I GSK 1016/22

I GSK 1016/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący/
Joanna Salachna /sprawozdawca/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Łd 827/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-02-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 15 ust. 2, art. 22, art. 173 ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 827/21 w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 2 lipca 2021 r. nr 1001-IOC.4303.2.2021.7.JJ w przedmiocie odmowy zwrotu cła 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 827/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS lub organ) z dnia 2 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty cła.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:
1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540; dalej: o.p.) oraz w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne - poprzez nieuchylenie przez Sąd decyzji, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania (tj. art. 187 § 1 i art. 191 o.p.) oraz akceptację rozstrzygnięcia Dyrektora lAS w Łodzi, które opiera się na selektywnej ocenie materiału dowodowego oraz na zawężonym zakresie dowodów, z pominięciem dowodów przedstawionych przez Skarżącą, w szczególności:
a) przyjęcie przez Sąd stanowiska akceptującego podejście organu, iż zmiana klasyfikacji towarów nie jest możliwa, ponieważ nie pobrano próbki towaru objętego konkretnym zgłoszeniem celnym, nie przedstawiono certyfikatów, bądź wyników badań laboratoryjnych tej próbki, a zgłoszenie celne było przyjęte bez weryfikacji danych, rewizji towaru i pobrania próbki - co w efekcie skutkowało, iż Sąd przy wydawaniu wyroku:
• zawęził zakres wziętych pod uwagę dowodów;
• pominął dowody i wnioski dowodowe przedstawione przez Skarżącą popierające jej wniosek;
• oparł swoje rozstrzygnięcie tylko na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
- wbrew postanowieniom art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p.;
b) pominięcie przez Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku istotnych dowodów w sprawie, przede wszystkim:
• opisu towaru z pola 31 zgłoszenia celnego, który to opis obok kodu CN. także określa rodzaj towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego J., a także
• opisu towaru w dokumentach załączonych do zgłoszenia, w tym w fakturze handlowej, specyfikacji załadunkowej (packing list) oraz
• opisu towarów w zgłoszeniu wywozowym z kraju eksportu,
- które wskazywały wyraźnie, jaki faktycznie rodzaj towaru był przedmiotem przywozu i zgłoszenia celnego - co, przy uwzględnieniu tych dowodów przez organ, powinno prowadzić do zmiany kodu klasyfikacji taryfowej zgodnie z wnioskiem skarżącej i zwrotu cła lub co najmniej, do przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych przez organ, a w rezultacie - do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji;
c) przyjęcie przez Sąd jako prawidłowego stanowiska organu, iż zasadna była odmowa organu celnego w zakresie przeprowadzenia dowodu z badania laboratoryjnego próbki towaru identycznego z tytoniem objętym przedmiotowym postępowaniem, pomimo, że:
• taka próbka posiadała wszystkie cechy i właściwości identyczne z towarem objętym postępowaniem,
• spółka sprowadzała ten towar od tego samego dostawcy na podstawie ściśle określonych parametrów na potrzeby swojej produkcji,
• przeprowadzenie takiego dowodu pozwoliłoby potwierdzić cechy przywiezionego towaru nawet w sytuacji, w której przedmiotem badania nie byłaby próbka towaru ze zgłoszenia celnego, którego dotyczył wniosek o zwrot cła,
- a którego to dowodu nie zakazują przepisy prawa celnego i przepisy postępowania, a wyniki badań laboratoryjnych próbki towaru z określonego zgłoszenia celnego są niejednokrotnie podstawą do wydawania decyzji przez organy celne, mających znaczenie w stosunku do klasyfikacji taryfowej towarów obejmowanych różnymi zgłoszeniami celnymi;
d) przyjęcie przez Sąd jako prawidłowego stanowiska, w ślad za organem, iż przedstawienie przez Skarżącą dowodów w postaci decyzji WIT i pisma niemieckiej administracji celnej wskazujących na praktykę klasyfikacyjną stosowaną przez organy celne innych państw członkowskich UE wobec tytoniu ekspandowanego nie ma żadnego wpływu na wynik analizy klasyfikacyjnej w przedmiotowym postępowaniu - co w istocie jest pominięciem rozpatrzenia istotnego dowodu w sprawie;
e) pominięcie przez Sąd dowodu z ewidencji Spółki, prowadzonej przez J. na potrzeby swojej działalności produkcyjnej, jako istotnego dowodu na okoliczność ustalenia, w jaki sposób został użyty tytoń, w jakich procesach i do wyprodukowania jakiego produktu oraz jakie parametry musiał posiadać ten tytoń, aby zostać użytym w tych procesach i aby określone parametry mógł uzyskać także gotowy produkt - co pozwoliłoby potwierdzić prawidłowość wnioskowanej przez skarżącą klasyfikacji taryfowej towaru objętego spornym Zgłoszeniem celnym - podczas gdy takie ewidencje prowadzone przez skarżącą są ewidencjami szczegółowymi, zweryfikowanymi, co do swojej rzetelności, zarówno przez organy celne (m.in. dla potrzeb posiadanych przez Skarżącą pozwoleń celnych, jak pozwolenie AEO), ale także przez organy podatkowe (dla potrzeb rozliczeń akcyzowych i prowadzonego przez J. produkcyjnego składu podatkowego).
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu kodu CN 2403 19 90 i kod CN 2403 99 90 Taryfy celnej Unii Europejskiej w związku z brzmieniem reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w Taryfie Celnej Unii Europejskiej i w związku z art. 57 ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez:
1) błędną wykładnię przepisu kodu CN 2403 19 90 i zaakceptowanie przez Sąd sytuacji, w której w decyzji organu tytoń ekspandowany, który nie nadawał się do palenia i został całkowicie zużyty jako wypełniacz, został zaklasyfikowany jako tytoń do palenia, podczas gdy do kodu 2403 19 90 klasyfikuje się wyłącznie tytoń do palenia;
2) niewłaściwe zastosowanie tego przepisu (kodu CN 2403 19 90) poprzez uznanie jako prawidłowej klasyfikacji tytoniu ekspandowanego objętego Zgłoszeniem celnym do kodu CN 2403 19 90. pomimo że istnieją inne dowody niż wymagane przez Organ badanie próbki tytoniu z tego zgłoszenia celnego, wskazujące na cechy towaru jako tytoniu nie będącego tytoniem do bezpośredniego palenia, co w rozumieniu przepisów Taryfy celnej, kodu CN 2403 19 90 oraz CN 2403 99 90. powinno prowadzić do przyjęcia przez Sąd, że właściwą klasyfikacją tego towaru jest kod CN 2403 99 90,
- gdyż brzmienie pozycji 2403 Taryfy celnej oraz Noty wyjaśniające do podpozycji CN 2403 99 90, a także praktyka klasyfikacyjna organów celnych innych państw członkowskich UE wskazują, że tytoń ekspandowany jest klasyfikowany w pozycji 2403 jako pozostały tytoń, a nie tytoń do palenia.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, DIAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja - będąca przepisem szczególnym - modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA.
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi W dniu [...] października 2017 r. strona skarżąca złożyła zgłoszenie celne do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru opisanego jako tytoń ekspandowany. Spółka zadeklarowała kod CN 2403 19 90 00 ze stawką celną 74,90% i uiściła cło w wysokości [1] zł. Natomiast w dniu [...] sierpnia 2020 r. złożyła wniosek o korektę ww. zgłoszenia celnego i zwrot uiszczonego cła w wysokości [2] zł, gdyż zgłoszony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 2403 99 90 00 ze stawką celną 16,60% i cło winno wynieść [3] zł. Przedmiotem żądania spółki jest różnica pomiędzy kwotą uiszczonego cła ([1] zł) a prawidłową, jej zdaniem, wysokością cła ([3] zł). Decyzją z 19 kwietnia 2021 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi odmówił stronie zwrotu kwoty cła w wysokości [2] zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że o klasyfikacji taryfowej decyduje stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego a wobec braku towaru, nie jest możliwe jego zbadanie i ustalenie, co było przedmiotem importu. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Ponieważ sformułowane w skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., zarzuty naruszenia przepisów postępowania pozostają w funkcjonalnym związku z zarzutami błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał te zarzuty łącznie.
Zgodnie z art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 z 30 października 2013 r., dalej: UKC) na wniosek zgłaszającego, w terminie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, można wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, co umożliwi zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Do decyzji wydawanych na wniosek w zakresie stosowania przepisów prawa celnego zastosowanie ma art. 22 UKC. Stosownie do art. 22 ust. 1 UKC, składając wniosek o wydanie decyzji dotyczącej stosowania prawa celnego dana osoba dostarcza wszelkie informacje wymagane przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 15 ust.1 UKC, na żądanie organu celnego i w określonym terminie każda osoba bezpośrednio lub pośrednio uczestnicząca w załatwianiu formalności celnych lub podlegająca kontrolom celnym dostarcza organom celnym wszelkie wymagane dokumenty i informacje w odpowiedniej formie, jak również udziela im wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia tych formalności lub kontroli. Osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za: prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku; autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; wypełnianie - w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji. Przepisy akapitu pierwszego mają również zastosowanie do wszelkich innych form udzielania informacji wymaganych przez organy celne lub dostarczanych organom celnym. Obowiązkom określonym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu podlega również przedstawiciel celny danej osoby, o którym mowa w art. 18, jeżeli składa zgłoszenie, deklarację lub powiadomienie, przedkłada wniosek lub udziela wymaganych informacji (art. 15 ust. 2 UKC).
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 8 czerwca 2023 r., C-640/21 wskazał, że: "(...) unijny kodeks celny opiera się na systemie zgłoszeniowym w celu ograniczenia w jak największym stopniu formalności celnych i kontroli celnych, zapobiegając jednocześnie nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom mogącym przynieść szkodę budżetowi Unii. To ze względu na znaczenie, jakie dla prawidłowego funkcjonowania unii celnej mają owe uprzednie zgłoszenia, unijny kodeks celny w art. 15 nakłada na zgłaszających obowiązek dostarczenia prawidłowych i kompletnych informacji (wyrok z dnia 9 lipca 2020 r., Unipack, C-391/19, EU:C:2020:547, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). Ów obowiązek jest powiązany z zasadą nieodwołalności zgłoszenia celnego z chwilą jego przyjęcia, od której wyjątki zostały ściśle określone w regulacji unijnej w tej dziedzinie (wyrok z dnia 17 września 2014 r., Baltic Agro, C-3/13, EU:C:2014:2227, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo)."
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż organy zasadnie odmówiły spółce zwrotu cła. Istotne jest, zgłoszenie celne z dnia [...] października 2017 r. zostało przyjęte bez weryfikacji i rewizji celnej. Organ celny przyjął to zgłoszenie na podstawie danych w nim zadeklarowanych, a więc uznał, że importowanym towarem był tytoń nienadający się do palenia objęty kodem CN 2403 19 90 00 tak jak wskazano to w zgłoszeniu.
Jak już to wskazano powyżej, podmiot dokonujący zgłoszenia celnego jest odpowiedzialny za prawidłowość i kompletność danych zawartych w zgłoszeniu, co wynika z treści art. 15 ust. 2 UKC. Spółka była zatem odpowiedzialna za prawidłowość zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2017 r., co nie wykluczało możliwości dokonania zmian w tym zgłoszeniu w przyszłości. Dla dokonania takiej zmiany w sposób określony przez stronę skarżącą konieczne jest jednak wykazanie, że towarem importowanym był tytoń ekspandowany (czyli nienadający się do palenia), a nie tytoń przeznaczony do palenia. Jeżeli zgłoszenie celne dotyczyło tytoniu ekspandowanego, to winno nastąpić przedstawienie wyniku badania laboratoryjnego importowanego tytoniu bądź poprzez przedstawienie certyfikatu lub świadectwa zawierających wyniki analizy cech fizyko-chemicznych tytoniu objętego zgłoszeniem celnym z [...] grudnia 2017 r. Strona skarżąca żadnych takich dokumentów nie przedstawiła. Nie wykazała zatem, że importowany tytoń nie był tytoniem objętym kodem CN 2403199000 lecz tytoniem nienadającym się do palenia.
Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, iż w chwili obecnej nie jest możliwe zweryfikowanie prawidłowości kodu CN wskazanego w zgłoszeniu, gdyż nie została pobrana próbka towaru objętego tym zgłoszeniem. Nie można zatem zidentyfikować tego towaru, czyli ustalić jakie posiadał on cechy i właściwości. W sytuacji gdy nie została pobrana próbka towaru to nie można poddać jej badaniu laboratoryjnemu celem ustalenia czy tytoń nadawał się, czy też nie nadawał się do palenia. O tym, że zgłoszony tytoń nie był tytoniem nadającym się do palenia nie może świadczyć użycie w zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. określenia "ekspandowany". Nazwa handlowa towaru użyta w zgłoszeniu celnym (tytoń ekspandowany) nie może przesądzać o zastosowaniu kodu CN 2403999000. O zmianie kodu CN zadeklarowanego w zgłoszeniu decyduje rodzaj towaru, jego cechy i właściwości a tego nie można obecnie zweryfikować wobec tego, że nie została pobrana próbka towaru. Ciężar wykazania, że kod towaru wskazany w zgłoszeniu z [...] grudnia 2017 r. był nieprawidłowy spoczywa na stronie skarżącej. Spółka tego natomiast nie wykazała, bo nie przedstawiła wyników badań laboratoryjnych próbki towaru.
Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tego, iż organy celne nie uwzględniły wniosku spółki w zakresie przeprowadzenia dowodu z badania laboratoryjnego próbki towaru identycznego z tytoniem objętym przedmiotowym postępowaniem. Dla ustalenia jaki towar był faktycznie przedmiotem odprawy celnej właściwe są wyniki badań metodą identyfikacji ekspandowanego tytoniu, określona w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3311/86 z 29 października 1986 r. w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów objętych podpozycją 24,02 E Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE, serii L 305 z 31.10.1986 r.) i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2723/90 z 24 września 1990 r. zastępującego kody ustanowione na podstawie nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu 31 grudnia 1987 r. kodami ustanowionymi na podstawie Nomenklatury Scalonej w niektórych rozporządzeniach dotyczących klasyfikacji towarów (Dz. U. UE, serii L 261 z 25.09.1990 r.). Tytoń cięty i napęczniały (nieprzeznaczony do sprzedaży detalicznej), który po umieszczeniu w octanie benzylu pływa na powierzchni w ilości co najmniej 80% wagi (określone za pomocą procedury ustanowionej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia), klasyfikuje się do kodu 2403 99 90. W związku z powyższym, wobec braku próbki towaru zgłoszonego do odprawy celnej i możliwości jego identyfikacji w wyżej określony sposób, trafnie Sąd I instancji stwierdził, że niedopuszczalna jest ocena prawidłowości klasyfikacji taryfowej produktu na podstawie wyników badań innego towaru niż objęty zgłoszeniem celnym.
Odnosząc się do przedstawionej przez stronę skarżącą decyzji WIT wydanej dla niemieckiego podmiotu, należy zwrócić uwagę, że została ona wystawiona przez niemieckie organy celne dla innego importera. Co więcej, organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie jest klasyfikacja taryfowa, lecz ustalenie rodzaju, obiektywnych cech i właściwości towaru zgłoszonego do odprawy celnej na podstawie zgłoszenia celnego z [...] października 2017 r. Jak ustalono w sprawie, spółka zgłosiła towar opisany jako "([...]) tytoń ekspandowany", dla którego zadeklarowała kod TARIC 2403 19 90 00. Następnie Spółka wniosła o zmianę klasyfikacji zgłoszonego towaru na kod TARIC 2403 99 90 00. Stosownie do art. 191 ust. 1 UKC, wyniki weryfikacji zgłoszenia celnego wykorzystuje się do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą towary zostały objęte. Jeżeli zgłoszenie celne nie jest weryfikowane, ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w tym zgłoszeniu. Powyższe oznacza, że jako podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia. W przypadku przyjęcia zgłoszenia bez weryfikacji, przepisy regulujące procedurę celną stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, wobec tego - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej.
O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).