I FZ 178/25

I FZ 178/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Golecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gl 381/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2025-05-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 144 par. 1a, art. 145 par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Sp. z o.o. zs. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 381/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. zs. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2024 r. nr 2401-IOV4.4103.41.2023.RU UNP: 2401-24-331281 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2020 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 381/25.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 381/25 odrzucił skargę M. Sp. z o.o. zs. w G. (dalej: "Strona", "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS", "Organ podatkowy") z 31 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2020 r.
2. Decyzją z 31 grudnia 2024 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2020 r.
Przedmiotowa decyzja została odebrana przez pełnomocnika Strony 14 stycznia 2025 r. Decyzja ta zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia. Pismem nadanym w placówce pocztowej 14 lutego 2025 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła za pośrednictwem organu skargę na opisaną wyżej decyzję Organu podatkowego z 31 grudnia 2024 r.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie ustawowego terminu, względnie oddalenie w przypadku uznania przez WSA, że może ona podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.
Postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 381/25 odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Jak wskazał WSA w Gliwicach w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Termin do jej wniesienia upłynął bowiem 13 lutego 2025 r., zaś skarga została nadana w placówce pocztowej 14 lutego 2025 r. W sprawie zaś nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez pominięcie, że zaskarżona decyzja DIAS nie została doręczona na wskazany w treści pełnomocnictwa adres elektroniczny na platformie e-PUAP: "[...]/[...]", a tym samym nie można uznać, że 14 stycznia 2025 r. doszło do skutecznego prawnie doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi.
W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
3.1. Wskazać należy, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu pozostaje okoliczność doręczenia zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, chodzi o to, czy doręczenie rzeczonej korespondencji, w tym przypadku decyzji DIAS z 31 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2020 r. nastąpiło na prawidłowy adres pełnomocnika Spółki. Ustalenie tej kwestii jest kluczowe w kontekście wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W opinii Skarżącej zaskarżona do WSA w Gliwicach decyzja powinna zostać doręczona na adres do doręczeń wskazany w pełnomocnictwie, tj. na adres na platformie e-PUAP.
Zgodnie z art. 144 § 1a O.p. organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei art. 145 § 1 O.p., stanowi, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Następnie art. 145 § 2 O.p. precyzuje, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik podawał swój adres e-PUAP w pełnomocnictwach (k. 593, 684) a co więcej na wskazany przez niego adres była kierowana korespondencja (np. karta obiegu pisma k. 647, UPD: k. 649, k. 650 akt administracyjnych).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja DIAS nie zostało skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki.
4. W tym stanie rzeczy, ponieważ zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
5. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, stwierdzić należy, że obowiązujące w dniu wydania niniejszego orzeczenia przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do orzekania o kosztach.