I FZ 219/17

I FZ 219/17 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-08-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Dożynkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1465/16 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2017-11-20
I FZ 194/17 - Postanowienie NSA z 2017-09-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1465/16 w zakresie sprostowania oczywistej pomyłki w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 19 września 2016 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1465/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprostował omyłkę zawartą w postanowieniu WSA w Gdańsku z 29 grudnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 8 grudnia 2015 r., w ten sposób, że w oznaczeniu przedmiotu sprawy w miejsce słów "w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r." wpisał słowa "w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r.".
Sąd wyjaśnił, że omyłkowo zawężono w sentencji postanowienia okres, którego dotyczy zaskarżona przez stronę decyzja, a powyższy błąd został spowodowany oczywistą omyłką. Z zestawienia treści postanowienia z osnową zaskarżonej decyzji wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiot sprawy obejmuje swym zakresem miesiące: luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r., a nie jak omyłkowo wskazano początkowo jedynie grudzień 2010 r.
W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie strona wskazała, że nieprawidłowe określenie przedmiotu sprawy nie może być sprostowane w trybie art. 156 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej – "p.p.s.a.". W ocenie autora zażalenia są to istotne błędy, które wpłynęły na treść i znaczenie postanowienia z 29 grudnia 2016 r., a nie zwykłe omyłki pisarskie. Zmiana przedmiotu sprawy nie ma charakteru oczywistej omyłki i jest istotnym błędem wpływającym na treść postanowienia z 29 grudnia 2017 r. Nie podlegają sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc w zakresie odnoszącym się do ustalenia obowiązywania prawa, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej, czy też ustalania konsekwencji prawnych zastosowanej normy prawnej.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie powyższego postanowienia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten reguluje konstrukcję procesową umożliwiającą korektę wszelkich prostych i oczywistych niedokładności orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym (por. post. SN z 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uch. SN z 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, dotyczące np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonane przez WSA w Gdańsku sprostowanie niedokładności przy oznaczeniu przedmiotu sprawy nie wpływało na zakres przedmiotowy postanowienia WSA w Gdańsku z 29 grudnia 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie z 8 grudnia 2015 r. W postanowieniu tym Sąd I instancji oceniał zawarty w skardze wniosek strony o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji. Ten zaś obejmował w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 19 września 2016 r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 8 grudnia 2015 r. wydane w przedmiocie podatku VAT za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r.
Nieprawidłowe oznaczenie przedmiotu sprawy nie mogło w tym przypadku prowadzić do zawężenia zakresu rozpoznania wniosku strony, zwłaszcza, że Sąd I instancji nie sygnalizował okoliczności zawężenia rozpoznania sprawy. W konsekwencji sprostowanie ww. nieprawidłowości nie prowadziło do zmiany postanowienia WSA w Gdańsku z 29 grudnia 2016 r. i nie przedkładało się na wynik sprawy, a tylko tego rodzaju uchybienia mogą stanowić podstawę do wzruszenia wydanego orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji
Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.