I GSK 982/22

I GSK 982/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący/
Dariusz Dudra
Jacek Surmacz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Pomoc publiczna
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
I SA/Łd 850/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-01-26
Skarżony organ
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 gga ust. 1 i 9, art. 15 ggb
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2, art. 7, art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2021 poz 162
art. 2, art. 11, art. 12
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 850/21 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w Ł. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr FGŚP.504.388.2021.AG/15ggab w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 stycznia 2022 r. I SA/Łd 850/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. sp. z o.o. z/s w Ł. (dalej: Skarżąca) na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z 26 sierpnia 2021 r. nr FGŚP.504.388.2021.AG/15ggab w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Uzasadnienie tego orzeczenia zostało udostępnione w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (adres strony internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W skardze kasacyjnej Skarżącej powyższy wyrok zaskarżono w całości. Zażądano jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego - § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (dalej: rozporządzenie o wsparciu) w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID) poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżąca nie spełnia warunku uzyskania świadczenia polegającego na prowadzeniu, jako przeważającej działalności gospodarczej, działalności oznaczonej wskazanymi w przepisie kodami zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD) 2007 według rejestru REGON, podczas gdy wykazała, że jej faktyczna, przeważająca działalność, objęta jest kodem PKD 47.71.Z wymienionym w tym przepisie;
2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, a w konsekwencji naruszenie:
a) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy naruszała wskazane wyżej przepisy prawa materialnego w sposób opisany w pkt 1),
b) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie pomimo, że zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wydana przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi 26 sierpnia 2021 r. naruszała przepisy postępowania, tj. art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2, 11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez ich niezastosowanie
- co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi skutkujące brakiem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wydanej przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi 26 sierpnia 2021 r. nr FGŚP.504.408.2021.AJ/15ggab.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przedstawiona w zaskarżonym wyroku wizja stosowania wskazanych przepisów materialnoprawnych jest sprzeczna z ustalonymi w teoretycznej analizie rzeczywistymi procesami wykładni i stosowania prawa. Skarżąca wskazała, że nie tylko przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawierają normy proceduralne kierujące postępowaniem organów administracji przy wydawaniu różnorodnych aktów, zarówno jurysdykcyjnych, jak i niemających takiego charakteru. Normy takie występują w wielu innych aktach prawnych, zarówno w prawie krajowym, jak i europejskim. Na szczególną uwagę zasługuje art. 2 Konstytucji RP statuujący ustrojową zasadę demokratycznego państwa prawnego, gdyż wyprowadzane z niego proceduralne reguły odnoszą się do działalność wszystkich organów państwowych. Istotne znaczenie ma również zasada proporcjonalności, uregulowana także w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Uproszczenie sposobu weryfikacji podmiotów uprawnionych do wsparcia na podstawie art. 15gga ustawy o COVID, sprowadzające się do wyłącznie do sprawdzenia w rejestrze REGON, nie może prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości spełniają warunek uzyskania pomocy, co mogą wykazać w inny sposób. Szereg przepisów proceduralnych zawartych zostało także w ustawie – Prawo przedsiębiorców.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi wniósł o jej oddalenie i orzeczenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny względem art. 141 § 4 p.p.s.a., daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tej możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej spółki, ograniczył się do oceny zasadności sformułowanych w niej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Jak stanowi art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy, skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać jednoznaczne stwierdzenie, na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w postaci pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a w postaci negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. II GSK 2735/15).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut powinien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie sformułował przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji trzy zarzuty, spośród których jeden dotyczy naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie wymienionych w nim przepisów, a dwa kolejne dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należało się do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r. II GSK 819/11 oraz z 26 marca 2010 r. II FSK 1842/08).
I tak w pierwszym z zarzutów procesowych, oznaczonym w petitum skargi kasacyjnej punktem 2 lit. a), spółka podniosła uchybienie przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a., art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID wskazując, że miało to miejsce poprzez naruszenie tychże przepisów prawa materialnego. Odnosząc się więc do tak sformułowanego zarzutu zauważyć należy, że wbrew deklaracjom jego autora odnosi się on w istocie nie do naruszenia prawa procesowego, ale prawa materialnego. W zarzucie tym nie wskazano też pełnej i jednoznacznej postaci podnoszonego naruszenia prawa, o czym świadczy zawarte w jego treści odesłanie do zarzutu sformułowanego w punkcie 1, dotyczącego naruszenia prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że zarzut ten został skonstruowany nieprawidłowo w stopniu, który wykluczał możliwość uznania jego zasadności. W zakresie jego podstawy prawnej skarżąca kasacyjnie ograniczyła się do wskazania jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji jedynie wynikowych przepisów p.p.s.a. (tj. takich, które określają wyłącznie sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego, w przypadku uwzględnienia przez niego skargi, między innymi na akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także oddalenia skargi), które nie mogą stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej, a także, jak sama przyznała, przepisów prawa materialnego - § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID, w dodatku bez wymaganego wskazania postaci tego naruszenia. Tak więc z uwagi na powyższe stwierdzić należało, że w zakresie podstaw prawnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., przedmiotowy zarzut jest wewnętrznie sprzeczny, a przy tym niejasny i niekompletny. Dodać też należy, że prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego nie można kwestionować poprzez zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów postępowania.
W tej więc sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na opisane wady omawianego zarzutu, nie był w stanie odnieść się do niego merytorycznie, w konsekwencji czego uznano go za nieskuteczny.
W drugim z procesowych zarzutów skarżąca kasacyjnie podniosła naruszenie tych samych wynikowych przepisów p.p.s.a., w szczególności art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a to w związku z nieuchyleniem zaskarżonego aktu, który jej zdaniem został wydany z naruszeniem art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2, 11 i 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez ich niezastosowanie w sprawie. W tym wypadku również, w ramach podstaw prawnych zarzutu skarżąca kasacyjnie, poza art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców odnoszącym się do ogólnych zasad prowadzenia postępowania wobec, czy też z udziałem przedsiębiorców, odwołała się do przepisów tej ustawy o materialnoprawnym charakterze. Co zaś się tyczy Konstytucji, to jako naruszone wymieniła przepisy określające, w sposób ogólny i generalny, pewne zasady ustrojowe, z których nie można wywieść wprost, bez powiązania ich z innymi regulacjami o charakterze procesowym, jakichkolwiek wniosków dotyczących ewentualnych uchybień proceduralnych na gruncie rozpoznawanej sprawy.
Niezależnie od powyższego dodać należy, że formułując twierdzenie odnośnie do postaci naruszenia prawa, stanowiącego według skarżącej kasacyjnie podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, wskazała ona na nieprzyznanie jej wsparcia na rzecz ochrony miejsc pracy. Wynika z tego, że w tym przypadku upatruje ona uchybienia ze strony Sądu pierwszej instancji nie tyle w popełnionych przez niego błędach proceduralnych, o istotnym z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy znaczeniu, ile w akceptacji stanowiska organu, co do meritum sprawy. Dlatego uznano, że również w przypadku tego zarzutu nie dotyczy on w istocie zagadnień natury procesowej.
W kwestii podstaw prawnych omawianego zarzutu zauważyć należy, że skarżąca kasacyjnie, odwołując się między innymi do przepisów ustawy o COVID, całkowicie pominęła chociażby jego art. 15gga ust. 9, odnoszący się przynajmniej częściowo do weryfikacji wniosku oraz załączonych do niego oświadczeń, a więc traktujący o procesowych aspektach przyznawania wsparcia na ochronę miejsc pracy. Tak więc już tylko z tego względu omawiany zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalając skargę spółki stwierdził, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały zastosowania na gruncie kontrolowanej sprawy, ponieważ nie regulują one postępowania w sprawie rozstrzyganej innym niż decyzja czy postanowienie aktem dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taką zaś formę załatwienia sprawy wywiódł bezpośrednio z § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID. Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu, w wywiedzionej od jego wyroku skardze kasacyjnej nie zarzuciła uchybienia żadnego z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast zasadność swojego poglądu na istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy kwestie wywodzi z innego rodzaju przepisów, tj. Konstytucji i ustawy - Prawa przedsiębiorców, do których Sąd się nie odwoływał. Z ich treści nie sposób też wywieść zasadności podnoszonych przez nią twierdzeń.
W zakresie prawnych podstaw prowadzenia postępowania w sprawie przyznania wnioskowanego przez spółkę wsparcia stwierdzić należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, zakres niezbędnego do przeprowadzenia postępowania w konkretnej sprawie postępowania wyjaśniającego, jego kierunek i podstawy, wyznaczony jest regulacjami prawa materialnego, tj. jego wykładnią. Tak więc dążąc do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji spółka winna była wyjść od wykładni odpowiednich przepisów, dotyczących bezpośrednio wnioskowanej przez siebie formy wsparcia, formułując odpowiedni zarzut w tym względzie, czego jednak nie zrealizowała.
Niezależnie od powyższych rozważań należy dojść do wniosku o niezasadności naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz zasady proporcjonalności. Przyjmując nawet za punkt odniesienia wykładnię § 1a ust. 1 i 2 rozporządzenia o wsparciu dokonaną przez organ administracyjny i zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, swoiste uproszczenie procedury w tym przypadku rodzi określone konsekwencje w stosunku do wszystkich podmiotów, które chciały skorzystać z pomocy przewidzianej w ww. przepisie prawa. Wszystkie te podmioty miały możliwość skorzystania z pomocy na tych samych zasadach. Jednak autor skargi kasacyjnej w ramach zarzutu procesowego i naruszenia zasady proporcjonalności nie wykazał, na czym owa nieproporcjonalność polegała, a przede wszystkim, że sposób weryfikacji spełnienia wymogu do przyznania świadczenia przewidzianego ustawą i rozporządzeniem jest nieproporcjonalny do skutków jakie wywołuje. Zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił.
Jak wskazuje autor skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia przez organ zasady proporcjonalności i art. 32 Konstytucji RP. Jednocześnie jednak w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP.
Mając na uwadze powyższe należało dojść do wniosku, że autor skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń w zakresie stanu faktycznego dokonanych przez organ administracyjny i przyjętych przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu.
W ramach jedynego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego spółka zarzuciła dopuszczenie się przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni i wadliwego zastosowania § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID. W twierdzeniach tego zarzutu ograniczyła się do samego powołania się na błędną wykładnię, bez wyjaśnienia na czym błąd w tym zakresie miałby polegać, koncentrując się na kwestii wadliwego zastosowania wymienionych przez siebie regulacji, skutkującego nieprzyznaniem jej wsparcia. Do błędów w zakresie wykładni jedynie pobieżnie odniosła się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, enigmatycznie wskazując na niewłaściwe, jej zdaniem, przywiązanie nadmiernej wagi przez Sąd pierwszej instancji do rezultatów wykładni językowej. Jej argumenty w tym zakresie są jednak bardzo ogólnikowe i mało precyzyjne, wobec czego nie sposób jest stwierdzić w czym w istocie i w jakim zakresie upatruje błędu wykładni ze strony Sądu pierwszej instancji. Tak więc w oparciu o tego rodzaju twierdzenia analizowanego zarzutu nie można wytknąć Sądowi pierwszej instancji nieprawidłowości prowadzącej do konieczności uchylenia jego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś ani uprawniony do modyfikowania, czy uzupełniania zarzutów skarg kasacyjnych stron, które zostały sformułowane w sposób wadliwy bądź niepełny.
W kwestii wadliwego zastosowania wymienionych w zarzucie przepisów stwierdzić zaś należy, że bez uprzedniego podważenia zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji ich wykładni, a także prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia, wszelkie twierdzenia w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. W istocie bowiem nie wiadomo, z czego skarżąca kasacyjnie wywodzi błędne zastosowanie wymienionych przez siebie regulacji prawa materialnego. Jej stanowisko w tym zakresie ogranicza się do prostego zaprzeczenia ocenie zaprezentowanej przez Sąd, co do legalności odmowy zakwalifikowania jej przez Dyrektora WUP w Łodzi do podpisania umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.
Końcowo dodać również należy, że nie zgadzając się z Sądem pierwszej instancji co do ustalania rodzaju działalności, mającej dla niej charakter działalności przeważającej, spółka całkowicie pominęła przepis, który odnosi się do ustaleń w tym zakresie na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON, tj. § 1a ust. 2 rozporządzenia o wsparciu. Ta jednostka redakcyjna generalnie powołanego przepisu 1a rozporządzenia o wsparciu nie została wymieniona w ramach żadnego z zarzutów, co również potwierdza to, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyka istoty problemu, związanego z przyznaniem wsparcia na ochronę miejsc pracy.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora WUP w Łodzi kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie, jako pełnomocnik umocowany do działania w postępowaniu przez sądami obu instancji.