwagę stanowisko NSA w zakresie nieudokumentowania doręczenia e-maila w dniu 27 września 2024 r. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ ustalił, kiedy wysłał pismo do skarżącego drogą e-mailową, nie ustalił jednak, czy skarżący rzeczywiście wiadomość tą otrzymał i w jakim terminie. Z przedłożonych Sądowi I instancji e-maili zawierających korespondencję pomiędzy TISE i skarżącym nie wynika, by ten pierwszy mając na względzie zapisy Regulaminu podjął działania zmierzające do ustalenia czy doszło do skutecznego doręczenia korespondencji z wiarygodnym potwierdzeniem przebiegu tej czynności. W związku z powyższym organ przedwcześnie ocenił, że skarżącemu doręczono wiadomość wysłaną w dniu 27 września 2024 r. tego samego dnia. Przy ponownym rozpoznaniu o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, TISE powinien, biorąc pod uwagę zawartą powyżej ocenę prawną, dokonać ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem przepisów regulujących zasady korespondencji ze stronami. Wydane rozstrzygnięcie powinno też zostać prawidłowo uzasadnione, ze wskazaniem faktów, które TISE uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa.
Stwierdzonych naruszeń przepisów błędnie nie dostrzegł Sąd I instancji uchybiając przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964) na które złożyły się wpis od skargi (200 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia oddalającego skargę (100 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego za reprezentowanie go przed sądem pierwszej instancji (480 zł) oraz sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł).