I FSK 71/12

I FSK 71/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska
Krystyna Chustecka /przewodniczący/
Krzysztof Stanik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Po 538/11 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2011-09-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 212
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Krzysztof Stanik (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.), Izabela Najda – Ossowska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt I SA/Po 538/11 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2006 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sygn. I FSK 71/12
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29.09.2011r., sygn. I SA/Po 538/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że w ocenie organów podatkowych skarżący niezasadnie odliczył podatek z faktur wystawionych przez firmy:
- "W." Z. M., dokumentującej sprzedaż linii technologicznej do granulacji trocin wraz z suszarnią bębnową i piecem;
- "H." H. G., dokumentującej usługi remontu i modernizacji linii technologicznej do granulacji trocin;
- "N." Z. N., dokumentującej wykonanie usług modernizacji linii technologicznej do granulacji trocin.
W przypadku zakupu linii technologicznej organy ustaliły, że owa transakcja miała charakter pozorny. W zakresie pozostałych usług, organy wsparły się opiniami rzeczoznawców, z których wynikało, że udokumentowane fakturami czynności nie mogły zostać wykonane przez wskazanych na fakturach kontrahentów.
W skardze do WSA w Poznaniu strona podniosła zarzuty niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do transakcji zakupu linii technologicznej.
Sąd zauważył, że kontrahent skarżącego – Z. M. nabył przedmiotową linię technologiczną w trybie przetargu nieograniczonego, ogłoszonego przez P. B. P. S.A. w dniu 17.03.2006r. Linia została wydana na podstawie faktury w dniu 17.05.2006r. na wartość netto 301.100 zł i podatek 66.242 zł. Podstawę ustalenia ceny sprzedaży tej linii przez P. B. S.A. stanowiła wycena i opinia techniczna z dnia 15.03.2005r., sporządzona przez mgr inż. Z. K. - Rzeczoznawcę ZUT NOT ds. Maszyn i Urządzeń Technologicznych. W przedmiotowej opinii rzeczoznawca określił stan techniczny linii technologicznej jako dobry, stopień zużycia technicznego linii na 30%, natomiast jej szacunkową wartość na kwotę netto 250.778 zł. W dniu 20.05.2006r. Z. M. zawarł ze skarżącym umowę, w której ustalono cenę zbycia przedmiotowej linii na kwotę netto 990.000 zł (brutto 1.207.800 zł). Natomiast dniu 20.04.2007r. A. W. wystawił fakturę na kwotę netto 1.250.000 zł i podatek 275.000 zł, dokumentując tym samym rzekomą odsprzedaż przedmiotowej linii technologicznej firmie Z. M.
W ocenie Sądu tak znaczący wzrost wartości linii technologicznej mógł wywołać uzasadnione wątpliwości co do autentyczności jej nabycia i odsprzedaży przez skarżącego. Sąd podkreślił, że cena sprzedaży linii w kwocie 1.207.800 zł została ustalona w umowie między Z. M. i skarżącym w dniu 20.05.2006r. tj. 3 dni po jej nabyciu przez Z. M. od P. B.P. za kwotę 367.342 zł.
Sąd uwzględnił wyjaśnienia obu stron spornej transakcji, z których wynikało, że znaczny wzrost ceny uzasadniały wykonane remonty linii technologicznej, dokonane po jej zakupie od P. B.P. Z. M.dodatkowo oświadczył, że cena takiej maszyny w tym okresie wynosiła ok. 2 milionów złotych. Z kolei skarżący zeznał, że według jego wiedzy linia technologiczna kosztowała ok. 3 milionów złotych. Sąd powołał się także na pisma producentów maszyn, stanowiących przedmiot transakcji tj. T. S.A. oraz A. Sp. z o.o., z których wynikało, że w 2006 r. cena nowej linii technologicznej wynosiła ok. 975.000 zł netto wraz montażem mechanicznym i elektrycznym, natomiast w kwietniu 2007 r. cena netto pracującej nowej linii technologicznej wyniosłaby 1.060.000 zł netto. Cena natomiast nowej suszarni bębnowej wynosiła 145.000 zł netto, natomiast cena szafy sterowniczo-rozdzielczej suszarni, w zależności od wyposażenia, od 8.000 zł do 11.500 zł netto. Sąd zauważył, że Z. M. wystawił na rzecz skarżącego fakturę na wartość netto 105.000 zł i podatek 23,100 zł (brutto 128.100 zł) za suszarnię bębnową do suszenia trocin. Cena ta była zatem zbliżona do ceny nowego urządzenia, jednakże jak wynika z zeznań złożonych przez Z. M., suszarnia ta w chwili sprzedaży nie była sprawna i wymagała nakładów modernizacyjnych. Natomiast cena linii, po zakupie jej przez skarżącego, po uwzględnieniu kosztów modernizacji i remontów wykonanych rzekomo przez firmy H. i N. wyniosłaby 1.200.900 zł netto.
Cena nowej linii technologicznej (z obsługą i montażem) była zatem, zarówno w 2006, jak i w 2007 r., zdecydowanie niższa, aniżeli ta, będąca przedmiotem sprzedaży na rzecz skarżącego, jak również późniejszej odsprzedaży.
W ocenie Sądu, o fikcyjności transakcji świadczyło również to, że skarżący nie wykazał celu nabycia linii, na który się powoływał w toku postępowania. Mimo, że jak twierdził, miał zamiar uruchomić produkcję granulatu, to nigdy nie wnioskował o uzyskanie stosownych pozwoleń w tym zakresie. Skarżący stwierdził wprawdzie, że produkcja i sprzedaż granulatu nie wymagały dodatkowych zezwoleń, a problemem uniemożliwiającym rozpoczęcie produkcji okazały się trudności z adaptacją hali (linii energetycznej) to nie wskazał osób, które rzekomo miały protestować przeciw uruchomieniu takiego przedsięwzięcia oraz nie przedłożył również żadnych dokumentów, wycen lub innych opinii o kosztach koniecznej inwestycji. Sąd dodał, że w toku postępowania skarżący nie wskazał z kim konsultował sprawę przebudowy linii elektrycznej. Dopiero w odwołaniu zaznaczył, że jego firma jest zaopatrywana w prąd przez energetykę P.K.P. w O., zatem zwrócił się do szefa energetyki P.K.P. w O. R. K., aby po zapoznaniu się z linią technologiczną określił, czy zabezpieczenia, które posiada wytrzymają pobór prądu. Jednakże na potwierdzenie tych działań skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, wniosków oraz opinii R. K. w tej sprawie. W toku postępowania podatkowego podatnik nie składał również wniosku dowodowego o przesłuchanie R. K.
Sąd dodał, że zeznania skarżącego były w tym zakresie niewiarygodna, albowiem nielogiczne wydaje się sprawdzanie rzeczywistej możliwości uruchomienia linii technologicznej dopiero po jej zakupie i rzekomo po jej przetransportowaniu do miejsca gdzie ta produkcja miała się odbywać. Ponadto, w ocenie Sądu, dziwić również musi to, że skarżący nie starał się o pozyskanie dokumentów dowodzących brak umożliwienia uruchomienia linii technologicznej skoro jej "powrotna" odsprzedaż w umowie była uzależniona od niemożności uruchomienia produkcji.
Sąd zauważył ponadto, że w dniu 12.06.2006r. Z. M. wnioskował o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na adaptacji istniejącej zabudowy gospodarczej na zakład produkcji granulatu z biomasy, zlokalizowany przy ul. R. w R. Do wniosku dołączył informację o planowanym przedsięwzięciu oraz kopię mapy ewidencyjnej, na której przedstawiono granice terenu objętego wnioskiem oraz granice obszaru, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Wniosek został złożony w Urzędzie w dniu 14.06.2006r. Następnie w dniu 27.10.2006r., w związku z postanowieniem B. R. z dnia 26.07.2006r., Z. M. złożył w Urzędzie Miasta R. raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, wraz z uzupełnieniem z dnia 15.12.2006r. Ostatecznie Burmistrz R., decyzją z dnia 16.02.2007r. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, tj. adaptacji istniejącej zabudowy gospodarczej na zakład produkcji granulatu z biomasy, zlokalizowany przy ul. R. w R. Decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem 13.03.2007r.
W ocenie Sądu z powyższego wynikało, że Z. M. występował o stosowne zezwolenie w celu uruchomienia linii technologicznej do granulacji w okresie, kiedy jej właścicielem, zgodnie z dokumentami źródłowymi, miał być skarżący. Trafne było zatem stanowisko organów podatkowych, że zawarcie przedmiotowej umowy ze skarżącym na sprzedaż tej linii w dniu 20.05.2006r., stało w sprzeczności z podejmowanymi przez Z. M. działaniami mającymi na celu podjęcie użytkowania tej ruchomości oraz faktem, że o stosowne zezwolenia nie występował skarżący.
Sąd podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał również na uznanie, iż rzeczywiście doszło do przetransportowania przedmiotowej linii do firmy skarżącego. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów świadczących o dokonaniu transportu przedmiotowej linii technologicznej z miejscowości R. do O. Według skarzącego transportu największych elementów linii miała dokonywać firma "pana B.", który nie mógł być przesłuchany, gdyż zmarł. Ponadto z zeznań skarżącego wynikało, że załadunek największych elementów linii dokonywany był za pomocą dźwigu, jednak skarżący nie pamiętał skąd był ten dźwig i nie posiadła faktury zakupu usług dźwigowych.
W tych okolicznościach Sąd nie uznał za nie uchybienie mające wpływ na wynik sprawy, zaniechanie przesłuchania z urzędu E. J., która w ocenie skarżącego miała potwierdzić składowanie przedmiotowych urządzeń w O. Skarżący nie złożył w toku postępowania podatkowego takiego wniosku. Natomiast przedstawił oświadczenie firmy E. E. J. z dnia 28.08.2010r. z nieczytelnym podpisem na pieczęci firmowej, cyt.: "Potwierdzam, że otrzymałam pismo wypowiadające dzierżawę wysokiej hali z powodu składowania i instalacji linii technologicznej do produkcji granulatu ekopaliwa. Brak tej hali nie zachwiał moją działalnością gdyż użytkowałam dwie pozostałe hale oraz plac składowy Po sprzedaży linii technologicznej z powrotem użytkuję tą halę".
W ocenie Sądu powyższe oświadczenie nie uprawdopodobniało, że rzeczywiście doszło do przewiezienia spornej linii do O. Niemniej nawet gdyby ustalono, że linia została przewieziona to i tak w świetle innych zebranych dowodów i przytoczonej argumentacji nie byłaby to okoliczność, która pozwoliłaby stwierdzić, że doszło do przeniesienia własności omawianych urządzeń.
Sąd uznał zatem, że skoro nie doszło do przeniesienia własności przedmiotowej linii technologicznej, to skarżący nie mógł ponieść wydatków związanych z modernizacją tej linii.
Niezależnie od powyższego Sąd podkreślił, że w zakresie usług rzekomo dokonanych przez firmę H. stwierdzono niezgodność treści faktur, co do zakresu wykonanych usług, z wyjaśnieniami złożonymi 26.10.2009r. przez H. G.
Odnośnie usług świadczonych przez firmę Nowel organy również ustaliły, że faktury wystawione przez ten podmiot dokumentowały inny zakres robót, niż wynikało to z zeznań i wyjaśnień właściciela firmy – Z. N.
Sąd wskazał dodatkowo, że dr inż. M. Z. - biegły sądowy i skarbowy dokonał w dniu 14.12.2007r. wyceny oraz oceny dokonanych napraw i modernizacji. W wydanej opinii, po przeprowadzeniu w dniu 14.12.2007r. oględzin linii technologicznej biegły nie stwierdził żadnych działań (poza drobnymi pracami malarskimi) w zakresie modernizacji urządzeń wchodzących w skład linii oraz jej konserwacji. Biegły wycenił wartość rynkową przedmiotowej linii technologicznej do produkcji granulatu na poziomie 240.000 zł netto, co odpowiadało poprzedniej wycenie dokonanej na zlecenie pierwotnego zbywcy urządzeń tj. P. B.P. S.A.
Sąd odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie brał udziału w oględzinach linii technologicznej zauważył, iż w sprawie nie dokonano żadnych oględzin, a materiał dowodowy w tym zakresie został włączony z postępowania prowadzonego wobec Z. M. W niniejszym postępowaniu przeprowadzono zatem jedynie dowody z dokumentów z którymi skarżący mógł się zapoznać w toku postępowania podatkowego.
Na powyższe orzeczenie A. W., działający za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata, złożył skargą kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podatny kasacyjne powołał:
- naruszenie art., 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) – "Pusa" w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) - "Op", polegające na niewyjaśnieni stanu faktycznego, w szczególności nie uwzględnieniu zeznań świadków oraz dokumentów przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania;
- naruszeniu art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 187 § 1 Op poprzez niedostateczne rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie;
- naruszenie art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 191 Op poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;
- niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz 535 ze zm.) – "Uptu".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasadzenie4 zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 09.11.2012r. kasator poinformował, iż w sprawie wydane zostały dwie identyczne decyzje organu I instancji, tyle, że opatrzone innymi datami. Odwołanie od pierwszej z nich zostało uznane za niedopuszczalne. Odwołanie od drugiej decyzji organ odwoławczy rozpoznał, natomiast wydana w związku z tym decyzja, stanowiła przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Stanowiło to w ocenie kasatora naruszenie art. 212, art. 233 § 1 pkt 1, art. 121 § 1, art. 128, art. 127 Op.
W piśmie procesowym z dnia 29.11.2012r. organ odwoławczy poinformował, ze na skutek nieprawidłowego doręczenia, pierwsza decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a zatem nie było możliwe wniesienie od niej odwołania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna i w związku z tym podlega oddaleniu.
Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do pisma procesowego kasatora z dnia 09.11.2012r.
W owym piśmie kasator, mimo że zaznaczył, iż stanowi ono jedynie uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej, podniósł cały szereg nowych naruszeń przepisów prawa, które z uwagi na treści art. 183 § 1 Ppsa muszą zostać przez NSA pominięte.
Sąd kasacyjny uznał bowiem, że argumentacja podniesiona w tym piśmie nie stanowi nowego uzasadnienia podniesionych dotychczas zarzutów, a zatem jako wykraczająca poza granice skargi kasacyjnej nie mogła być przedmiotem merytorycznej oceny.
Jedynie na marginesie można zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji, datowana na dzień 06.08.2009r., nie została podatnikowi w sposób skuteczny doręczona. Dodać należy, że na podstawie art. 212 Op decyzja wiąże organ z chwilą jej doręczenia. Dopiero bowiem w dacie doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający sprawę administracyjną indywidualnego podmiotu. Skutecznie doręczona została tylko decyzja datowana na dzień 08.12.2009r. Tym samym, obawy kasatora, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje wymiarowe za ten sam okres rozliczeniowy, należy uznać za nieuprawnione.
Przechodząc do zarzutów kasacyjnych należy wpierw zaznaczyć, że zakres postępowania dowodowego w odniesieniu do transakcji zakupu przez kasatora linii produkcyjnej wyznaczał art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a Uptu, zgodnie z którym to przepisem podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane.
W ocenie organów podatkowych transakcja sprzedaży skarżącemu linii produkcyjnej miała charakter pozorny i służyła jedynie osiągnięciu niezgodnych z prawem korzyści podatkowych. Na poparcie swojej tezy organy podatkowe zgromadziły szczegółowy oraz wszechstronny materiał dowodowy, którego analiza doprowadziła do słusznego wniosku, iż sporna transakcja, w istocie, nie miała miejsca.
Powyższa teza organów, poparta przez Sąd I instancji, nie została w sposób skuteczny podważona w złożonej skardze kasacyjnej. W szczególności NSA pragnie zauważyć, że kasator nie podejmuje skutecznej polemiki z zasadniczymi ustaleniami, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia.
W pierwszej kolejności uwagę zwraca abstrakcyjna, z ekonomicznego punktu widzenia, cena, którą Z. M. uzyskał od skarżącego z tytułu zakupu używanej linii technicznej.
Kasator twierdzi, że urządzenia stanowiące przedmiot transakcji przed zakończeniem przetargu ogłoszonego przez P. B.P. zostały zdewastowane, co spowodowało, że Z. M.i mógł je nabyć na bardzo korzystnych warunkach. Wzrost wartości tych urządzeń spowodowały dopiero nakłady poczynione przez Z. ., co z kolei znalazło odzwierciedlenie w cenie, którą zmuszony był uiścić skarżący.
Powyższe twierdzenia, nawet przy założeniu, że znajdują oparcie w rzeczywistości, w żaden sposób nie wyjaśniają dlaczego skarżący, za używany i wymagający kosztownej renowacji towar, zgodził się zapłacić więcej niż musiałby uiścić za takie same nowe urządzenia, nie wymagające żadnych dodatkowych nakładów, których instalację i uruchomienie zapewniał producent.
Uwadze kasatora niewątpliwie uszło również to, że w sprawie wypowiedzieli się dwaj niezależni eksperci, których opinie zgodnie wskazywały, że wartość rynkowa linii produkcyjnej odpowiadała cenie, którą pierwotnie zapłacił Z. M., była natomiast kilkukrotnie niższa niż kwota, którą zgodził się zapłacić następnie skarżący.
Wobec tak ustalonego stanu faktycznego teza organów, iż urządzenia cały czas były w posiadaniu Z. M., który przeprowadził ze skarżącym dwie pozorne transakcje, mające wyłącznie na celu wygenerowanie kwot podatku naliczonego, stanowi jedyne racjonalne wytłumaczenie podjętych działań przez obu kontrahentów.
Powyższa konstatacja znajduje jednoznaczne potwierdzenie w działaniach, które wymienione osoby podejmowały po rzekomym dokonaniu sprzedaży.
Skarżący, mimo nabycia kosztownych urządzeń, nie upewnił się wcześniej, czy będzie miał techniczne możliwości, by zakupiony sprzęt wykorzystać. Gdy z określonych przyczyn podjęcie produkcji okazało się niemożliwe, skarżący nie zebrał w tym zakresie żadnej dokumentacji, mimo iż wystąpienie okoliczności uniemożliwiających podjęcie produkcji było warunkiem niezbędnym aby poprzedni właściciel był obowiązany linię techniczną odkupić.
Nie sposób wreszcie zrozumieć dlaczego to Z. M., a nie skarżący, występował z wnioskiem o uzyskanie stosownych zezwoleń na prowadzenie produkcji z wykorzystaniem linii technicznej. Miało to miejsce w czasie, gdy to skarżący był przecież formalnym właścicielem linii i rzekomo sam starał się by uruchomić produkcję granulatu z wykorzystaniem zakupionych urządzeń.
Wskazana powyżej sekwencja zdarzeń wskazuje w sposób niezbity, że dokonana transakcja miała charakter pozorny. Skarżący nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu na okoliczność podjęcia działań zmierzających do uruchomienia produkcji granulatu za pomocą linii, za którą nota bene, w sposób znaczący przepłacił. Urządzenia formalnie wróciły zatem z powrotem do Z. M., który faktycznie cały czas był w ich posiadaniu, o czym świadczą podejmowane działania w zakresie uzyskania stosownych zezwoleń na uruchomienie produkcji granulatu. Zauważyć należy, że Z. M. zaraz po zakupie urządzeń sprzedał je skarżącemu, po czym rozpoczął "załatwienie formalności" potrzebnych do rozpoczęcia produkcji. Zaraz po ich zakończeniu, a mianowicie po uzyskaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie adaptacji istniejącej zabudowy gospodarczej na zakład produkcji granulatu z biomasy, zbiegiem okoliczności, okazało się, iż skarżący nie jest w stanie wykorzystywać zakupionych urządzeń, które formalnie znów wróciły do Z. M., generując przy tym po raz drugi kwotę podatku naliczonego.
W świetle powyższych konstatacji, w zupełnie innych kategoriach należy rozpatrywać ustalenia poczynione w odniesieniu do przetransportowania linii z R. do O.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji skarżący nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów świadczących o dokonaniu transportu przedmiotowej linii technologicznej, natomiast zeznania osób, na które powoływał się kasator, w świetle wcześniejszych ustaleń, słusznie zostały uznane za niewiarygodne.
Mając na uwadze, że transakcja zakupu przez skarżącego linii technicznej miała charakter fikcyjny, Sąd kasacyjny uznał za zbędne analizowanie transakcji zakupu usług remontu i modernizacji, które świadczyć miały firmy N. i H. Skoro bowiem nie doszło do przeniesienia własności przedmiotowej linii technologicznej, to skarżący nie mógł ponieść wydatków związanych z modernizacją tej linii.
Reasumując stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, a zatem nie można było stwierdzić naruszenia powołanych przez kasatora przepisów Op, które to koncentrowały się wokół gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego.
Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania 88 ust. 3a pkt 4 lit a Uptu Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest już pogląd, iż zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie w tym przypadku zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1310/09, publ. LEX nr 593572). Ponieważ, co wyżej stwierdzono, skargą kasacyjną nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ, a przyjętego do oceny legalności przez Sąd pierwszej instancji, dla oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie miarodajny jest tenże stan faktyczny oceniony przez WSA jako prawidłowo ustalony. Wobec tego uznać należy, że proces subsumcji przyjętego przez Sąd I instancji, niezakwestionowanego skargą kasacyjną stanu faktycznego, pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego, jest prawidłowy.
Zatem zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego należy uznać za chybiony.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 Ppsa orzekł jak w wyroku.