I GSK 1048/23

I GSK 1048/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Jacek Boratyn
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Lu 474/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-03-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1856
art. 66 ust. 1 i art. 73 ust. 1
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 474/22 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz nadpłaty w podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 474/22 oddalił skargę M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. (dalej "strona", "skarżący", "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
W dniu 12 sierpnia 2019 r., P. S.A., działając z upoważnienia skarżącej zgłosiła w Oddziale Celnym w Koroszczynie do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Rosji towar zadeklarowany jako mączka z lucerny granulowana, przeznaczona na pasze wg kodu Taric 1214 10 00 00 oraz w poz. 2 jako drożdże nieaktywne przeznaczone na pasze. Towar z poz. 2 zaklasyfikowano do kodu Taric 2102 2019 10. W tym samym dniu dokonano poboru 2 próbek towaru. Z czynności tej sporządzono protokół pobrania próbek towaru. Próbki zostały przesłane do badania do Centralnego Laboratorium Celno-Skarbowego Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej jako "Centralne Laboratorium" lub "laboratorium") w celu ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. W sprawozdaniu z [...] września 2019 r., nr [...], przesłanym przez laboratorium, przedstawione zostały wyniki badań pobranych próbek towaru, z których wynika, że w próbkach tych nie stwierdzono obecności drożdży.
Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z 23 marca 2022 r. zmienił klasyfikację taryfową importowanego towaru. Towar zaklasyfikowano do kodu Taric 2309 90 41 89 obejmującego: Preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt, - Pozostałe, Pozostałe, włącznie z przedmieszkami, - - - - Zawierające skrobię, glukozę, syrop glukozowy, maltodekstrynę lub syrop z maltodekstryny, - - - - - Zawierające więcej niż 10% masy, ale nie więcej niż 30 % masy, skrobi, - - - - - - - Niezawierające produktów mlecznych lub zawierające tych produktów mniej niż 10% masy, - - - - - - - Pozostałe, - - - - - - - - Pozostałe ze stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 55 EUR/1000kg. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w ww. decyzji powiadomił dłużnika o kwocie długu celnego w wysokości 2 111,00,00 zł oraz określił różnicę w wysokości 1428,00 zł między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym stanowiącą "nadpłatę".
W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z [...] lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 23 marca 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Wspólna Taryfa Celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Organ odwoławczy stwierdził, że badanie produktu wykazało, że nie zawiera on drożdży w postaci jednokomórkowych mikroorganizmów (aktywnych lub nieaktywnych) i z tego powodu nie może być klasyfikowany do pozycji 2102. Organ podkreślił, że skarżąca w pismach kierowanych do organu również nie twierdzi, że sprowadzony towar zawiera komórki drożdży. W odwołaniu przyznała bowiem skarżąca, że "drożdże w procesie namnażania zostały zabite w procesie obróbki termicznej, stąd brak widocznych komórek drożdży podczas badania pod mikroskopem". Wobec czego przedmiotowy towar należało zaklasyfikować do pozycji 2309 WTC, kodu Taric 2309 90 41 89. Sprowadzony produkt przeznaczony jest na paszę dla zwierząt, jest wyrobem przetworzonym składającym się z mieszaniny kilku składników pokarmowych, których rodzaj i proporcje różnią się w zależności od przewidywanej produkcji zwierzęcej, służy do wytwarzania pasz treściwych lub uzupełniających. Importowany towar spełnia warunki towaru klasyfikowanego w wymienionej w Notach wyjaśniających w grupie towarów (C) Preparaty do wyrobu pasz treściwych lub uzupełniających opisanych powyżej w (A) i (B) - ułatwiające trawienie i zapewniające dobre wykorzystanie paszy przez zwierzęta i chroniące ich zdrowie. Wyniki badań przeprowadzonych przez organ I instancji potwierdzają również fakt, że preparat produkowany z drożdży stracił cechy charakterystyczne dla produktu wyjściowego i został przetworzony w takim stopniu, że charakterystyczna budowa komórkowa drożdży jest nierozpoznawalna pod mikroskopem. Sprowadzony towar służy jako dodatek do pasz w celu ochrony zdrowia zwierząt.
Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem 9 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 474/22 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że organy prawidłowo uznały, że zgromadzony materiał dowodowy w tym także przeprowadzone badania towaru były wystarczające do ustalenia klasyfikacji taryfowej i zastosowania kodu Taric 2309 90 41 89, obejmującego: 2309 - Preparaty, w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt, 2309 90 – Pozostałe:
2309 90 41 - - - - - - Niezawierające produktów mlecznych lub zawierające tych produktów mniej niż 10% masy
2309 90 41 89 - - - - - - - - Pozostałe, ze stawką celną dla krajów trzecich w wysokości 55 EUR/1000 kg.
Podkreślił, że okoliczność, iż producent nazwał towar drożdżami, nie oznacza występowania ich w formie aktywnej lub nieaktywnej w tym produkcie. Natomiast przedstawiony w piśmie opis produktu oraz wyniki przeprowadzonej przez Centralne Laboratorium Celno-Skarbowe analizy jakościowej związków chemicznych występujących w sprowadzonym produkcie, pozwalały na ustalenie, że importowany towar odpowiada warunkom określonym dla towaru klasyfikowanego w Notach wyjaśniających do pozycji 2309 90.
Następnie skarżący, na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a." zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie . skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1856) poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającego na oparciu rozstrzygnięcia o zmianie kwalifikacji celnej towarów - drożdży nieaktywnych przeznaczonych na pasze, wyłącznie na badaniu Laboratorium Celno-Skarbowego Mazowieckiego Urzędu Celno- Skarbowego w Warszawie z pominięciem innych dowodów zebranych w sprawie w sytuacji gdy prawidłowa ocena całego materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, iż Strona prawidłowo zakwalifikowała towar zadeklarowany jako drożdże nieaktywne przeznaczone na pasze;
- art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p. w zw. z art. 73 poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wynikiem czego błędnie zmieniono kwalifikację celną towaru określonego jako drożdże nieaktywne przeznaczone na pasze bowiem wynik badań przedłożonych przez Stronę jest sprzeczny z badaniem Laboratorium Celnego co uzasadniało potrzebę wykonania kolejnych badań celem wyjaśnienia tych sprzeczności;
II. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego, tj.:
- art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540) dalej "u.p.t.u." poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w sytuacji gdy Organ nieprawidłowo zmienił kwalifikację celną importowanego towaru od której to klasyfikacji uzależniona jest stawka podatku VAT.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł:
1. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na zasadzie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie;
2. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a o rozpoznanie sprawy na rozprawie;
3. zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie spółka sformułowała przeciwko zaskarżonemu przez siebie wyrokowi WSA w Lublinie zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, albowiem, co do zasady, do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, (zob. wyroki NSA: z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11 z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia zgodnej z prawem celnym klasyfikacji taryfowej odpowiadającej właściwościom importowanego towaru.
W jedynym, aczkolwiek złożonym zarzucie procesowym (zawierającym dwa podpunkty) skarżąca kasacyjnie podniosła uchybienie przez WSA w Lublinie art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) dalej "Ordynacja podatkowa" w zw. z art. 73 Prawa celnego, w związku z dokonaniem, jej zdaniem, niepełnej, a przy tym dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także zaniechaniem podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Odnosząc się do zagadnień poruszonych w pierwszym podpunkcie przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że nie sposób zgodzić się ze spółką jakoby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była dowolna czy też wybiórcza, w jakimkolwiek zakresie. Rozstrzygające sprawę organy, jeżeli chodzi o właściwości towaru objęte zgłoszeniem celnym spółki, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zasadnie oparły się na wynikach badań próbek towaru przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium, które były jednoznaczne w swojej treści, a przy tym Centralne Laboratorium wyjaśniło sposób przeprowadzenia badań, ich metodologię, jak również wskazało argumenty przemawiające za zasadnością przyjętej przez siebie metody badawczej, w kontekście celu realizowanych czynności. W tym aspekcie dodać także należy, że brak jest podstaw do podważania rzetelności przeprowadzonych badan towaru, zwłaszcza że skarżąca kasacyjnie nie wskazała wiarygodnych okoliczności, w oparciu o które można by było podważać ich wyniki.
WSA w Lublinie prawidłowo więc uznał oparcie się przez organy na wynikach tych badań za zasadne i odpowiadające wymogom z art. 191 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym.
W tym miejscu dodać także należy, że badania przeprowadzone przez Centralne Laboratorium dotyczyły ponad wszelką wątpliwość próbki towaru objętego zgłoszeniem celnym spółki, pobranym w prawem przewidziany sposób, w tym właśnie celu. Brak jest więc podstaw do podważania rzetelności tych badań czy też zasadnego kwestionowania uzyskanych w ich rezultacie wyników. Innymi słowy wobec jednoznacznych wyników przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium badań próbek towaru organy nie miały obowiązku ich powtarzania czy też szukania potwierdzenia ich zasadności, zwłaszcza że prawidłowość przyjętej metody badawczej do określenia prawidłowej klasyfikacji celnej towaru została potwierdzona przez Instytut Zootechniki - PIB Krajowego Laboratorium Pasz w Lublinie, o opinię której to instytucji wnioskowała sama spółka.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można zgodzić się także ze skarżącą kasacyjnie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 180, art. 181, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak to już bowiem wyżej stwierdzono, wobec uzyskanych jednoznacznych wyników badań próbek towaru przez Centralne Laboratorium, nie było konieczności dodatkowego ich potwierdzenia. Poza tym spółka, sugerując konieczność poszukiwania dodatkowych dowodów w tym względzie, nie przedstawiła przekonujących argumentów, w świetle których byłoby to wymagane. Jak słusznie zauważył WSA w Lublinie, w trakcie postępowania celnego nie kwestionowała ona, że objęty jej zgłoszeniem celnym towar nie zawiera drożdży, aktywnych bądź nieaktywnych, a swoje stanowisko procesowe w sprawie wywodziła ze stwierdzenia wystąpienia w produkcie aminokwasów, będących produktem rozkładu drożdży. Tak więc w tym wypadku nie zachodziła potrzeba ponawiania, czy też dodatkowej weryfikacji przyjętych ustaleń, gdyż nie były one, w podanym wyżej zakresie, kwestią sporną pomiędzy spółką a organami. Ta sprowadzała się bowiem do raczej do problematyki związanej z prawidłową wykładnią konkretnych pozycji taryfy celnej, w kontekście ORINS i Not wyjaśniających. Zmiana zaś stanowiska przez spółkę na etapie postepowania sądowego, zwłaszcza postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zainicjowanego skargą kasacyjną, nie może prowadzić do zakwestionowania prawidłowości przyjętych przez organ ustaleń, zwłaszcza że nie została poparta przekonującymi i adekwatnymi do okoliczności sprawy argumentami. Wszelkie bowiem okoliczności związane z zastosowaniem i wykorzystywaniem importowanego towaru w hodowli zwierząt ze swej istoty nie mogą mieć wpływu na problematykę jego składu, na którym koncentrowały się ustalenia organów.
W tym miejscu należy zauważyć że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dowodowy spółki, jaki skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego, albowiem skarżąca kasacyjnie domagała się w nim przeprowadzenia dowodów, które albo były niedopuszczalne, w świetle regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a., albo też nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości.
I tak, jeżeli chodzi o przeprowadzenie dowodu z artykułu ,,Wpływ suszonych drożdży gorzelnianych na wydajność produkcji i mikroflorę kałową kurcząt brojlerów" to w tym zakresie stwierdzić należy, że dowód ten był niedopuszczalny jako taki. Nie był to bowiem typowy dowód z dokumentów, dopuszczenie którego w postępowaniu sądowym leży w gestii sądów administracyjnych. W ten bowiem sposób wnioskodawca - skarżąca kasacyjnie, odwołuje się do tzw. "wiedzy eksperckiej" co do konkretnych okoliczności, przedstawionej właśnie w formie artykułu. Jak słusznie przyjął Sąd I instancji, ustosunkowując się do skierowanego do niego podobnego wniosku, odwołanie się do tego rodzaju specjalistycznej wiedzy, także w formie sporządzonej opinii, czy to prywatnej czy też urzędowej, dopuszczalne było jedynie w postepowaniu administracyjnym. Ustawodawca nie przewidział takiej możliwości w postępowaniu sądowym, tak więc już tylko z tego względu wniosek spółki w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.
Jeżeli chodzi zaś o wnioski o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez spółkę zgłoszeń celnych (dokonanych w innym oddziale celnym) to nie sposób jest stwierdzić, że odwołanie się do nich było niezbędne czy też przydatne do wyjaśnienia występujących w sprawie wątpliwości. Przede wszystkim bowiem zauważyć należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe zgłoszenia celne dotyczyły towarów które były tożsame z tym objętym zgłoszeniem celnym, o którym mowa w niniejszej sprawie. Nie sposób jest tego stwierdzić zwłaszcza na podstawie samych tylko oświadczeń spółki, dość ogólnikowych w swojej treści. Przypomnieć zaś należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z towarem, z którego zostały pobrane próbki i poddane specjalistycznym badaniom. Takie badania nie miały zaś miejsca w odniesieniu do towarów objętych dwoma zgłoszeniami celnymi, wskazanymi w jej wniosku dowodowym, odnośnie których nie można stwierdzić także pobrania z nich próbek. W związku z tym twierdzenia spółki w tym względzie nie znajdują uzasadnionych podstaw.
Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że znaczna część argumentacji spółki, jaka została przedstawiona w jej piśmie procesowym z 17 października 2025 r. oraz jego załącznikach, odnosi się do prawidłowości klasyfikacji celnej objętego jej zgłoszeniem celnym towaru do pozycji 2309 90 31 88, z uwagi na właściwości żywieniowe i zastosowanie towaru jako paszy dla zwierząt. Spółka w ten sposób nie dąży więc głównie do wykazania prawidłowości zaklasyfikowania towaru do pozycji 2102 20 19 10, wskazanej w jej zgłoszeniu celnym, ale do tego, że klasyfikacja dokonana przez organ, w następstwie podważenia prawidłowości kodu podanego w jej zgłoszeniu celnym, nie jest prawidłowa. Tego zaś rodzaju argumentacja, ze swej istoty, nie może prowadzić do podważenia zaakceptowanego przez Sąd stanowiska organów, w przedmiocie zakwestionowania prawidłowości wskazanego w zgłoszeniu kodu klasyfikacji celnej. Ponadto nie sposób jest pominąć również tego, że problematyki prawidłowości zaklasyfikowania towaru do pozycji 2309 90 31 88 nie dotyczy żaden z zarzutów skargi kasacyjnej. W tej więc sytuacji wszelkie dywagacje spółki w tym zakresie, nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności podniesionych w jej skardze kasacyjnej zarzutów, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany.
Za nieskuteczny oraz pozbawiony podstaw uznać należy również jedyny, materialnoprawny zarzut skargi kasacyjnej spółki. W jego treści spółka podniosła naruszenie przez Sąd I instancji art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w sytuacji, gdy organ nieprawidłowo zmienił kwalifikację celną importowanego towaru od której to klasyfikacji uzależniona jest stawka podatku VAT. Analiza przedmiotowego zarzutu prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie w pierwszej kolejności zarzuciła w nim WSA w Lublinie błędną wykładnię wymienionych przez siebie przepisów art. 30 ust. 1, art. 33 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., następnie zaś ich niewłaściwe zastosowanie, które wiąże bezpośrednio z niezasadną, jej zdaniem, zmianą klasyfikacji celnej towaru, objętego jej zgłoszeniem celnym.
Odnosząc się do podnoszonej przez spółkę problematyki wykładni wymienionych w jej zarzucie przepisów stwierdzić należy, że na autorze skargi kasacyjnej, podnoszącym tego rodzaju zarzut, ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, w tego rodzaju sytuacji nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą zaś formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie nie podała na czym miałby polegać podnoszony przez nią błąd wykładni art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, związany treścią zarzutów skargi kasacyjnej, nie jest w stanie odnieść się do przedmiotowego zarzutu.
Jeżeli zaś chodzi o kwestię błędnego zastosowania wymienionych w zarzucie przepisów, to także w tym względzie nie można stwierdzić z jakich to względów na gruncie przedmiotowej sprawy miałoby dojść do wadliwej subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod normy wynikające z tych regulacji, tj. dlaczego zdaniem spółki zastosowano na jej gruncie przepisy, które nie powinny znaleźć zastosowania, lub nie zastosowano tych regulacji, które winny być w tym wypadku uwzględnione. Już więc tyko na tej podstawie uznać należy przedmiotowy zarzut za nieskuteczny.
Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że z twierdzenia przedmiotowego zarzutu prowadzą to wniosku, iż skarżąca kasacyjnie wiąże wadliwą wykładnię i błędne zastosowanie przepisów u.p.t.u. bezpośrednio i wprost ze zmianą klasyfikacji celnej towaru objętego jej zgłoszeniem celnym. Z tego więc wynika, że nie formułuje w istocie samodzielnych i niezależnych zarzutów opartych na tych przepisach, ale podnosi je jako następstwo, mających jej zdaniem miejsce nieprawidłowości, w zakresie regulacji celnych. Tymczasem przypomnieć należy, że zmiana wysokości jej zobowiązania w podatku od towarów i usług, z tytułu importu, nie wynikała jedynie ze zmiany wartości celnej, ale także z zastosowania w zgłoszeniu celnym nieprawidłowej stawki podatku, która to nieprawidłowość została skorygowana w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Tę drugą okoliczność skarżąca kasacyjnie zupełnie pomija w treści niniejszego zarzutu. Co zaś się tyczy zmiany zaskarżoną do WSA w Lublinie decyzją wartości celnej towaru, w następstwie zmiany klasyfikacji celnej, to podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty w tym przedmiocie, nie doprowadziły do zakwestionowania stanowiska organów w tym zakresie, zaakceptowanych przez Sąd I instancji. W tej więc sytuacji wszelkie zarzuty dotyczące uchybienia przepisom u.p.t.u., mające być konsekwencją niestwierdzonych naruszeń regulacji celnych, nie znajdują uzasadnionych podstaw.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a., oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).