I FZ 256/24

Sprawa dotyczy zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku tego sądu. Omyłka polegała na błędnym wskazaniu podstawy prawnej w wyroku z dnia 28 maja 2024 r. (sygn. akt III SA/Wa 692/24). Sąd pierwszej instancji pierwotnie wskazał art. 145 § 1 pkt 1 oraz 3 P.p.s.a., a następnie postanowieniem z 24 lipca 2024 r. sprostował to na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a., uznając, że pierwotne brzmienie było oczywistą omyłką pisarską, która nie korespondowała z treścią uzasadnienia i sentencją wyroku. Organ skarżący zarzucił sądowi, że w drodze sprostowania dokonał uzupełnienia uzasadnienia i ustalił podstawę prawną wyroku, co wykracza poza zakres art. 156 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie organu za zasadne. Sąd podkreślił, że przepis art. 156 § 1 P.p.s.a. dopuszcza sprostowanie jedynie oczywistych omyłek pisarskich, niedokładności lub błędów rachunkowych, które mają ewidentny i bezsporny charakter oraz nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Zmiana podstawy prawnej wyroku, zdaniem NSA, nie ma charakteru oczywistego i wymaga analizy treści uzasadnienia, co wykracza poza ramy sprostowania. NSA wskazał, że prawidłowość podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest obligatoryjnym elementem uzasadnienia i może być przedmiotem zarzutu kasacyjnego. W związku z tym NSA uchylił zaskarżone postanowienie WSA.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający