I FZ 156/22

I FZ 156/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-08-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Kołaczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1507/22 - Wyrok NSA z 2025-11-14
I SA/Wr 882/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2021-10-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 882/19 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2019 r. nr 0201-IOV3.4103.212.2018 w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za maj 2017 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 października 2021 r. o sygn. I SA/Wr 882/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS lub organ) na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Postanowieniem z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 882/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w w/wym. wyroku poprzez wykreślenie na str. 14 uzasadnienia wyroku, w przedostatnim akapicie słów "w związku z art. 135", "oraz poprzedzającą ją decyzję NUS". W uzasadnieniu tego postanowienia WSA wskazał, że wpisanie do treści uzasadnienia powyższych zwrotów ma charakter oczywistej omyłki wymagającej sprostowania, albowiem z treści sentencji wydanego w sprawie wyroku wynika, że Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji.
Zażalenie od tego postanowienia wywiódł organ, w którym zarzucił mu naruszenie art. 156 § 1 i 2 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) poprzez taką zmianę uzasadnienia wyroku, która nie mieści się w granicach dopuszczalnego sprostowania wyznaczonego treścią art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., lecz prowadzi do merytorycznej zmiany treści uzasadnienia. W oparciu o ten zarzut autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub ewentualnie na podst. art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu we własnym zakresie z uwagi na to, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, a także o zasądzenie od strony Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz wartości wpisu od zażalenia.
W uzasadnieniu zażalenia organ wskazał, że pierwotnie umieszczone w treści uzasadnienia zdanie "mając powyższe naruszenia przepisów na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję NUS" stanowi logiczną konsekwencję rozważań Sądu z wcześniejszych części uzasadnienia. I tak m.in. na stronie 9, 10, 11, i 13 WSA analizując zarzuty skargi odnosi się do organów obu instancji, jednoznacznie wskazując, że intencją WSA było uchylenie decyzji organów obu instancji. Organ wskazał również, że po wydaniu wyroku pełnomocnik Skarżącej zwrócił się do WSA z wnioskiem o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia również o uchyleniu decyzji organu I instancji, który to wniosek następnie został cofnięty. Zaś następnego dnia po wycofaniu tego wniosku zapadło zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie o sprostowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik..., red. M. Szymczak, t. 1, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
Taka sytuacja, nie zachodziła w niniejszej sprawie. Jak słusznie zauważył autor zażalenia, skreślone w ramach sprostowania części uzasadnienia wyroku nie stanowią odosobnionego elementu uzasadnienia pod względem odniesienia do decyzji organu pierwszej instancji. Wręcz przeciwnie, stanowią one logiczną konsekwencję wcześniej prowadzonego wywodu, w którym Sąd m.in. stwierdza, że "wobec wskazanych wyżej nieprawidłowość organów obu instancji, dotyczących [...] nie może ostać się zawarte w decyzjach NUS i DIAS rozstrzygnięcie". W konsekwencji nie można stwierdzić, że sprostowane fragmenty uzasadnienia wyroku stanowią oczywistą omyłkę. W istocie, cechują się one pewną niezgodnością z treścią sentencji zapadłego wyroku, jednak tego rodzaju niezgodność zachodzi również w stosunku do innych części przedmiotowego uzasadnienia. W tej sytuacji nie sposób jednoznacznie rozstrzygnąć, czy to sentencja jest błędna i nie przystaje do części treści uzasadnienia, czy to uzasadnienie nie odpowiada sentencji. Takiego rodzaju konsekwentne niezgodności treści uzasadnienia z rozstrzygnięciem mogą stanowić o wadliwości wydanego wyroku i winny być analizowane w ewentualnym postępowaniu kasacyjnym, a nie stanowić przedmiotu sprostowania (nota bene po ponad pół roku od wydaniu wyroku).
W przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego należy wskazać na art. 209 p.p.s.a., w myśl którego wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach niewymienionych w tym przepisie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.