I FZ 511/07

I FZ 511/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
I SA/Go 993/05 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 2005-12-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 47 par. 1 i 2, art. 178 w zw. z art. 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Go 993/05 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Go 993/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie A. D. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 14 września 2006 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wezwaniem z dnia 15 stycznia 2007 r. skarżący zobowiązany został do nadesłania odpisu zażalenia z dnia 8 października 2007 r. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył szereg dokumentów, w tym kserokopię pisma opatrzonego datą 6 lipca 2006 r..
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kserokopia pisma przedłożonego przez skarżącego, ze względu na wskazaną datę jak również treść, nie stanowi odpisu pisma (zażalenia) z dnia 8 października 2006 r., do którego nadesłania skarżący został zobowiązany pod rygorem odrzucenia zażalenia. W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że braki zażalenia z dnia 8 października 2007 r. nie zostały uzupełnione, a zatem stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie podlega odrzuceniu.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia został doręczony skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2007 r. W dniu 16 kwietnia 2007 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał pismo, w którym m.in. zwraca się do Sądu o "przedłużenie terminu do załatwienia niezbędnych formalności" i stwierdza, że Sąd potrzebuje jakieś pismo, które być może skarżący omyłkowo wysłał już, a ponadto skarżącemu "trudno połapać się w zawiłych pismach kierowanych do prawników". Skarżący zwrócił uwagę, że na wcześniejszym etapie postępowania Sąd przyznał mu trzech adwokatów, ale żaden z nich nie zainteresował się jego problemem. Dlatego skarżący prosi Sąd o przywrócenie nowego terminu i umożliwienie przyznanym adwokatom zapoznanie się ze sprawą i uzupełnienie brakujących dokumentów.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania, czy powyższe pismo jest zażaleniem skarżący poinformował, że przedmiotowe pismo stanowi zażalenie, a następnie w odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu w piśmie z dnia 20 sierpnia 2007 r. (data stempla pocztowego) wskazał, że wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia. Do pisma dołączono szereg innych dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu, bowiem rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe i nie zostało skutecznie podważone.
Stosownie do art. 47 § 1 i 2 u.p.p.s.a. do każdego pisma kierowanego do sądu należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy składanych wraz z pismem załączników. Odpisem w rozumieniu powołanego przepisu jest także uwierzytelniona fotokopia pisma. Nie wypełnienie powyższego wymogu formalnego powoduje, że przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przypadku pism stanowiących skargi, skargi kasacyjne, a stosownie do art. 178 w związku z art. 197 u.p.p.s.a. również zażalenia nie uzupełnienie braków w odpowiedzi na wezwanie we wskazanym siedmiodniowym terminie spowoduje odrzucenie każdego z tych środków zaskarżenia.
W omawianej sprawie strona została wezwana do uzupełnienia braków zażalenia na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez nadesłanie odpisu. W wezwaniu strona została prawidłowo pouczona o skutkach niewypełnienia wezwania w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia. Odpowiedź na wezwanie została nadesłana terminowo, jednakże przedłożona fotokopia pisma okazała się nie być odpisem wniesionego zażalenia. Rzekomy odpis opatrzony jest inną datą, a jego treść nie przystaje do wniesionego wcześniej zażalenia, zatem Sąd nie mógł potraktować go jako właściwy odpis.
Na obecnym etapie postępowania skarżący wskazuje, że być może omyłkowo wysłał do Sądu inne pismo, ale spowodowane to było zawiłością pism "kierowanych do prawników". W ocenie tutejszego Sądu taka argumentacja nie jest przekonująca. Odrzucone skarżonym postanowieniem zażalenie zapadło w postępowaniu w trybie przyznania prawa pomocy, tj. w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, którego celem jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności związanych z trudną sytuacją materialną, uzasadniających ewentualne przyznanie pomocy prawnej. Nie wymaga to specjalnej znajomości przepisów prawnych, wystarczy rzetelne udokumentowanie, że podstawy przyznania prawa pomocy rzeczywiście zachodzą.
Z akt sprawy wynika, że na każdym etapie postępowania skarżący był prawidłowo pouczany o skutkach niewypełnienia wezwań sądowych. Wezwania zredagowane były w sposób czytelny i jednoznaczny. Mimo tego skarżący poprzez nadesłanie niewłaściwych pism nie dochował należytej staranności, której w okolicznościach sprawy można było od niego wymagać.
Na marginesie tutejszy Sąd zauważa, że w sprawie nie został na rzecz strony skarżącej ustanowiony pełnomocnik z urzędu, natomiast konsekwencje wszelkich działań lub ewentualnych zaniechań pełnomocników z wyboru ponosi sam skarżący.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.