I FZ 129/11

I FZ 129/11 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2011-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sylwester Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 449/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-01-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono wyrok w zakresie kosztów i zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 231
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
par. 6, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 449/10 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie w całości, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "A." Sp. z o.o. w W. kwotę 578 (słownie: pięćset siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
I FZ 129/11
UZASADNIENIE
Postanowieniem zawartym w punkcie trzecim uwzględniającego skargę strony wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 449/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "A.." Sp. z o.o. w W. kwotę 1538 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik organu podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zastosował § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), podczas gdy spór w sprawie sprowadzał się jedynie do możliwości obniżenia przez spółkę podatku należnego za wrzesień 2003 r. o podatek naliczony w kwocie 2.090 zł wynikający z jednej faktury z 30 sierpnia 2008 r. Skoro wartość przedmiotu sprawy wynosiła 2.090 zł, to koszty zastępstwa procesowego w sprawie powinny zostać zasądzone na podstawie § 6 pkt 3 rozporządzenia, a więc w kwocie 600 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowe znaczenie ma jej przedmiot. Decyzje organów podatkowych dotyczyły określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2003 r. Wezwana na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia strona wskazała na kwotę 8.020 zł. Z akt sprawy wynika, że wartość ta odpowiada stwierdzonej przez organy zawyżonej kwocie nadwyżki za wrzesień 2003 r., która była przenoszona na dalsze miesiące (październik, listopad i grudzień 2003 r.), a więc kwocie 2.005 zł x 4 (tj. za 4 miesiące). Podana przez stronę wartość przedmiotu zaskarżenia została przyjęta bez zastrzeżeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - na jej podstawie określono wysokość wpisu od skargi, jak i zasądzono koszty postępowania w sprawie. W ocenie organu wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi natomiast 2.090 zł, tyle wynosi bowiem zakwestionowany przez organy podatek naliczony ze spornej w sprawie faktury z 30 sierpnia 2003 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego żadne z powyższych stanowisk nie jest prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że sporne w sprawie było w istocie jedynie rozliczenie przez spółkę podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r., a zakwestionowanie rozliczeń za dalsze okresy (październik-grudzień 2003 r.) było konsekwencją konstrukcji podatku od towarów i usług, która umożliwia przeniesienie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na następne miesiące, a nie stwierdzenia jakichkolwiek dalszych nieprawidłowości w rozliczeniach za te okresy. W związku z tym – w części dotyczącej miesięcy październik-grudzień 2003 r. – trudno mówić o tym, by przedmiot sprawy stanowiła konkretna należność pieniężna. Skoro mamy do czynienia z elementem konstrukcyjnym podatku, uznanie, że kwota nadwyżki zakwestionowana przez organy w rozliczeniu za wrzesień 2003 r. jest przedmiotem sporu za każdy miesiąc, który obejmują decyzje i w konsekwencji stanowi odrębną wartość przedmiotu zaskarżenia za każdy z tych okresów rozliczeniowych, prowadzi w ocenie Sądu do sztucznego "pomnożenia" kwoty w istocie spornej między stronami. To, że za miesiące październik-grudzień 2003 r. nie da się ustalić samodzielnej (tj. odrębnej od rozliczenia za wrzesień 2003 r.) wartości przedmiotu zaskarżenia nie pozwala przy tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uznanie, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie (w jej całokształcie) jest należność pieniężna. Stąd też w ocenie Sądu stwierdzić należałoby, że mamy do czynienia ze sprawą "inną" w rozumieniu art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), od której pobiera się wpis stały. Należy zaznaczyć, że kwestia prawidłowości określenia wysokości wpisu sądowego od skargi w przedmiotowej sprawie pozostaje poza zakresem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zarządzenie wydane 27 września 2010 r. przez Przewodniczącą Wydziału WSA w tej kwestii jest prawomocne, niemniej treść § 14 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. pozwala Sądowi na zdeterminowanie, niezależnie od wysokości pobranego w danej sprawie wpisu, czy rozpatrywana sprawa jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, czy też jest sprawą inną. Tylko bowiem w pierwszym przypadku (por. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia) znajdą zastosowanie stawki obliczane na podstawie § 6 rozporządzenia, na który to przepis powołał się zarówno Sąd I instancji, jak i organ odwoławczy w zażaleniu. Skoro zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mamy w rozpatrywanym przypadku do czynienia ze sprawą inną, należało zastosować w sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, a zatem koszty zastępstwa procesowego w sprawie zasądzone na rzecz strony powinny były wynieść 240 zł. W konsekwencji zasądzone na rzecz skarżącej spółki na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a. koszty postępowania sądowego, składające się z kwoty równej uiszczonemu wpisowi od skargi (321 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia (240 zł), powinny wynieść 578 zł, a nie 1538 zł, jak w zaskarżonym postanowieniu.
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Mimo wniosku organu w tym zakresie nie orzeczono zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż niniejsze rozstrzygnięcie nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 P.p.s.a.