I GSK 1020/23

I GSK 1020/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Adamiec /sprawozdawca/
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący/
Bogdan Fischer
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SAB/Łd 16/22 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-05-30
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, 149 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1930
art. 33 ust. 4
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu Zgierskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt I SAB/Łd 16/22 w sprawie ze skargi J.S. na bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego w przedmiocie bezczynności organu w postaci braku wypłaty dotacji oświatowej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 30 maja 2023 r. sygn. akt I SAB/Łd 16/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA), działając na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej "p.p.s.a."), stwierdził bezczynność Zarządu Powiatu Zgierskiego (dalej zwanego: organem lub Zarządem) uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał Zarząd do podjęcia czynności w celu ustalenia wysokości i przekazania dotacji w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od Zarządu na rzecz J. S. (dalej zwanego: skarżącym) 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżący, prowadzący [...] (dalej zwane: szkołą) wniósł do WSA w Łodzi skargę na czynność Zarządu, polegającą na niewypłaceniu dotacji oświatowej przysługującej na uczniów szkoły za sierpień 2022 r. w łącznej kwocie: 314 395,23 zł. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1930; dalej zwanej: u.f.z.o.) przez nieprzekazanie dotacji w wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego za miesiąc sierpień 2022 r. w terminie do dnia 31 sierpnia 2022 r. na rachunek bankowy szkoły. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi, tj.: 1. wydruku z RSPO dla szkoły; 2. informacji o aktualnej liczbie uczniów szkoły według stanu na 1 sierpnia 2022 r.; 3. zestawienia należnej i niewypłaconej w miesiącu sierpniu 2022 r. dotacji na uczniów szkoły; 4. wydruku z elektronicznej księgi uczniów prowadzonej przez szkołę; 5. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego dla 60 uczniów szkoły; 6. dokumentu pn.: "Stawka dotacji, liczba uczniów oraz wskaźnik zwiększający dla dotowanych szkół publicznych i niepublicznych obowiązujące od 1 maja 2022 r." zamieszczonego na stronie BIP Powiatu Zgierskiego – celem wykazania następujących faktów: prowadzenia przez skarżącego szkoły niepublicznej uprawnionej do otrzymywania dotacji oświatowej, liczby uczniów szkoły, na których w miesiącu sierpniu 2022 r. organ obowiązany był wypłacić dotację; wysokości stawki dotacji na danego ucznia szkoły za miesiąc sierpień 2022 r.; łącznej kwoty należnej, a niewypłaconej w miesiącu sierpniu 2022 r. dotacji.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki do wypłaty dotacji wynikające z § 2 uchwały Nr Xlll/142/19 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 25 października 2019 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom i placówkom niepublicznym oraz publicznym niezaliczonym do sektora finansów publicznych, a także trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, mianowicie okoliczność, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z ww. uchwały i nie złożył w terminie stosownego wniosku o wypłatę dotacji na rok 2022, a złożony po terminie wniosek o przywrócenie terminu nie został pozytywnie rozpoznany. Na dowód organ powołał się na wniosek o przyznanie dotacji, pismo z 11 października 2021 oraz z 21 października 2021 r. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że nie zostały spełnione wymogi umożliwiające wypłatę dotacji na rok 2022.
W uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2023 r. sąd I instancji stwierdził bezczynność Zarządu uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu bezczynność organu wynikała z błędnej – lecz nie w stopniu rażącym – interpretacji wagi jego aktu odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu, mimo że akt odmowy został dwukrotnie uchylony przez sąd.
Sąd I instancji wyjaśnił na wstępie, że w złożonej przez skarżącego skardze na czynność organu (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) w istocie chodziło o bezczynność polegającą na niedokonaniu czynności w postaci wypłaty dotacji za sierpień 2022 r.
WSA wskazał, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że w piśmie z 5 sierpnia 2022 r. złożył on organowi dotującemu informację o aktualnej liczbie uczniów według stanu na 1 sierpnia 2022 r. (łączna liczba uczniów szkoły według stanu na 1 sierpnia 2022 r. wynosiła 94 osoby). Szczegółowa lista uczniów została wskazana w zestawieniu niewypłaconej w miesiącu sierpniu 2022 r. dotacji na uczniów szkoły. Skarżący wykazał, że każda z tych osób była uczniem szkoły i posiadała status ucznia na dzień 1 sierpnia 2022 r. W złożonej do organu dotującego informacji wskazana została także liczba uczniów wg stanu na 1 sierpnia 2022 r.: 1) z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, niedostosowanych społecznie, zagrożonych niedostosowaniem zaburzeniami zachowania, zagrożonych uzależnieniem, społecznym, uczniów z chorobami przewlekłymi – wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; 2) niewidomych, słabowidzących z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, zaburzeniami psychicznymi; 3) niesłyszących, słabosłyszących, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znaczącym – wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; 4) z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz autyzmem, w tym zespołem – 60 uczniów spośród 94.
Sąd I instancji wskazał dalej, że wysokość stawki dotacji ustalonej przez Powiat Zgierski, przyjętej do wyliczenia dotacji za miesiąc sierpień 2022 r. została wskazana w informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Powiatu Zgierskiego pod nazwą "Stawka dotacji, liczba uczniów oraz wskaźnik zwiększający dla dotowanych szkół publicznych i niepublicznych obowiązujące od 1 maja 2022 r.". W oparciu o powyższe WSA zweryfikował a następnie zaakceptował wyliczenia skarżącego dotyczące wysokości należnej kwoty dotacji za sierpień 2022 r. w łącznej wysokości (po uwzględnieniu zmiany stawki dotacji od 1 lipca 2022 r.) 324 104,54 zł.
Sąd wskazał także, że organ nie zajął w tej sprawie stanowiska, a jego pełnomocnik – mimo zarządzenia przez sąd obowiązku osobistego stawiennictwa na rozprawie – obowiązek ten zignorował. WSA podkreślił, że jedynym argumentem organu było to, że skarżący nie złożył w terminie wniosku o wypłatę dotacji za 2022 r., a złożony wniosek o przywrócenie terminu nie został pozytywnie rozpatrzony.
Sąd zaznaczył przy tym, że skarżący rzeczywiście wniosek o udzielenie dotacji złożył z opóźnieniem tj. 11 października 2021 r (termin do złożenia wniosku określono w § 1 ust. 1 Uchwały NR Xlll/142/19 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 25 października 2019 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom i placówkom niepublicznym oraz publicznym niezaliczanym do sektora finansów publicznych, a także trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania – nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji), podkreślił jednak, że skarżący jednocześnie wniósł o wyrażenie zgody na odstąpienie od tego terminu na podstawie art. 33 ust. 4 u.f.z.o.
Sąd wskazał, że organ odmówił wyrażenia zgody na odstąpienie od tego terminu, nie podając powodów i informując tylko o tym skarżącego w pismach z 21 października 2021 r., a następnie z 2 grudnia 2021 r.
Pisma te, podlegały kwalifikacji jako akty w rozumieniu 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i zostały przez skarżącego zaskarżone do tut. sądu i uchylone. Wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 60/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił akt odmowy z 2 grudnia 2021 r., a wobec niewykonania tego wyroku, lecz wydania ponownie aktu odmownego (z 25 października 2022 r.) mimo niezmienionych okoliczności faktycznych i prawnych. Sąd wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 42/23 uchylił również ten akt.
Sąd zaznaczył, że z uwagi na to, że pełnomocnik organu (mimo obowiązku) nie stawił się na rozprawie, nie dysponuje wiedza w kwestii wykonania wyroku z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 42/23. Zaznaczył przy tym, że z obu powołanych wyroków wynika niezbicie, że odmowa była bezpodstawna. W związku z niemożnością poczynienia ustaleń co do dalszych działań organu w tym względzie sąd przyjął, że nie ma żadnych przeszkód do realizacji przez organ obowiązku dokonania czynności w postaci wypłaty dotacji za sierpień 2022 r.
Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
W skardze kasacyjnej organ zaskarżył w całości wyrok WSA w Łodzi z 30 maja 2023 r. oraz wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez przekroczenie przez sad I instancji granic rozpoznawanej sprawy i uznanie, że organ administracji publicznej ma wypłacić na rzecz skarżącego dotację za miesiąc sierpień 2022 r.;
b) 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez wskazanie, że organ ma podjąć czynności w celu ustalenia wysokości i przekazania dotacji w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia wyroku, podczas, gdy mógł wyłącznie zobowiązać do rozpoznania złożonego wniosku o wypłatę dotacji za miesiąc sierpień 2022 r.;
2) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 33 ust. 4 u.f.z.o. polegającą na przyjęciu, że organ ma obowiązek wypłaty dotacji na rzecz skarżącego bez jakiejkolwiek weryfikacji złożonego wniosku o odstąpienia od przywrócenia terminu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała.
Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem strony skarżącej, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wyjaśnieniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, rozumienia naruszonego przepisu. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada (lub nie odpowiada) stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej musi podać dlaczego konkretny przepis prawa materialnego nie miał (lub miał) zastosowania w sprawie (por. wyroki NSA z: 14 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2735/15; 6 czerwca 2017r. sygn. akt II FSK 1342/15; 6 czerwca 2017r. sygn. akt II GSK 2668/15).
Powyższe oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania strony w formułowaniu, czy precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pogląd ten jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 29 października 2004 r. sygn. akt FSK 1193/04; 14 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1540/10; 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 151/12; 13 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 4692/16).
Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie w pełni odpowiada ww. standardom, jednakże dostrzeżone błędy konstrukcyjne zarzutów kasacyjnych nie uzasadniały odrzucenia skargi kasacyjnej jako niespełniającej ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Dostrzeżone mankamenty jednak ograniczyły zakres możliwej do przeprowadzenia w tej sprawie przez NSA kontroli, gdyż sąd kasacyjny nie może samodzielnie uzupełniać czy konkretyzować zarzutów kasacyjnych, domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania.
W świetle poczynionych powyżej uwag stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego w ogóle wymyka się ocenie Sądu, a to z uwagi na to, że autor skargi kasacyjnej powołując art. 33 ust. 4 ustawy o finansach jako naruszony przez błędną wykładnię nie wskazał, na czym ta błędna wykładnia polegała. Także nie zaprezentował, jakie powinno być prawidłowe rozumienie tego przepisu.
Z kolei komplementarny charakter zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że rozpoznawana sprawa dotyczyła bezczynności organu w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2022 r. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu sąd I instancji rozpatrujący sprawę, przesądził o kwestii obowiązku wypłaty dotacji za ww. okres, czym wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy. Tym samym kwestia która ma dla rozstrzyganej sprawy znaczenie zasadnicze dotyczy tych zarzutów skargi kasacyjnej, które naprowadzają, że sąd I instancji wyszedł poza granice niniejszej sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2728/19).
Na tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, w tym wypadku sprawy przyznania dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2022 r., składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzut ten jest uzasadniony, bowiem w sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Sąd nie mógł zobligować organu do wypłaty dotacji ponieważ, jak sąd I instancji sam wskazał w uzasadnieniu wyroku, przed WSA w Łodzi toczyło się postępowanie dotyczące odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku od udzielenie dotacji na rok 2022 dla uczniów szkoły na podstawie art. 33 ust. 4 u.f.z.o. (sygn. akt I Sa/Łd 60/22, a następnie sygn. akt I SA/Łd 42/23). Ze wskazanych spraw wynika, że wniosek o przyznanie dotacji złożony został po terminie, a strona wnioskowała o wyznaczenie nowego terminu. Sąd uchylił dotychczasowe akty organu w zakresie terminu do złożenia wniosku o przyznanie dotacji.
Podkreślić jednak należy, że postępowanie to jest postępowaniem odrębnym względem toczącego się obecnie postępowania w sprawie bezczynności organu polegającą na niewypłaceniu dotacji oświatowej przysługującej na uczniów szkoły za sierpień 2022 r. Zatem sad I instancji nie był uprawniony do zobligowania organu do wypłaty szkole dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2022 r. Nie mógł bowiem uznać w obecnie toczącym się postępowaniu, że wniosek skarżącego o przyznanie dotacji został złożony w terminie – to bowiem jak, jak już wyżej zostało wskazane, jest przedmiotem odrębnego postępowania. W wyroku o sygn. akt I SA/Łd 42/23 sąd doszedł do przekonania, iż organ nie przeprowadził postępowania zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartymi w wyroku z 17 sierpnia 2022 r., w którym sąd wyraźnie wskazał zakres czynności jaki organ powinien podjąć przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy. Zaznaczył przy tym, że sąd administracyjny nie może rozstrzygać sprawy administracyjnej zamiast organu, a do tego sprowadzałaby się jego ocena argumentacji, dokumentacji i żądań strony w rozpoznawanej sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, na dzień wydania wyroku przez sąd I instancji, sprawa dotycząca odstąpienia od terminu nie została zakończona. Bez uwzględnienia wyniku ww. sprawy w zakresie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie dotacji, nie można rozstrzygać o obowiązku wypłaty.
Tym samym uznać należy, że zasadnie powołano w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji ponownie rozpoznając skargę uwzględni odrębność obu wskazanych powyżej postępowań.
Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 185 § 1 p.p.s.a.