I FSK 90/06

I FSK 90/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska - Nowacka
Janusz Zubrzycki
Juliusz Antosik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Ka 222/03 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2005-10-31
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
par. 6 ust 1 pkt 4
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 84, art. 92, art. 217
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Tezy
Unormowanie w par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia w kraju usług najmu i dzierżawy pozbawione jest domniemania zgodności z przepisami art. 217 i art. 84 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. wymagającymi, aby określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, wyznaczającego istotny moment odpowiedzialności podatkowej, miało miejsce w samej ustawie podatkowej, a nie w przepisie wykonawczym do tej ustawy.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Juliusz Antosik (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska–Nowacka Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Jan Jaworski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 października 2005 r., sygn. akt I SA/Ka 222/03 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa P.U.H. "P." Spółki z o. o. w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2002 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Przedsiębiorstwa P.U.H. "P." Spółki z o. o. w C. kwotę 1.800 /słownie: jeden tysiąc osiemset/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez Przedsiębiorstwo "P." Spółkę z o.o. z siedzibą w C. decyzję Izby Skarbowej w K. z 31 grudnia 2002 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Powyższą decyzją podatkowy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w C. z 29 marca 2000 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r. Przedstawiając stan faktyczny, Izba Skarbowa podała, że w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Spółka nie ujęła należnego podatku z tytułu najmu pomieszczeń biurowych dla firmy "S." Przemysław M. Za bezzasadne uznano odliczenie podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup oleju napędowego do samochodu, który nie widniał w ewidencji środków trwałych. Ponadto uznano, że Spółka nie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "A." Aneta D., gdyż nie była ona podmiotem zarejestrowanym. W rozliczeniu nie uwzględniono również nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z lipca 2000 r., bowiem decyzją z 29 marca 2002 r. Urząd Skarbowy określił zobowiązanie podatkowe w miejsce deklarowanej nadwyżki do przeniesienia.
W skardze zarzucono naruszenie art. 121-129, 180 par. 1, art. 188, 191 i 194 par. 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i klasyfikacji podatników i płatników, art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także par. 50 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej rozliczenia za maj 2000 r. i skoncentrowano się na wykazaniu braków postępowania dowodowego i niesłusznego uznania firmy A. D. za podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur VAT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną, jednak z innych względów niż w niej podniesione. Sąd podał, że w wydanych decyzjach organy podatkowe jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie zaniżenia podatku należnego z tytułu świadczonej usługi najmu lokalu wskazały par. 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./. Natomiast zasady powstawania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług zostały określone przede wszystkim w art. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, co zdaniem Sądu pierwszej instancji wszystkie uregulowania zawarte w par. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, czyni sprzecznymi z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Na poparcie swojego stanowiska Sąd ten powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2001 r., III RN 95/00 /OSNP 2002 nr 1 poz. 1/.
Ponadto Sąd wskazał, że organy podatkowe, dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2000 r., nie uwzględniły nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z lipca 2000 r., bowiem Urząd Skarbowy w C. decyzją z 29 marca 2002 r. określił za lipiec 2000 r. zobowiązanie podatkowe w miejsce deklarowanej nadwyżki do przeniesienia. Decyzja ta była przedmiotem odwołania, a wydana decyzja Izby Skarbowej z 31 grudnia 2002 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 31 października 2005 r., I SA/Ka 221/03. A zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie podjęte w rozliczeniu podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. w znaczący sposób kreuje wielkość zobowiązania za sierpień 2000 r.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
1/ art. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie,
2/ par. 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie.
Wskazując na powyższe podstawy, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i stosownie do art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o oddalenie skargi oraz wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2002 r., P 19/01, z którego wynika, że par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym był konstytucyjny, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzjach dotyczących spółki "P." zostało oparte na niekonstytucyjnym przepisie par. 6 powoływanego rozporządzenia z 1999 r., bowiem przepis ten nie był przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto w świetle tego wyroku nieuprawniona jest teza, że wątpliwości co do konstytucyjności przepisu par. 6 ust 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia z 1995 r. i delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust 10 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym można odnieść do wszystkich uregulowań zawartych w par. 6 rozporządzenia z 1999 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji oparł się na nieaktualnym wyroku Sądu Najwyższego, uznając niekonstytucyjność przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 1999 r., bez zwracania się w tym zakresie z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można zgodzić się z wyrażonym w niej poglądem, że Sąd pierwszej instancji wadliwie zakwestionował zgodność z Konstytucją par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego.
Jak już wskazano w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2006 r., I FSK 1074/05 /nie publ./, powinnością sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej, co wymaga posłużenia się jako wzorcem kontroli przepisami obowiązującymi w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Z kolei na tle prawa daninowego, gdzie szczególnie ostro rysuje się władztwo państwa, gwarancje prawne ochrony interesu jednostki mają wyjątkowo duże znaczenie /por. orzeczenie TK z 29 marca 1994 r., K 13/93 - OTK 1994 cz. I s. 50/, z uwagi na ścisły związek z ochroną praw i wolności konstytucyjnych, co wymaga od sądu administracyjnego również kontroli zgodności z Konstytucją stosowanych w tej sferze przepisów, w szczególności rangi podustawowej.
Warunki, jakim na tle Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/, muszą odpowiadać unormowania zawierane w rozporządzeniach, były już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego. Wynika z nich m.in., że rozporządzenie nie tylko musi czynić zadość wymaganiom formalnym ustanowionym w art. 92 Konstytucji, ale także w płaszczyźnie materialnej nie może zawierać unormowań, które stanowią materię ustawową. W świetle postanowień art. 217 Konstytucji w polskim systemie prawa obowiązuje w dziedzinie opodatkowania zasada regulowania tej kwestii w aktach prawnych rangi ustawowej. Art. 217 Konstytucji określa zakres przedmiotowy ustaw podatkowych, ustanawiając bezwzględną wyłączność ustawy dla normowania "nakładania podatków, innych danin publicznych, określania podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków". W tych materiach konieczne jest więc uregulowanie w samej ustawie wszystkich podstawowych elementów, tak aby unormowanie ustawowe zyskało cechy kompletności, precyzji i jednoznaczności. Treść art. 217 Konstytucji należy rozpatrywać w szerokim kontekście problematyki podatkowoprawnego stanu faktycznego oraz konstytucyjnej zasady zupełności ustawowej. Oznacza to, że niewskazanie expressis verbis w art. 217 powstania obowiązku podatkowego jako elementu składowego ustawy, nie daje podstaw do wniosku, że zakres zupełności ustawowej w ujęciu Konstytucji nie obejmuje momentu powstania obowiązku podatkowego. W uzasadnieniu wyroku z 16 czerwca 1998 r. /U 9/97 - OTK 1998 nr 4 poz. 51/ Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zawarte w art. 217 Konstytucji "wyliczenie spraw z zakresu prawa daninowego zastrzeżonych dla ustawy nie ma charakteru wyczerpującego. Wszystkie istotne elementy stosunku daninowego powinny być uregulowane bezpośrednio w ustawie. Natomiast do unormowania w drodze rozporządzenia mogą zostać przekazane sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny". Mimo więc, że przepis art. 217 Konstytucji nie zastrzega wyraźnie formy ustawy do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, to nie ulega wątpliwości, że ten istotny element prawnej konstrukcji obowiązku podatkowego powinien być uregulowany ustawą. Potwierdza to również - obowiązujący do 31 grudnia 2002 r. - przepis art. 4 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, stanowiący, że zakres podmiotowy obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatkowe określają ustawy podatkowe. W tej sytuacji z art. 217 Konstytucji oraz art. 4 par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa /obowiązującego do 31 grudnia 2002 r./ i art. 3 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa /obowiązującego od 1 stycznia 2003 r./ wynika jednoznacznie, iż określenie powstania obowiązku podatkowego /momentu, chwili jego zaistnienia/ zostało zastrzeżone do wyłącznej materii ustawowej.
Do wniosków takich prowadzi również uwzględnienie przy tej wykładni art. 84 Konstytucji, stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawach. Przepis ten wyznacza granice obowiązku świadczeń publicznych, w tym również podatków. W jego ujęciu, obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych, w tym zatem i wyznaczenie momentu obligującego do ponoszenia tych ciężarów, powinien być nałożony jedynie w drodze ustawy. Tylko ustawa może określać granice ingerencji państwa w sferę własności obywatela, nakładając na niego obowiązek zapłaty podatku. Obywatel ma więc prawny obowiązek ponoszenia podatków, o ile obowiązek taki został nałożony na niego w drodze ustawy.
Unormowania art. 84 i 217 Konstytucji wskazują, że ingerencja ustawodawcy w sferę majątkową obywatela może odbyć się jedynie w formie ustawy, która musi spełniać określone w Konstytucji wymogi co do treści. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że akt normatywny nie spełnia konstytucyjnych wymagań /wyrok NSA z 25 maja 2004 r., FSK 26/04 - Prokuratura i Prawo 2005 nr 2 poz. 41/. Niewątpliwie zatem w świetle przepisów art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, wyznaczającego istotny moment odpowiedzialności podatkowej /początek obowiązku ciążącego na podatniku, moment powstania ciężaru publicznego/, powinno mieć miejsce w samej ustawie podatkowej, a nie w przepisie wykonawczym do tej ustawy.
Tymczasem, w będącym przedmiotem analizy w niniejszej sprawie przepisie par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./, moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia w kraju usług najmu i dzierżawy, określony został w akcie wykonawczym do ustawy, co w aspekcie treści art. 217 Konstytucji oraz obowiązującego w 2000 r. art. 4 par. 2 ustawy Ordynacja podatkowa - czyni tę regulację niezgodną z Konstytucją.
Podnieść przy tym należy, że przyjęcie zasady wyłączności ustawy w sferze prawa daninowego oznacza, że przypadki, w których w ustawach podatkowych zamieszczane są upoważnienia do wydawania aktów podustawowych, zdeterminowane są przede wszystkim brzmieniem art. 217 Konstytucji, w dalszej zaś dopiero kolejności wymaganiami zawartymi w art. 92 Konstytucji.
Jednakże na tle dokonywanej w niniejszej sprawie analizy zgodności par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. z art. 217 Konstytucji należy również odnieść się do oceny konstytucyjności formy, w jakiej ustawodawca w art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zrezygnował z ustawowego unormowania zagadnienia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym, formułując w tym zakresie delegację ustawową. Ustawodawca w przepisie tym, w jego brzmieniu obowiązującym do 25 marca 2002 r., stwierdził mianowicie, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:
1/ przypadki powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania zapłaty przez podatnika,
2/ inne niż wymienione w ust. 1-9a momenty powstania obowiązku podatkowego.
Konstytucyjne wymogi co do bezpośredniego uregulowania w ustawach podatkowoprawnego stanu faktycznego determinują równocześnie wymogi co do treści upoważnień ustawowych zawartych w ustawach podatkowych. W sytuacji gdy Konstytucja w art. 217 formułuje dla określonych w niej zagadnień wymóg materii ustawowej, ustawodawca po pierwsze, jest obowiązany do ustawowego normowania tychże materii, a po drugie, pozbawiony jest w tymże zakresie możliwości cedowania na organy niższego rzędu swoich obowiązków i kompetencji.
Ponadto Konstytucja w stosunku do upoważnień ustawowych formułuje szczegółowe warunki. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W sferze podatkowej wymogi te są dodatkowo zdeterminowane konstytucyjnymi wymogami co do bezpośredniego uregulowania w ustawach podatkowoprawnego stanu faktycznego, gdyż w świetle art. 217 Konstytucji, zakres spraw przekazanych do uregulowania w upoważnieniach odnoszących się do prawa podatkowego, może dotyczyć jedynie tych spraw, co do których Konstytucja w tym przepisie nie zastrzega bezpośredniego ich unormowania w ustawie. Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 9 listopada 1999 r., K 28/98, i z 14 grudnia 1999 r., K 10/99, podkreślał, że wobec kategoryczności sformułowania art. 92 ust. 1 Konstytucji, za niewątpliwe należy uznać, że wszelkie upoważnienie ustawy, w odniesieniu do którego nie da się wskazać żadnych treści ustawowych, które pełniłyby rolę "wytycznych dotyczących treści aktu", jest sprzeczne z Konstytucją. Brak owych wytycznych stanowi warunek wystarczający dla uznania niekonstytucyjności upoważnienia, nawet jeżeli pozostałe wymagania, o których mówi art. 92 Konstytucji zostaną spełnione. Dalej Trybunał stwierdził, że wytyczne /w rozumieniu art. 92 Konstytucji/ są przede wszystkim wskazówkami co do treści aktu normatywnego oraz wskazaniami co do kierunku merytorycznych rozwiązań, które mają znaleźć w nim wyraz. Skoro bowiem art. 92 ust. 1 stanowi o "wytycznych dotyczących treści aktu", to nie ulega wątpliwości, że wskazania zawarte w ustawie muszą dotyczyć materialnego kształtu regulacji, która ma być zawarta w rozporządzeniu. Podkreślono ponadto, że "wytyczne" nigdy nie mogą mieć czysto blankietowego charakteru. Ważnym jest przy tym, czy sposób sformułowania wytycznych pozostaje w zgodzie z ogólnymi zasadami co do wyłączności ustawy i nakazami, by pewne kwestie były regulowane w całości w ustawie /dotyczy to zwłaszcza regulacji z zakresu prawa karnego, czy regulacji w sprawach, o których mowa w art. 217 Konstytucji/.
W świetle powyższego, podzielić należy stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 18 maja 2001 r., III RN 95/00 /Monitor Podatkowy 2001 nr 11 s. 32/, że wymogów określonych w art. 92 Konstytucji nie spełnia żadne z upoważnień zawartych w art. 6 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które co najwyżej określają organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania, natomiast nie określają wytycznych dotyczących treści aktu.
Nie ma przy tym na tle niniejszej sprawy podstaw do twierdzenia, że powyższa delegacja ustawowa pozostaje w zgodzie z art. 236 ust. 1 Konstytucji, którym został na Radę Ministrów nałożony obowiązek przedłożenia w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie Konstytucji projektów ustaw niezbędnych do stosowania Konstytucji, gdyż mimo nowelizacji tego przepisu /art. 6 ust. 10 pkt 1 i 2/ stwarzających dostateczną możliwość wywiązania się z obowiązku dostosowania jego treści do wymagań aktualnego porządku konstytucyjnego, np. ustawą z dnia 20 maja 1999 r. /Dz.U. nr 57 poz. 596/, zmieniającą ten przepis z dniem 30 czerwca 1999 r., oraz ustawą z dnia 20 listopada 1999 r. /Dz.U. nr 95 poz. 1100/, zmieniającą treść tego przepisu z dniem 1 stycznia 2000 r., nie dostosowano jego treści do art. 92 ust. 1 Konstytucji, czyniąc to dopiero ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. /Dz.U. nr 19 poz. 185/ zmieniającą jego treść z dniem 26 marca 2002 r.
Tym samym w sprawie tej - także z punktu widzenia art. 92 ust. 1 Konstytucji - budzi zastrzeżenia legalność delegacji ustawowej, stanowiącej podstawę unormowania przez Ministra Finansów w par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, innego niż określony w ustawie momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, dla przypadku świadczenia usług najmu i dzierżawy. Wadliwość ta została zresztą z dniem 26 marca 2002 r. zlikwidowana, gdyż unormowanie to w tym samym, co w par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., brzmieniu zostało zamieszczone w art. 6 ust. 8a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W sytuacji tej zachodzi tzw. wtórna niekonstytucyjność, tzn. oparcie się przez Ministra Finansów przy ustanawianiu par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, czyli pod rządami obowiązującej już Konstytucji z 2.04.1997 r., na delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia sformułowanej przed wejściem jej w życie, czyli na delegacji pozbawionej cech, jakie powinna posiadać delegacja ustawowa zgodnie z art. 92 ust. 1 tej Konstytucji /por. J. Trzciński: Sądy wobec wtórnej niekonstytucyjności, Rzeczpospolita, nr 225, z 26 września 2005 r./.
Reasumując, unormowanie w par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia w kraju usług najmu i dzierżawy pozbawione jest domniemania zgodności z przepisami art. 217 i art. 84 Konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r., wymagającymi, aby określenie momentu powstania obowiązku podatkowego, wyznaczającego istotny moment odpowiedzialności podatkowej, miało miejsce w samej ustawie podatkowej, a nie w przepisie wykonawczym do tej ustawy.
Dostrzeżona przez Sąd pierwszej instancji sprzeczność przepisu par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przyjętego przez organy podatkowe za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, z przepisem art. 217 Konstytucji, było przesłanką wystarczającą do uchylenia decyzji organu odwoławczego, gdyż podstawą prawną decyzji administracyjnej nie może być przepis niezgodny z Konstytucją.
Ocena sądu administracyjnego, że przepis rozporządzenia, stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego, jest niezgodny z Konstytucją i ustawą oraz oparta na tej ocenie odmowa stosowania takiego przepisu w rozpoznawanej sprawie oznaczają, że rozstrzygnięcie administracyjne zostało wydane z naruszeniem określonych przepisów prawa rangi konstytucyjnej i ustawowej. Kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP i art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wydanie aktu administracyjnego z powołaniem się na przepis rozporządzenia, który jest niezgodny z Konstytucją i ustawą, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów wyższej rangi. W takim wypadku w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja lub postanowienie, zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05 - ONSAiWSA 2006 Nr 2 poz. 39/.
Powoływanie się przez składającego skargę kasacyjną na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2002 r., P 19/01, uznać należy na tle niniejszej sprawy za bezpodstawne, ponieważ w wyroku tym Trybunał odniósł się do konstytucyjności przepisu par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./, uznając go za zgodny z art. 56 ust. 2 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426 ze zm./. Jak widać, Trybunał w wyroku tym, z uwagi na okres obowiązywania tegoż przepisu i ustawowej delegacji jego wydania, badał jego zgodność z aktem konstytucyjnym poprzedzającym Konstytucję z 2 kwietnia 1997 r., która wprowadziła od 17 października 1997 r. nowe warunki, jakim muszą odpowiadać delegacje ustawowe do wydawania aktów podstawowych, oraz określiła materię zastrzeżoną dla sfery ustawowej, a tym samym również zakres unormowań, które mogą być zamieszczone w rozporządzeniach. Stąd też orzeczenie to z uwagi na to, że odnosi się do przepisu wydanego pod rządami Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. oraz dokonuje oceny jego zgodności z wzorcem konstytucyjnym wyznaczonym przez tę ustawę zasadniczą, jest nieprzydatne do oceny zgodności przepisu par. 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 109 poz. 1245 ze zm./ z Konstytucją z 2 kwietnia 1997 r.
Z tych powodów, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za chybione, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.