I FSK 741/22

I FSK 741/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /przewodniczący sprawozdawca/
Artur Mudrecki
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Po 1047/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-01-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 70c, art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA (del.) Włodzimierz Gurba, Protokolant Asystent Sędziego Paweł Bobrowicz, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1047/21 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 maja 2021 r. nr 3001-IOA.4105.21.2021 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2008 r., po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1047/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę M.K. (dalej "strona" lub "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej "organ") z 5 maja 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2008 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania organy podatkowe posiadały wiedzę o tym, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm.), dalej "o.p.", (tj. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia), zostało doręczone bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Okoliczność ta, zdaniem sądu, mogłaby być jednakże skutecznie podnoszona w postępowaniu sądowoadministracyjnym kontrolującym prawidłowość decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, a nie w trakcie kontroli judykacyjnej decyzji wydanej po wznowieniu postępowania w oparciu o przesłanki unormowane w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony przez stronę w całości, a w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ następujących przepisów:
a) art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 o.p. przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka wznowieniowa, co w konsekwencji skutkowało akceptacją odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z 21 lipca 2015 r., nr 390000-IAGW.860.128.2015.TN;
b) art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120 i art. 121 w zw. z art. 70c o.p. przez akceptację odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z 21 lipca 2015 r., nr 390000-IAGW.860.128.2015.TN, która została wydana po upływie terminu przedawnienia.
W kontekście tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki, wg norm prawem przepisanych.
3. Odpowiedź na skargę kasacyjną
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4.1. Zarzuty skargi kasacyjne są oczywiście bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.
4.2. Należy podkreślić, że strona skarżąca złożyła również wniosek o wznowienie postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2008 r. Wniosek ten był oparty na tej samej podstawie wznowieniowej. Wyrokiem z 20 marca 2025 r., I FSK 2021/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Po 236/21. w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2021 r. nr 3001-IOV-21.4103.46.2020, 3001-IOV1.4103.98.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2008 r. Skarga kasacyjne była oparta na identycznych zarzutach jak w niniejszej sprawie.
4.3. W niniejszej sprawie, spośród warunków wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej wyartykułowano fakt, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Powołano się bowiem na okoliczność, że zawiadomienie dokonane w trybie art. 70c o.p. zostało doręczone podatnikowi a nie jego pełnomocnikowi.
Nie może być mowy o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także Ordynacji podatkowej zarzucanych mu w zarzutach kasacyjnych. Wyjaśniając tę kwestię godzi się zauważyć, że w trakcie postępowania podatkowego, którego efektem był wymiar podatku Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. poinformował Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, że podatnik został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stało się to w związku z wszczęciem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Do wspomnianego pisma załączono uwierzytelnioną kserokopię zawiadomienia, dokonanego w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej.
Tym samym ponad wszelką wątpliwość nie została spełniona przesłanka uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej, będąca konsekwencją zaistnienia zdarzenia określonego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Nie sposób bowiem przyjąć, że w relacjach pomiędzy stronami stosunku podatkowoprawnego wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał to rozstrzygnięcie. Jest tak, ponieważ o tym, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w trybie art. 70c O.p. został poinformowany podatnik, a nie jego pełnomocnik wiedział organ podatkowy (Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu) wydając ostateczną, deklaratoryjną decyzję podatkową. Wynika to bowiem z akt administracyjnych postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwyczajnym.
4.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
4.5. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
Włodzimierz Gurba Arkadiusz Cudak Artur Mudrecki