I GNP 1/25

Skarżący M. B. i P. B. złożyli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2024 r. (sygn. akt I GSK 1556/24). Postanowienie to dotyczyło oddalenia skargi kasacyjnej skarżących od postanowienia WSA w Warszawie, które odrzuciło ich skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie zmiany decyzji dotyczącej podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący wnieśli o stwierdzenie niezgodności postanowienia NSA z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, postanowił odrzucić skargę. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 285l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), do postępowania wywołanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Kluczowe znaczenie ma tu art. 175 § 1 p.p.s.a., który wprowadza obowiązek sporządzenia takiej skargi przez adwokata lub radcę prawnego, z pewnymi wyjątkami określonymi w § 2-3 tego artykułu. Skarżący M. B. i P. B. osobiście sporządzili i podpisali skargę, nie należąc do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 § 2-3 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że brak sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika jest brakiem nieusuwalnym, uzasadniającym odrzucenie skargi bez wzywania do uzupełnienia. Powołano się na utrwalone stanowisko doktryny i judykatury oraz orzecznictwo NSA, wskazując, że taka regulacja nie narusza Konstytucji RP. W związku z tym, na podstawie wskazanych przepisów, sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający