I FSK 774/19

I FSK 774/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-08-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Mączyński
Marek Olejnik /sprawozdawca/
Sylwester Golec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Op 83/18 - Wyrok WSA w Opolu z 2018-10-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt I SA/Op 83/18 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 20 grudnia 2017 r. nr 1601-IOV-2.4103.144.2017 w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres oraz kwoty do zapłaty 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 4 października 2018 roku, sygn. akt I SA/Op 83/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. O. (dalej: "Strona", "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: "DIAS", "organ podatkowy") z 20 grudnia 2017 roku, nr 1601-IOV-2.4103.144.2017 w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2012 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres oraz kwoty podatku do zapłaty.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Opolu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Opolu oraz przekazanie sprawy temuż do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.; "dalej: "O.p.") - wyrażającym się w błędnym zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji przyjętego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy polegającego na przyjęciu, iż faktury wystawione przez Skarżącego na rzecz firmy "W." [...] z tytułu sprzedaży wyposażenia salonu fryzjerskiego dla psów oraz karmy dla zwierząt, nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy w istocie transakcje te zostały przeprowadzone;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 180, art. 181, art. 187 O.p. poprzez błędne określenie kwoty domiaru podatku VAT za okres lipiec 2012 poprzez naruszenie obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, niedopuszczenie oczywistych dowodów w sprawie, tj. nie uwzględnienie iż przedmiotowe faktury znajdują się w ewidencji podatkowej Skarżącego i zostały od nich odprowadzone stosowne podatki w tym podatek VAT. Strona pomijając ten fakt wprowadziła podwójne opodatkowanie tej samej czynności prawnej;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. poprzez swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
2.2. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz DIAS zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.2. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny rzetelności faktur wystawionych przez Skarżącego na rzecz firmy "W." [...] z tytułu sprzedaży wyposażenia salonu fryzjerskiego dla psów oraz karmy dla zwierząt.
3.2.1. Punktem wyjścia do zakwestionowania rzetelności faktury wystawionej przez Skarżącego z tytułu sprzedaży wyposażenia salonu fryzjerskiego dla psów były ustalenia poczynione przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce cywilnej I. m.in. w zakres nabycia przez Skarżącego od I. wyposażenia salonu fryzjerskiego dla psów. Wspólnik I. M. K. zeznał, że źródłem pochodzenia towaru sprzedanego przez I. na rzecz Skarżącego był zakup od I.1 Sp. z o.o. w L. Zgodnie z treścią zeznań, spółka I.1 sprzedała komplet wyposażenia na rzecz I., która następnie rozszerzyła ten komplet o wspornik do przytrzymywania psów i sprzedała całość na rzecz Skarżącego, który dołożył do zestawu karmę dla psów i dokonał dostawy wyposażenia na rzecz firmy "W." [...].
W poczet materiału dowodowego włączono również Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi z dnia 8 grudnia 2016 r., wydaną spółce I.1, w której stwierdzono, że faktura wystawiona na rzecz I., podobnie jak ponad trzysta innych faktur wystawionych przez tę firmę na rzecz różnych podmiotów, nie odzwierciedlała rzeczywistej transakcji gospodarczej.
3.2.2. Z uwagi na okoliczność, że asortyment wynikający z faktury wystawionej przez spółkę I.1 na rzecz I. był mocno ograniczony w stosunku do asortymentu, opisanego w fakturze nr [...], dokumentującej sprzedaż na rzecz Skarżącego trzykrotnie kierowano wezwania do spółki I. o dostarczenie dowodów zakupu służących sprzedaży zgodnie z w/w fakturą. W odpowiedzi wskazano, że "Z uwagi na znaczny upływ czasu od momentu zawieranych transakcji Spółce nie udało się ustalić ewentualnych pozostałych faktur zakupowych służących następnie sprzedaży wyposażenia salonu dla psów."
3.2.3. Podkreślić także należy, że w sprawie złożono rozbieżne wyjaśnienia odnośnie transportu towarów tworzących wyposażenie salonu fryzjerskiego dla psów. Początkowo M. K. wskazał, że Skarżący odebrał przedmiot faktury w biurze I. s.c. w okresie wakacyjnym. Następnie opisując przebieg transakcji sprzedaży wyposażenia salonu dla psów, podał, że załadował on towary osobiście do samochodu marki Lublin w L. w siedzibie firmy I.1 i zawiózł do S. do firmy "W.", a miejsce odbioru towaru, tj. firmę I.1 w L. wskazał mu A. S. vel S. (prywatnie mąż M. D. - właścicielki firmy "W."). M. D. prowadząca firmę "W." oświadczyła natomiast, że towar dostarczyła firma kurierska pod adres miejsca prowadzonej działalności gospodarczej. Towar odebrała osobiście od pracownika firmy kurierskiej, a płatność za fakturę była w gotówce.
3.2.4. Odnotować również należy, że w toku postępowania M. K. zmienił swoje zeznania i wskazał, że I. nabyła wyposażenie salonu od firmy A. z S., przy czym nie poparł tego jakąkolwiek dokumentacją.
3.3. Mając na uwadze powyższe nie sposób zarzucić organowi naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w zakresie zebrania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organy prawidłowo oceniły, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że Skarżący zarówno nie nabył wyposażenia salonu fryzjerskiego dla psów jak i w efekcie nie dokonał jego sprzedaży na rzecz M. D. prowadzącej firmę "W.". Nie ma wpływu na tą ocenę akcentowana w skardze kasacyjnej okoliczność , że z protokołu z kontroli przeprowadzonej przez Urząd Pracy w S. u M. D. nie wynika aby stwierdzono nieprawidłowości. Jak słusznie ocenił organ, zawarte tam ustalenia nie zdołały skutecznie podważyć prawidłowości poczynionych ustaleń, albowiem w toku tej kontroli nie badano, kto był faktycznym dostawcą urządzeń i produktów dla Salonu, a jedynie sprawdzano prawidłowość wydatkowania środków z przyznanej M. D. dotacji.
Prawidłowe jest także stanowisko organu podatkowego zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że faktura wystawiona na rzecz firmy "W." [...] z tytułu sprzedaży karmy dla zwierząt nie dokumentuje rzeczywistej dostawy. Jak ustalono Skarżący nie posiada dowodów nabycia tego towaru i nie przedstawił żadnych wiarygodnych wyjaśnień w tym zakresie na temat źródła jego pochodzenia.
3.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe przeprowadziły w przedmiotowym zakresie wystarczające dla wyjaśnienia stanu faktycznego postępowanie dowodowe i na tej podstawie sformułowały wiarygodne i trafne ustalenia, realizując przez to w dostateczny sposób nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Także dokonana przez organy i przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena całości zebranego materiału dowodowego spełnia wymagania określone w art. 191 O.p., albowiem została dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego, wewnętrznego przekonania organu, z uwzględnieniem zasad logiki i konieczności rozpatrzenia poszczególnych dowodów nie odrębnie, ale we wzajemnej łączności.
4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.