III SA/Wa 1683/04

III SA/Wa 1683/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogdan Lubiński /przewodniczący/
Jerzy Płusa /sprawozdawca/
Marta Waksmundzka-Karasińska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Lubiński, sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "K." S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... lipca 2004 r. Nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia ... lipca 2004 r. Nr ... Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia ... kwietnia 2004 r. Nr ... w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego, postanowieniem z dnia ... grudnia 2003r. Nr ..., postępowania w sprawie zaliczenia spółce akcyjnej "K." z siedzibą w B. kwoty należnego zwrotu podatku od towarów i usług za październik 1998 r., zaliczenia nadpłaty powstałej na skutek uchylenia decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia ... lutego 1999 r. Nr ... ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za październik 1998 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r., zaliczenia kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za październik 1998 r. wraz z oprocentowaniem na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. i grudzień 2002 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że strona postępowania w dniu 12 kwietnia 1999 r. złożyła korektę deklaracji VAT-7 za październik 1998 r., w której wykazała kwotę zwrotu na rachunek bankowy podatnika jako nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 110.987,00 zł. Następnie pismem z dnia 17 października 2003 r. P.M. prezes zarządu spółki akcyjnej "K." zwrócił się do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zaliczenie kwoty należnego zwrotu podatku za październik 1998 r. wraz z odsetkami na wskazane zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. i grudzień 2002 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia ... grudnia 2003 r. Nr ... podjął zawieszone postępowanie w sprawie zaliczenia kwoty należnego zwrotu podatku za październik 1998 r. i zaliczył kwotę zwrotu podatku od towarów i usług wraz z oprocentowaniem na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. i grudzień 2002 r.
Strona postępowania nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 7 stycznia 2004 r. wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia ... marca 2004 r. Nr ... uchylił w całości postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Organ podatkowy pierwszej instancji wydał w dniu ... kwietnia 2004 r. postanowienie Nr ..., w którym dokonał ponownego zaliczenia kwot zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych z tytułu tego podatku spółce akcyjnej "K.".
Na powyższe postanowienie strona postępowania pismem z dnia 29 kwietnia 2004 r. wniosła zażalenie, w którym zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów działu 9 i art. 130 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 97, poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) , wnosząc o zmianę powyższego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, w części dotyczącej błędnego obliczania kwot odsetek od zwracanej kwoty podatku. W zażaleniu podniesiono także, że skarżone postanowienie zostało wydane przez osobę z mocy samego prawa wyłączoną od załatwiania wszelkich spraw związanych z rozliczeniem podatku od towarów i usług za październik 1998 r., bowiem w związku ze sprawą zwrotu podatku prowadzone było postępowanie karne wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. . W ocenie skarżącego przy wydawaniu postanowienia naruszono tym samym art. 130 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia, nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. i postanowieniem z dnia ... lipca 2004 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, iż nie zaistniała żadna okoliczność powodująca wyłączenie organu lub pracownika od udziału w postępowaniu podatkowym dotyczącym skarżącej spółki, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów w tym zakresie i w związku z tym zarzut dotyczący naruszenia 130 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej należy uznać za gołosłowny i pozbawiony racji. W dalszej części uzasadnienia przedstawione zostały wyjaśnienia dotyczące sposobu rozliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za październik 1998 r. oraz zasady dokonania obliczeń należnego oprocentowania.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła temu postanowieniu naruszenie art. 21 oraz art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, art. 130 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postanowienie pierwszej instancji zostało wydane przez osobę wyłączoną od załatwiania spraw spółki oraz, że należne spółce odsetki zostały obliczone od daty niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze sformułowane zostały dwa zarzuty dotyczące zaskarżonego postanowienia, t.z.n. wydanie postanowienia pierwszej instancji przez osobę wyłączoną od załatwiania spraw spółki oraz obliczenie odsetek od daty niezgodnej z obowiązującym w tym zakresie przepisem prawa.
W pierwszej kolejności należało poddać ocenie dalej idący zarzut, dotyczący wydania postanowienia pierwszej instancji przez osobę podlegającą wyłączeniu, stosownie do przepisów art. 130 Ordynacji podatkowej. Wydanie postanowienia przez osobę podlegającą wyłączeniu, stanowi zgodnie z art. 240 § 1 pkt 3 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej przesłankę do wznowienia postępowania, co z kolei w przypadku potwierdzenia takiego zarzutu oznaczałoby konieczność uchylenia postanowienia przez sąd administracyjny i to niezależnie od wpływu takiego naruszenia prawa na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b). ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wysuwając w skardze ten zarzut skarżąca spółka nawet w najmniejszym stopniu go nie uzasadniła, nie podając również na czym opiera ona swoje twierdzenie w tym zakresie. Jedynie z treści zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji, można wnosić, iż chodzi tu o urzędnika pełniącego funkcję Naczelnika Urzędu Skarbowego, przeciwko któremu miałoby się toczyć postępowanie karne w związku ze sprawą zwrotu podatku od towarów i usług dla skarżącej spółki. Organy podatkowe w wydawanych postanowieniach oraz odpowiedzi na skargę konsekwentnie negowały zaistnienie przesłanki uzasadniającej wyłączenie pracownika, czy też organu podatkowego od załatwiania spraw dotyczących skarżącej spółki, wskazując, iż nigdy nie toczyło się postępowanie karne przeciwko Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B., gdyż zarówno Sąd Rejonowy w G., jak i Sąd Okręgowy w R. odmówiły wszczęcia postępowania karnego.
Dokonując oceny tego zarzutu należy stwierdzić, że odmowa wszczęcia postępowania oznacza , że postępowanie takie przeciwko danej osobie nie toczyło się. Skoro skarżąca nie wskazuje żadnych innych zdarzeń uzasadniających jej twierdzenia, to w tej sytuacji należy przyznać rację organom podatkowym, które określiły ten zarzut skarżącej za gołosłowny i pozbawiony racji. Tym samym nie mógł on również stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia przez sąd.
Drugi zarzut skarżącej spółki dotyczy nieprawidłowego, jej zdaniem, obliczenia przysługujących jej odsetek z tytułu należnego zwrotu podatku od towarów i usług za październik 1998 r. Również w tym przypadku skarżąca nie podaje w skardze żadnego uzasadnienia swojego zarzutu, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, iż obliczenie odsetek nastąpiło niezgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisem prawa.
Stosownie do art. 21 ust 6 i ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym w październiku 1998 r., zwrot różnicy podatku następuje na rachunek bankowy podatnika w ciągu 25 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Różnicę podatku nie zwróconą przez urząd skarbowy w powyższym terminie, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów o zobowiązaniach podatkowych.
Przez rozliczenie podatku należy rozumieć złożenie deklaracji podatkowej dotyczącej danego miesiąca, a oprocentowanie przysługuje od następnego dnia po upływie dwudziestopięciodniowego terminu przewidzianego do zwrotu podatku. Skarżący kilkakrotnie składał korekty deklaracji podatkowej dotyczące rozliczenia podatku za październik 1998 r., również Inspektor Kontroli Skarbowej wydał w dniu ... lutego 1999 r. decyzję dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za ten miesiąc, w której zakwestionował obniżenie podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych dla skarżącej spółki przez inny zakład pracy chronionej, za które to faktury spółka nie zapłaciła , co zgodnie z przepisami § 54 ust. 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 156, poz. 1024, z późn. zm.) było warunkiem dokonania obniżenia podatku należnego. Decyzja ta została następnie uchylona. Ostatecznie według ostatniej korekty deklaracji VAT 7 za październik 1998 r. złożonej przez skarżącą spółkę w dniu 12 kwietnia 1999 r., i nie kwestionowanej przez organy podatkowe, należna kwota zwrotu podatku za ten miesiąc wynosiła 110.987 zł. Z tej kwoty, 20.000 zł wraz z oprocentowaniem zwrócono skarżącej na rachunek bankowy w dniu 7 kwietnia 1999 r. , a kwotę 20.987 zł zaliczoną pierwotnie na poczet dodatkowego zobowiązania podatkowego, wynikającego z uchylonej później decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, zaliczono wraz z oprocentowaniem liczonym od dnia ... grudnia 1998 r. na poczet zobowiązania podatkowego za grudzień 2002 r.
Organ podatkowy dokonując należnego zwrotu pozostałej części podatku w wysokości 70.000 zł przyjął natomiast oprocentowanie tej kwoty liczone od dnia następnego, po upływie ... dni od dnia złożenia ostatniej korekty deklaracji podatkowej za miesiąc październik 1998 r.. Jak podano w uzasadnieniu postanowień obu instancji oraz jak wynika z znajdującej się w aktach sprawy decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia ... maja 1999 r. o umorzeniu postępowania kontrolnego, skarżąca w dniu 8 kwietnia 1999 r. dokonała zapłaty za pośrednictwem banku za faktury wystawione przez inny zakład pracy chronionej. Zarówno w odwołaniu, jak i w złożonej skardze skarżąca spółka okoliczności tej nie kwestionowała. Dokonanie tej zapłaty stanowiło spełnienie warunku umożliwiającego dokonanie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych fakturach, zgodnie z przepisami powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. i tym samym dopiero wówczas stanowiło podstawę dla skarżącej spółki do dokonania tego odliczenia. Znalazło to swój wyraz w korekcie deklaracji VAT 7 za miesiąc październik 1998 r. złożonej przez skarżącą spółkę w dniu 12 kwietnia 1999 r. Tak więc organy podatkowe prawidłowo przyjęły za punkt odniesienia do wyliczenia oprocentowania zwracanej kwoty podatku, datę 12 kwietnia 1999 r., a nie wcześniejszą datę złożenia poprzedniej korekty deklaracji podatkowej, choćby wykazującej zwrot w tej samej kwocie ( chodzi tu o korektę z dnia 2 listopada 1998 r.), ale złożonej w warunkach braku spełnienia przesłanki materialnoprawnej, t.j. zapłaty za faktury, umożliwiającej dokonanie zwrotu we wnioskowanej kwocie. Podatnik składając deklarację podatkową zawierającą odliczenie podatku naliczonego powinien mieć do tego czasu, t.z.n. do dnia złożenia tej deklaracji, zapłacone w formie wymaganej przepisami zobowiązania kreujące podatek naliczony za dany miesiąc rozliczeniowy. Skoro więc skarżąca do dnia rozliczenia podatku od towarów i usług, w tym przypadku złożenia korekty deklaracji VAT 7 w dniu 2 listopada 1998 r. nie uregulowała w wymaganej formie należności z faktur, w których podatek naliczony został wyliczony i rozliczony w tej korekcie, to nie zachodziły wówczas przesłanki, które umożliwiałyby domaganie się zwrotu podatku w terminie 25 dni od dnia złożenia tej korekty i tym samym liczenia oprocentowania zwracanego podatku od dnia następnego po upływie tego terminu. Takiej oceny nie może zmienić również ta okoliczność, wskazywana przez skarżącą w zażaleniu, iż w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia ... marca 2004 r. uchylającym poprzednie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia ... grudnia 2003 r., mowa była o przyjęciu daty 2 listopada 1998 r., jako "daty wyjściowej" do naliczania terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przedmiotem niniejszej sprawy była bowiem zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia ... lipca 2004 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia ... kwietnia 2004 r. Sąd dokonując oceny tego postanowienia nie stwierdził, aby naruszało ono przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzeczono jak w sentencji.