I FSK 952/21

I FSK 952/21 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Łoboda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Bd 628/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2021-01-12
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 156
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku P. S. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w pkt 2) sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 952/21 wydanego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 628/20 w sprawie ze skargi P. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.223.2020.2.AG w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2024 r. I FSK 952/21 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 628/20 w sprawie ze skargi P. S. (dalej: "skarżący" lub "strona" na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor "KIS") z dnia 17 sierpnia 2020 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług , działając na podstawie art. art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w pkt 1) oddalił skargę kasacyjną, a w pkt 2) zasądził od Dyrektora KIS na rzecz P. S. kwotę 600,30 (słownie: sześćset 30/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 28 maja 2025 r. strona wniosła o sprostowanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 952/21 w pkt 2) tj. w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Strona uważa, iż doszło do oczywistej omyłki rachunkowej, a względnie innej oczywistej omyłki w pkt 2) sentencji wyroku. Skarżący twierdzi, iż prawidłowa wysokość kosztów postępowania kasacyjnego winna obejmować kwotę 840,30 zł uwzględniając fakt, iż skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaś należne koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wynoszą 240 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Oczywistość wadliwości, o jakiej mowa w przytoczonej regulacji, może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przymiot ten oznacza, że owe omyłki czy niedokładności powstają w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu; są obiektywnie dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia owej treści z zawartością akt sprawy i powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, tj. niepełny i nieprecyzyjny (postanowienie NSA z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OZ 160/21; postanowienie NSA z 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1772/13). Za błąd rachunkowy uznaje się zaś błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (por. postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, OSNC 1968, Nr 1, poz. 10).
Zakres dopuszczalnej ingerencji w treść wyroku w trybie sprostowania wyznacza art. 156 p.p.s.a. Pod użytym w tym przepisie pojęciem "innych oczywistych omyłek" należy rozumieć omyłki zbliżone swym charakterem do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "każdy tego rodzaju wypadek musi podlegać indywidualnej ocenie sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
Zasądzając w dniu wyrokowania na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, odpowiadających kosztom przejazdu strony do sądu, skład orzekający przyjął omyłkowo, że strona występuje w postępowaniu samodzielnie, nie będąc reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika. Wskazuje na to odnotowanie w protokole rozprawy obecności samego skarżącego oraz brak wzmianki w tymże protokole o zawiadomieniu pełnomocnika o terminie posiedzenia, co jest wymogiem w przypadku strony reprezentowanej przez pełnomocnika, albowiem skuteczne zawiadomienie pełnomocnika o terminie rozprawy rzutuje na ocenę możliwości jej przeprowadzenia bez narażania się na zarzut procedowania z pominięciem udziału strony w postępowaniu. Dodać w tym miejscu należy, że z akt sądowych wynika po pierwsze, że strona była reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata oraz że pełnomocnik został powiadomiony o terminie posiedzenia (k. 128).
Instytucja sprostowania wyroku nie służy do usuwania jakichkolwiek mankamentów orzeczenia. Oceniając możliwość sprostowania wyroku sąd po pierwsze bada, czy błąd (niedokładność) miały charakter oczywisty oraz czy ewentualne sprostowanie nie będzie stanowić merytorycznej korekty orzeczenia. Jak bowiem wskazuje liczne orzecznictwo sądowe, sprostowanie powinno dotyczyć omyłek o charakterze oczywistym, które nie wpływają w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia (por. przykładowo postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1401/14).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprostowanie wyroku w przedmiotowej sprawie w kierunku oczekiwanym przez wnioskodawcę zmierzałoby w istocie do zasądzenia zwrotu wyższych kosztów, aniżeli dotychczasowe, co nie miałoby jedynie porządkującego charakteru, ale oddziaływało na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Ponadto sprostowanie zgodnie z wnioskiem powodowałaby zasądzenie zwrotu kosztów postępowania ponad kwotę należną, o której mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., przewidzianą w przypadku strony reprezentowanej przez adwokata.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.