I FZ 58/16

I FZ 58/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Chustecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
I FZ 58/17 - Postanowienie NSA z 2017-03-08
I SA/Bd 316/16 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2016-07-26
I SA/Łd 1215/15 - Wyrok WSA w Łodzi z 2015-12-14
I FZ 426/16 - Postanowienie NSA z 2017-03-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art.  250 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. O. na postanowienie w zakresie kosztów zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2015 roku, sygn. akt I SA/Łd 1215/15 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie drugim wyroku i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 221/13, oddalił skargę P. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2011 roku oraz określenia wysokości zwrotu podatku za luty 2011 r.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P.O., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 335/14, w pkt 1) uchylił zaskarżony wyrok w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. i w tym zakresie sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; w pkt 2) oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie; w pkt 3) zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz radcy prawnego K.G. kwotę 2 400 zł netto powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w zakresie przekazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1215/15, w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2) przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. G. kwotę 600 złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. pełnomocnik z urzędu - radca prawny K.G. wniósł zażalenie od postanowienia zawartego w pkt 2) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1215/15, w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zaskarżając to postanowienie w części, w której przyznano i nakazano wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K.G. kwotę 600 złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 200 p.p.s.a. w związku z § 15 pkt 1 i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustalonego z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 490 ze zm.), w sytuacji gdy zastosowanie winien znaleźć przepis art. 200 ppsa w związku z § 15 pkt 5 i § 6 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia.
W tej sytuacji wnoszący zażalenie wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie i nakazanie wypłacenia z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K. G. kwoty 2400 złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady otrzymywania wynagrodzenia przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego i rzecznika patentowego określają przepisy o opłatach za czynności adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego. W przypadku radców prawnych jest to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, ze zm. – dalej jako: rozporządzenie). Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4. Z kolei w myśl § 6 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: 1) do 500 zł - 60 zł; 2) powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł; 3) powyżej 1.500 zł do 5.000 zł - 600 zł; 4) powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł; 5) powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł; 6) powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł; 7) powyżej 200.000 zł - 7.200 zł.
Podkreślić należy, że w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2013 r. w części i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, przedmiotem ponownej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 17 grudnia 2012 r. w zakresie określającym zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. W tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w L. określił zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości 19.119 zł. Zgodzić należy się z wnoszącym zażalenie, że kwota ta stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, którą Sąd Wojewódzki powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz pełnomocnika z urzędu zgodnie z § 6 pkt 5 w zw. z 15 pkt 1 rozporządzenia podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług. Oznacza to, że błędne było stanowisko Sądu I instancji zawarte w pkt 2) wyroku z dnia 14 grudnia 2015 r., przyznające tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz pełnomocnika kwotę 600 zł.
Z uwagi na powyższe zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd, rozstrzygając kwestię należnych pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, weźmie pod uwagę powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.