I FZ 355/11

I FZ 355/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-10-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Niezgódka - Medek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
I SA/Wr 1324/11 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2012-09-26
I FZ 144/12 - Postanowienie NSA z 2012-06-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 220 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1324/11 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 lipca 2011 r. T. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia 22 marca 2011 r., w której określono skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2006 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz nadpłatę w podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2006 r., a także określono kwotę podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2002 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) podlegającą wpłacie na konto Urzędu Skarbowego.
Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi m.in. przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011 r. oznaczył wartość przedmiotu sporu na kwotę 254.930,80 zł, nie zgadzając się jednocześnie z kwotą oznaczoną, jako wartość przedmiotu sporu przez organ podatkowy w odpowiedzi na skargę (511.077,00 zł).
W zarządzeniu z dnia 26 sierpnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 511.077,00 zł i stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 211, poz. 2193, dalej rozporządzenie Rady Ministrów) wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5.111,00 zł.
Pismem z dnia 8 września 2011 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie wskazując, że wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę nie ma uzasadnienia i podstaw prawnych. Z pisma strony wynika, że wpis od skargi powinien zostać obliczony zgodnie z podaną przez niego kwotą, wynikającą z upomnienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia 29 czerwca 2011 r., tj. 254.930,80 zł.
Mając to na uwadze skarżący wniósł o zmianę wartości przedmiotu sporu zgodnie z wskazanym upomnieniem, a co za tym idzie wysokości wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przez pisma, o których mowa w powyżej cytowanym przepisie należy rozumieć między innymi skargę (art. 230 § 2 P.p.s.a.).
Przepis art. 214 § 1 P.p.s.a. określa natomiast, że jeśli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych, do których zalicza się na mocy art. 211 i art. 212 § 1 P.p.s.a. wpis, obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu, na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 233 P.p.s.a., zostały określone we wspomnianym wcześniej rozporządzeniu Rady Ministrów.
W niniejszej sprawie sporna jest kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji określenie wysokości wpisu należnego od skargi.
Rozstrzygając zaistniały spór w pierwszej kolejności wskazać należy, że zagadnienie to było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 stycznia 2008 r. (sygn. akt I FPS 7/07), w której stwierdzono, iż " w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze."
Jak wynika z akt sprawy, skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 czerwca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia 22 marca 2011 r. Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji (co potwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji), stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku należnego z tytułu wystawionych przez stronę faktur na rzecz FHU V." T. P. w wysokości 256.155,13 zł oraz w zakresie podatku naliczonego z tytułu otrzymanych przez stronę faktur wystawionych przez " PHU M." M. B. i "D. – I." P.J. na łączną wartość 254.921,49 zł. Z treści złożonej przez T. B. skargi wynika, że zakwestionował on ustalenia i ich skutki zarówno w zakresie podatku naliczonego, jak i podatku należnego, płynące z podważonych przez organ ww. transakcji.
Mając zatem na uwadze zakres skargi oraz treść powołanej wyżej uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo określił wartość przedmiotu sporu i obliczył od tej wartości wysokość wpisu od skargi. Wartość przedmiotu sporu stanowi bowiem w niniejszej sprawie suma kwot podatku wynikającego z zakwestionowanych przez organ podatkowy faktur, co w ostatecznym rozrachunku daje kwotę 511.076,61 zł ( po zaokrągleniu w górę kwotę 511.077,00 zł przyjętą przez Sąd).
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że przepis art. 218 P.p.s.a. daje przewodniczącemu wydziału uprawnienie do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, podanej w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji (art. 215 § 1 P.p.s.a.). Wskazane uprawnienie Sądu wiąże się z tym, że nie jest on związany wartością przedmiotu zaskarżenia przedstawioną w takim piśmie. Ma natomiast obowiązek prawidłowego realizowania dochodów budżetu państwa (art. 212 § 2 P.p.s.a.).
Zatem za bezzasadny należy również uznać zarzut skarżącego, że nie wiadomo na jakiej podstawie prawnej przewodniczący wyznaczył kwotę wartości przedmiotu sporu, skoro strona w odpowiedzi na wezwanie do oznaczenia tej wartości podała inną wartość. Sąd pierwszej instancji, jak podano wyżej, nie był bowiem związany wartością wskazaną przez skarżącego w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011 r., a w sytuacji, w której pojawiły się wątpliwości, co do rzetelności podanej przez stronę wartości miał on do dyspozycji zarówno skargę, jak i akta sprawy, na podstawie których po pierwsze ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia, po wtóre dokonał obliczenia wpisu od skargi, a w konsekwencji wezwał do jego uiszczenia.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżonym zarządzeniem nieprawidłowo ustalił, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, wpis od wniesionej skargi w wysokości 5.111,00 zł.
Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.