I G 391/15

Sygn. akt IC 895/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO. Waldemar Kuś Protokolant : Aleksandra Olszycka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z powództwa R. B. przeciwko Skarbowi Państwa- (...) o odszkodowanie I. oddala powództwo; II. zasadza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. I C 895/16 UZASADNIENIE Powód R. B. w pozwie wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – P. (...) w Ś. na jego rzecz kwoty 80.000 zł wraz z odsetkami w wysokości 8 % w skali roku od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że zniszczeniu uległa rzecz ruchoma w postaci dowodu z nagrania z monitoringu (...) w Ś. , który to dowód miał stanowić podstawę roszczeń powoda i umożliwiłby mu ściganie sprawców przestępstwa popełnionego na jego szkodę. Następnie w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 roku rozszerzył powództwo, wnosząc o zasądzenie od pozwanego kwoty 100.000 zł wraz z odsetkami w wysokości 8% od 21 grudnia 2015 roku do dnia zapłaty. Pozwany w odpowiedzi W imieniu Skarbu Państwa reprezentowanego przez (...) zastępowanego przez (...) Skarbu Państwa wnoszę o oddalenie powództwa w całości, o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – (...) kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, stosownie do treści art. 98 k.p.c. w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o (...) Skarbu Państwa (Dz. U.2013, poz. 1150 ze zm.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód w 2014 roku był osadzony w (...) w Ś. . W kwietniu 2014 roku zgłosił do P. Rejonowej w Ś. podejrzenie popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy (...) w Ś. w dniu 8 kwietnia 2014 roku, a polegającego na niepodjęciu interwencji podczas pobicia go na terenie tej jednostki penitencjarnej, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. W toku postępowania sprawdzającego prowadzonego przez Policję ustalono, że funkcjonariusz nadzorujący monitoring (...) nie stwierdził zaistnienia zdarzenia polegającego na pobiciu powoda, a w odmiennym przypadku wszczęta zostałaby procedura zabezpieczenia zapisu monitoringu z urzędu. W toku czynności funkcjonariusz je przeprowadzający ustalił, że powód nie zgłaszał funkcjonariuszom (...) o pobiciu go, co uzasadniałoby zabezpieczenie zapisu monitoringu z dnia 8 kwietnia 2014 roku. Zapis ten po 7 dniach automatycznie ulegał zniszczeniu. W związku z powyższymi ustaleniami (...) w (...) w dniu 20 maja 2014 roku zatwierdziła postanowienie Policji z dnia 15 maja 2014 roku o odmowie wszczęcia śledztwa w powyższej sprawie z uwagi na niepopełnienie czynu. Dowód: 1. kopia notatki urzędowej z dnia 17 kwietnia 2014 roku – k. 39 2. kopia notatki urzędowej z dnia 8 maja 2014 roku – k. 40 3. kopia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa – k. 37 – 38 Ustaleń faktycznych w sprawie dokonano na podstawie dokumentacji przedłożonej przez stronę pozwaną. Oddalono wnioski powoda o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powoda, gdyż nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż w odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że powód wniósł do Sądu Okręgowego w Siedlcach, sygn. akt I G 391/15, pozew, w którym dochodzi odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z rzekomym pobiciem go przez współosadzonego w dniu 8 kwietnia 2014 r. w (...) w Ś. . Pozew ten miał wnieść w kwietniu 2015 r. W związku z powyższym, w ocenie pozwanego, w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. ewentualne roszczenie powoda w tym zakresie winno zostać odrzucone i nie może być przedmiotem niniejszego procesu. Pozwany jednak zarzutu tego w żaden sposób nie wykazał, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku. Odnosząc się natomiast do żądania powoda to z całokształtu twierdzeń zawartych w jego pismach procesowych wynika, że podstawy odpowiedzialności pozwanej jednostki Skarbu Państwa upatruje on w niepodjęciu przez (...) w (...) działań w toku postępowania sprawdzającego prowadzonego na skutek jego zawiadomienia o pobiciu go w dniu 8 kwietnia 2014 roku w (...) w Ś. . W związku z powyższym odpowiedzialność odszkodowawczą tej pozwanego należało rozpatrywać w oparciu o przesłanki z art. 417 § 1 k.c. , który stanowi, że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. W powyższym przepisie zostały wskazane kumulatywne przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, tj. niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, szkoda w rozumieniu art. 361 § 2 k.c , związek przyczynowy między bezprawnym działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu władzy publicznej, a zaistniałą szkodą. Zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. , wykazanie zaistnienia powyższych przesłanek, spoczywa na osobie, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, czyli w tym wypadku na powodzie. Niewystąpienie jednej z nich wyłącza możliwość obciążenia kogokolwiek odpowiedzialnością odszkodowawczą, choćby pozostałe przesłanki były spełnione (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2004 r. II CK 248/04, LEX nr 147233). Powód powinien zatem w pierwszej kolejności udowodnić, że funkcjonariusze pozwanej jednostki dopuścili się niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej. Z twierdzeń zawartych w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 roku wynika, że odpowiedzialności tej P. powód upatruje w tym, że jednostka ta nie podjęła z urzędu działań, w sytuacji, gdy zgłaszał on (...) w (...) konieczność zabezpieczenia nagrań z zapisu monitoringu z dnia 8 kwietnia 2014 roku na terenie (...) w Ś. w związku z przestępstwem jakie miało być popełnione na jego szkodę. Powyższe ma, w ocenie powoda, świadczyć o „współsprawstwie P. (...) i P. (...) w dokonanym poplecznictwie w stosunku do sprawców z (...) w Ś. – funkcjonariuszy (...) oraz „poplecznictwie P. Okręgowej w stosunku do P. Rejonowej w Ś. ”, co w efekcie miało zbiegać się z zamiarem tych jednostek w usiłowaniu dokonania oszustwa przez rozporządzenie niekorzystnie jego mieniem, które powód spodziewał się uzyskać jako powód cywilny w postępowaniu karnym lub cywilnym. Z dalszych twierdzeń zawartych w powyższym piśmie wynika ponadto, że gdyby nie powołane działania m.in. pozwanej jednostki to powód byłby wzbogacony o 80.000 zł wraz z kosztami procesu. Z całokształtu tych twierdzeń można zatem wyprowadzić wniosek, że powód zarzuca, iż na skutek zaniechania funkcjonariuszy pozwanej jednostki doszło do utraty zapisu z monitoringu, który mógłby stanowić dowód w przyszłej sprawie cywilnej lub karnej, w której mógłby on uzyskać świadczenia (prawdopodobnie zadośćuczynienie lub odszkodowanie) w kwocie 80.000 zł wraz z kosztami procesu – w sumie 100.000 zł. Powód nie dochodzi zatem zapłaty odszkodowania za zniszczenie powyższego zapisu, gdyż w tym zakresie należało uwzględnić całokształt jego twierdzeń powołanych dla uzasadnienia powyższego żądania. Odczytując w ten sposób podstawy na jakich pozwana jednostka miałaby ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą należało uznać, że powód nie udowodnił już pierwszej z powołanych przesłanek tej odpowiedzialności, tj. niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej. W swoich pismach procesowych poprzestał on wyłącznie na formułowaniu powołanych powyższej zarzutów wobec domniemanych zaniechań funkcjonariuszy pozwanej jednostki. W jego ocenie (...) w (...) miała mieć wiedzę odnośnie zaniechań P. (...) w Ś. . Jest to jednak jedynie twierdzenie powoda niepoparte jakimikolwiek dowodami. Do przyjęcia takiej wiedzy nie jest wystarczająca nadrzędność P. Okręgowej nad (...) Rejonową, gdyż z tego nie wynika domniemanie, że pierwsza z tych jednostek ma posiadać informacje o działaniach podejmowanych przez funkcjonariuszy działających w ramach (...) w każdym postępowaniu. Z twierdzeń powoda nie wynika, skąd pozwana jednostka miałaby posiadać wskazaną przez niego wiedzę i w tym zakresie przyjmuje on domniemanie faktyczne nie mające jakiejkolwiek podstawy faktycznej. Powód w niniejszej sprawie zasadniczą wagę wiąże ze zniszczeniem – w jego ocenie – powołanego zapisu monitoringu. Tymczasem , jak wynika z okoliczności ustalonych we wskazanym postępowaniu sprawdzającym administracja (...) w Ś. nie była zobowiązana do archiwizowania zapisu monitoringu, który jest używany do bieżącej kontroli wybranych miejsc w jednostce więziennej. Zapis z dnia 8 kwietnia 2014 roku, w związku z niezarejestrowaniem przez funkcjonariusza nadzorującego żadnego podejrzanego zdarzenia, automatycznie uległo zniszczeniu po upływie 7 dni. Wobec powyższego brak było podstaw do rozpatrywania pozostałych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, w tym, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda na skutek których miał od doznać krzywdy. Należy bowiem wskazać, że R. B. odpowiedzialność pozwanej jednostki łączył z konkretnymi zaniechaniami, a nie pobiciem , do jakiego miało dojść na terenie (...) w Ś. . W związku z tym nie było potrzeby rozpatrywania przesłanek zasądzenia zadośćuczynienia. Uwzględniając powyższe , podlegało oddaleniu jako niezasadne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 99 k.p.c. , § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego .