I GSK 1050/22

I GSK 1050/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Piotr Pietrasz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Gl 615/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-10-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżony wyrok i decyzje I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15ga
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. O. P. J. G. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 615/21 w sprawie ze skargi K.O. P. J.G. w C. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 marca 2021 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/9/2021/3106 w przedmiocie odmowa przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z dnia 2 lutego 2021 r., nr RF-0313/2/PO/2020, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz K. O. P. J. G. w C. 1 137 (tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2021 r., sygn. III SA/Gl 615/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA w Gliwicach), oddalił skargę K. O. P. J. G. w C. (dalej zwanego skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 marca 2021 r., nr SKO.OG-COVID/41.12/9/2021/3106, w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z dnia 2 lutego 2021 r., nr RF-0313/2/PO/2020, odmawiającą przyznania skarżącemu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, którzy wykonują czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej, w części obejmującej wypłatę kwoty w wysokości 2 129 862,92 zł, w tym kwoty 1 821 486 zł z tytułu dofinansowania wynagrodzeń za pracę oraz kwoty 308 376,93 zł, z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od kwoty ww. dofinansowania dla 273 pracowników.
W podstawie prawnej wskazało art. 15ga ust. 3 pkt 3, ust. 7, ust. 10, ust. 12 oraz art. 15zze ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19), a także art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej K.p.a.).
W uzasadnieniu SKO wskazało, że podstawą wydania decyzji odmownej przez organ I instancji było ustalenie, że wnioskodawca skorzystał z dofinansowania udzielonego przez Powiatowy Urząd Pracy w Częstochowie, części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów z działalności statutowej w następstwie wystąpienia COVID-19. Zdaniem tego organu podmiot nie może uzyskać dofinansowania na podstawie art. 15ga ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, jeżeli uzyskał już pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Organ powołał się przy tym na art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, który stanowi, że dofinansowanie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli podmiot nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat oraz art. 15ga ust. 7 wskazanej ustawy, który stanowi, że łączny okres za jaki może być wypłacone dofinansowanie, wynosi maksymalnie 3 miesiące, przypadające od dnia złożenia wniosku.
Zdaniem organu wnioskodawca wyczerpał więc maksymalny okres dofinansowania, gdyż wnioskiem skierowanym do Powiatowego Urzędu Pracy w Częstochowie wniósł o dofinansowanie do ich wynagrodzeń za okres 3 miesięcy (od kwietnia do czerwca 2020r.). Powołał się posiłkowo także na interpretację Departamentu Funduszy w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z 31 lipca 2020r., znak: DF-III.070.129.2020.JBI. (dotyczące świadczenia o którym mowa w art. 15zzb ustawy COVID-19), zgodnie z którą przyznanie świadczenia z art. 15ga ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społecznej przyznane z innych środków publicznych nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.
WSA w Gliwicach, po rozpoznaniu wniesionej przez skarżącego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 22 marca 2021 r., oddalił przedmiotową skargę.
Sąd stwierdził, że godnie z treścią art. 15ga ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, lub osobie fizycznej, której przysługuje tytuł prawny do zabytku o statusie pomnika historii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przysługuje, na jej wniosek, dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przez tę osobę lub jednostkę organizacyjną, nieprzerwanie w okresie nie krótszym niż przez 3 miesiące bezpośrednio poprzedzające ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego, którzy wykonują czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej. Warunki przyznania owego dofinansowania precyzuje natomiast art. 15ga ust. 3 wskazanej ustawy, w którym to wskazano m.in., że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Sąd uznał, że użyte w art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 sformułowanie "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że tytułami wypłat są: prawo pracownika do otrzymywania wynagrodzenia za pracę oraz obowiązek pracodawcy odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń. Pojęcie to należy bowiem odnosić do generalnego obowiązku wypłaty wynagrodzenia za pracę, wynikającego z umowy o pracę i osobistego zaszeregowania pracownika, jego zakresu obowiązków oraz obligu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracownika, nie zaś do tytułu wypłat za konkretny miesiąc.
Według Sądu tytuł wypłat w przypadku wynagrodzenia za pracę konkretnemu pracownikowi jest jeden i odnosi się do całego czasu obowiązywania danej umowy; nie zachodzi zatem "wielość" tytułów wypłat - osobnych i niezależnych dla każdego miesiąca, za który owa wypłata jest dokonywana. Niezależnie bowiem od czasu trwania umowy, podstawą wysokości wypłacanego wynagrodzenia jest umowa z konkretną osobą wykonującą określoną w tej umowie pracę lub usługę na rzecz danego pracodawcy – umowa o pracę lub stosownie do treści art. 15ga ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 umowa o pracę nakładczą, umowa o dzieło, umowa zlecenia albo inna umowa o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia.
W konsekwencji powyższego uznania w taki sam sposób potraktować należy obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracownika, który również wynika z zawartej z pracownikiem lub usługodawcą umowy. Jest to obowiązek generalny, dotyczący całego okresu świadczenia umowy. Nie jest bowiem zobowiązaniem fragmentarycznym, który powstaje i kończy się wraz z okresem za który wynagrodzenie jest wypłacane, a następnie powstaje na nowo w kolejnym miesiącu. Powyższą argumentację odnieść zresztą należy także do wypłaty wynagrodzenia.
Nie sposób więc, według Sądu, podzielić stanowiska skarżącego, jakoby z przepisu art. 15ga ust. 11 ustawy COVID-19 należałoby wywodzić, że tytułem wypłaty jest wynagrodzenie wraz ze składką na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia za konkretny miesiąc, nie zaś generalne prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za pracę i obowiązek pracodawcy odprowadzenia składki na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, wypłata dofinansowania następuje w okresach miesięcznych. Dotyczy on zatem sposobu wypłaty dofinansowania, określając, że następuje ono periodycznie, w okresach miesięcznych. Powyższe nie uprawnia do wnioskowania, jak chciałby widzieć to skarżący, że "tytułem wypłaty" jest wynagrodzenie za określony miesiąc wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne odprowadzaną w danym miesiącu, albowiem przepis ten dotyczy zupełnie innej kwestii.
Sąd stwierdził ponadto, że przedmiotowej sprawie nie jest również istotne to, że pierwsze dofinansowanie przyznane przez PUP w Częstochowie na podstawie art. 15zze ustawy COVID-19 na 273 pracowników za okres od kwietnia do czerwca 2020r. dotyczyło innego okresu 3 miesięcy niż okres wskazany w kolejnym wniosku – tj. na 282 pracowników za okres od lipca do września 2020 r. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych dofinansowanie do wynagrodzenia tych samych pracowników, w zakresie takich samych tytułów wypłat. Przyznanie zatem spornego świadczenia, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.
Pogląd zatem organów obu instancji o niemożności łączenia wypłat z art. 15ga z wypłatą z art. 15zze ustawy COVID-19, jest więc prawidłowy.
WSA w Gliwicach zaznaczył, że odmienne interpretowanie spornej normy doprowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości i zakazu dyskryminacji. Przepisy bowiem art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wymagają zachowania równości i niestosowania dyskryminacji na płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa) oraz na płaszczyźnie stosowania prawa, stanowiąc nakaz takiego samego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji.
Takie bowiem udzielanie dwukrotnego wsparcia jednemu podmiotowi miałoby charakter dyskryminacyjny w stosunku do innych podmiotów, mogących korzystać wyłącznie z jednej formy pomocy. Natomiast wszystkie kolejne przepisy ustawy o COVID-19, poczynając od normy z art. 15g do art. 15zze - dotyczą pomocy dla pracodawców, wsparcia finansowego przedsiębiorców na podstawie programów rządowych w związku z zaistnieniem pandemii i jej skutkami ekonomicznymi. W każdej formie tej pomocy ustawodawca zawarł ograniczenie tego rodzaju, że nie można otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
Mając na względzie zatem literalne brzmienie przepisu art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy COVID-19 Sąd nie podzielił wykładni postulowanej przez skarżącego, opowiadając się za wykładnią dokonaną przez organ.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z 21 października 2021 r. wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pod pojęciem "tytuł wypłaty" należy rozumieć prawo pracownika do otrzymania wynagrodzenia za prace w ogóle, podczas gdy pojęcie to odnosi się do prawa pracownika do otrzymania wynagrodzenia za konkretny okres rozliczeniowy,
II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy naruszenie przez organ II instancji prawa materialnego uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu II instancji.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że negatywna przesłanka udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 15ga ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, w postaci otrzymania wsparcia do "tych samych tytułów wypłat" może się odnosić wyłącznie do dofinansowania otrzymanego na tych samych pracowników i dokładnie za taki sam okres.
Dodano także, że ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19 nie zawiera jakiegokolwiek postanowienia, które sugerowałoby, że przewidziane w niej dofinansowania mają charakter konkurencyjny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni.
Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl;).
Odnosząc się więc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że w tym zakresie skarżący kasacyjnie zarzucił wyłącznie naruszenie przepisu o charakterze wynikowym, bez powiązania go z regulacjami natury proceduralnej, znajdującymi zastosowanie w prowadzonym postępowaniu, naruszenie to których miałoby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.
Poza tym, w myśl art. 174 pkt w P.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być wyłącznie zarzut takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tego typu zależność autor skargi kasacyjnej winien wyraźnie wykazać.
W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie ani nie wskazał naruszenia których to przepisów postępowania się dopuścił organ, co niezasadnie miał zaakceptować WSA w Gliwicach, ani też nie wykazał, że mogło to mieć wpływ na wynika sprawy. To zaś sprawia, że zawarty w skardze zarzut naruszenia prawa procesowego uznać należy za wadliwie skonstruowany, co wyklucza możliwość uznania go za zasadny.
Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu prawa materialnego stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie w jego ramach słusznie podniósł dokonanie przez WSA w Gliwicach dokonanie błędnej wykładni art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19. Zgodnie z tym przepisem dofinansowanie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli podmiot nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.
Jak wynika z wyżej przytoczonej regulacji negatywną przesłanką uzyskania wsparcia, o którym mowa w przedmiotowej regulacji, jest uzyskanie wsparcia ze środków publicznych do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat. Chodzi tu więc o tożsamość zarówno podmiotową jak i przedmiotową w zakresie tytułów wypłat. WSA w Gliwicach uznał, że w zakresie przedmiotowym, omawiana tożsamość należy rozpatrywać szeroko, odnosząc ją do generalnego obowiązku wypłaty wynagrodzenia za pracę, bez powiązania go z konkretnymi okresami, za które jest ono wypłacane.
Taka - rozszerzająca interpretacja omawianego przepisu nie znajduje uzasadnienia w żadnej z uznanych metod wykładni. W tym aspekcie rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie, który twierdzi, że tożsamość tytułu wypłaty odnosić należy do prawa pracownika do otrzymania wynagrodzenia za konkretny okres rozliczeniowy. Sformułowanie ustawowe "takich samych tytułów wypłat" odnosić należy do dwóch odrębnych tytułów wypłat, w odniesieniu do ich aspektu podmiotowego oraz przedmiotowego. Ich tożsamość nie będzie zaś zachodzić w przypadku gdy uprzednio wsparcie zostało udzielone wprawdzie do wynagrodzenia danego pracownika, ale za różne okresy rozliczeniowe, w tym wypadku miesiące.
Potwierdzeniem zasadności tego rodzaju wykładni jest to, że dofinansowanie o którym mowa w art. 15ga ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 przyznaje się na czas ograniczony, liczony od dnia złożenia wniosku, limitowany z jednej strony ustaniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, z drugiej zaś okresem trzech miesięcy. W tej sytuacji nie można przyjmować, iż taki zakres pomocy może być modyfikowany okolicznościami mającymi wpływ na otrzymanie innych form wsparcia, udzielanego na innych warunkach, niepokrywającymi się z tymi, od których ustawodawca uzależnia przyznanie pomocy na podstawie art. 15ga ustawy o zwalczaniu COVID-19.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, rozpoznał skargę wniesiona na decyzję SKO w Katowicach.
W tym drugim zakresie, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. a także art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Katowicach z 22 marca 2021 r., a także poprzedzającą ja decyzję Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z 2 lutego 2021 r. Organy obu instancji również dokonały niewłaściwej wykładni art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 przyjmując, iż zwrot ustawowy takich samych tytułów prawnych odnosić należy do wypłat wynagrodzenia tych samych pracowników, nie koniecznie za te same miesiące, za które skarżący kasacyjnie ubiegał się o przyznanie wsparcia, powołując się na art. 15ga ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19.
Mając więc na uwadze powyższe, ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę przedstawioną w niniejszych rozważaniach wykładnię art. 15ga ust. 3 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID i w tych warunkach ustosunkuje się do wniosku skarżącego kasacyjnie o przyznanie mu wsparcia.
Na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm., dalej zwanego rozporządzeniem), a także art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia zasądził od ZUS na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 1 137 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 440 zł (zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego – 240 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej – 100 zł, zwrot opłaty kancelaryjnej od wniosku o uzasadnienie wyroku – 100 zł) a także 697 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania dotyczącego rozpoznania skargi (480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, 200 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, a także 17 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).