I FZ 122/05

I FZ 122/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Zając /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 197  par. 2,  art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając, , , po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia T. S.A. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Po 1607/04 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. S.A. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...],[...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995 r. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
I FZ 122/05
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Po 1607/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi T. S.A. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1995 r.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że niedopuszczalny jest z mocy prawa wniosek – jako zmierzający do przywrócenia fazy postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem – o zastosowanie instytucji prawnej przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję, na którą skarga została już złożona z zachowaniem ustawowego terminu, a następnie skutecznie cofnięta, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne w nadzwyczajnym trybie zakończyło się bez uwzględnienia celu zgodnego z interesem strony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżono je w całości, zarzucając naruszenie:
- art. 88 w zw. z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy z mocy ustawy wniosek skarżącej należy uznać za niedopuszczalny,
- art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sądu.
Wskazując powyższe naruszenia wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w P. zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca spółka cofnęła skargę wobec oświadczenia przez Sąd w wezwaniu z dnia 6 listopada 2002 r., iż nie istnieje obrocie prawnym przedmiot zaskarżenia. Skoro decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] została najpierw wyeliminowana z obrotu prawnego, a następnie na skutek decyzji wydanej po wznowieniu postępowania do niego "powróciła", uznać należy, zdaniem autora zażalenia, że w tych okolicznościach przywróceniu ulega również termin do wniesienia środka prawnego do jej zaskarżenia. Podniesiono, że w niniejszej sprawie jest bez znaczenia, czy umorzenie postępowania wobec braku przedmiotu zaskarżenia nastąpiło z urzędu czy też ze względu na cofnięcie skargi. Wskazano także, ze na gruncie obowiązującego stanu prawnego, a w szczególności p.p.s.a., nie istnieje norma prawna, która czyniłaby z mocy ustawy wniosek strony skarżącej niedopuszczalnym. W ocenie autora zażalenia Sąd uprawniony jest także do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, mimo iż przywrócenie terminu w istocie zmierza do przywrócenia fazy postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy podkreślić, iż przywrócenie terminu stanowi instytucję wyjątkową. Przy tym uznaniu Sądu pozostawił ustawodawca ocenę przytoczonych przez wnioskodawcę okoliczności, uzasadniających jego zdaniem wyjątkowe traktowanie wynikające z art. 86 § 1 p.p.s.a. Natomiast ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Tym samym skarżąca powinna uprawdopodobnić, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dn. 13 października 1999 r. IV SA 1656/97). Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Zgodnie z przyjętym bowiem w doktrynie i orzecznictwie poglądem kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (wyrok NSA z dn. 13 sierpnia 1998 r. sygn. akt III SA 7432/98).
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2002 r., sygn. akt I SA/Po 239/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu umorzył postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zwrócił skarżącej spółce kwotę 3.268,80 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego i oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania procesowego, gdyż pismem z dnia 14 listopada 2002 r. skarżąca spółka cofnęła skargę na decyzję organu odwoławczego. Powyższe postanowienie, prawomocnie kończące postępowanie nie podlega wzruszeniu w zwykłym trybie i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję organu administracji jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu na mocy art. 88 p.p.s.a.
Należy wskazać , że do wzruszania prawomocnych orzeczeń, w przypadkach wymienionych w dziale VII p.p.s.a., służy instytucja wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a, zażalenie należało oddalić.