I FSK 674/19

I SA/Łd 394/18 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2018-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 674/19 - Wyrok NSA z 2023-07-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 283, art. 284, art. 284b, art. 285a i art. 285b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: sekretarz Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za ten sam okres oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-Ś
z [...] 2017 r., nr [...], określającą A Sp. z o.o. (dalej w skrócie: "podatnik" albo "Spółka") z siedzibą w S. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 33.590 zł, za luty 2013 r. w kwocie 34.893 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2013 r. w wysokości 0 zł i za luty 2013 r. w wysokości 0 zł.
W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w siedzibie A Sp. z o.o.
w Ł. przy A 80/82 (od 25 czerwca 2014 r. Spółka ma siedzibę
w S., przy ul. B 38) w zakresie prawidłowości rozliczeń dotyczących zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów i usług za okres 1 stycznia 2013 r.
– 28 lutego 2013 r., ustalono, że wartości netto i kwoty tego podatku, wynikające
z dokumentów okazanych przez podatnika do kontroli nie są zgodne z kwotami wykazanymi w deklaracjach VAT-7 za styczeń i luty 2013 r. W trakcie kontroli podatnik nie przedłożył dokumentów w celu wyjaśnienia tych rozbieżności.
Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za ww. miesiące. Pismami z 23 maja 2014 r., 9 lipca 2014 r. oraz z 16 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów dotyczących transakcji, których wartość stanowiła podstawę do sporządzenia deklaracji VAT-7 za styczeń i luty 2013 r., w tym do przedłożenia dowodów w postaci umów
z bankami o prowadzenie rachunków bankowych oraz wyciągów bankowych zawierających szczegółową historię rachunków bankowych za okres od stycznia 2013 r. do lutego 2013 r., z uwzględnieniem stanu obrotów i sald oraz informacji o wpływach, obciążeniach rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców albo odbiorców. Pomimo skutecznego doręczenia ww. pism i wezwań Spółka nie przedłożyła żądanych dokumentów.
Decyzją z [...] 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś określił Spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 26.411 zł i za luty 2013 r. w kwocie 45.189 zł.
Decyzją z [...] 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości
wyżej wymienione rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność ustalenia, czy faktury nabycia odzwierciedlają rzeczywiście dokonane transakcje. Zdaniem organu odwoławczego nie wyjaśniono wszystkich kwestii związanych z nabyciem usług od P. G., a brak możliwości nawiązania kontaktu z kontrahentem nie przesądza o tym, że faktury wystawione przez niego na rzecz podatnika nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, ani że czynności wykazane na tych fakturach nie były związane z czynnościami opodatkowanymi. Dodatkowo, ponieważ usługi świadczone na rzecz Spółki przez firmę B P. G. wymagały udziału osób trzecich, organ wskazał na konieczność dokonania ustaleń, czy firma B zatrudniała pracowników, korzystała z podwykonawców i składała jakiekolwiek deklaracje podatkowe.
W celu realizacji powyższych zaleceń organ I instancji pismem z 19 października 2015 r. ponownie wezwał podatnika do przedłożenia dowodów w postaci umów z bankami o prowadzenie rachunków bankowych oraz wyciągów bankowych zawierających szczegółową historię rachunków bankowych za okres od stycznia 2013 r. do lutego 2013 r. Jednocześnie pismem z 19 października 2015 r. wezwano Spółkę do przedłożenia:
- kompletnych rejestrów VAT zakupu i sprzedaży za styczeń 2013 r. i luty 2013 r., zawierających kwoty wykazane w złożonych deklaracjach VAT-7 za styczeń 2013 r. i luty 2013 r. wraz z okazaniem wszystkich dokumentów dotyczących transakcji, których wartość stanowiła podstawę do sporządzenia deklaracji VAT-7 za styczeń i luty 2013 r.,
- kompletnych dokumentów potwierdzających świadczenie usług, w tym dowodów płatności,
- umowy dotyczącej wynajmu lokalu w Z., ul. C 10,
- umów leasingowych, w tym umowy nr [...],
umów z kontrahentami, zawartych lub obowiązujących w okresie 01- 02/2013 r.,
ewidencji środków trwałych.
Ustosunkowując się do treści powyższego wezwania Spółka poinformowała,
że żądane dokumenty znajdują się w miejscu prowadzenia ksiąg handlowych i ewidencji podatkowych, tj. w S., przy ul. D 8/2. Ponadto w treści odpowiedzi Spółka sformułowała szereg dodatkowych pytań i wniosków skierowanych do urzędu, jednak nie przedstawiła żądanych dokumentów.
Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś pismem
z 22 października 2015 r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli podatkowej wobec B P. G. (podkreślając, że P. G. jest prezesem i współwłaścicielem A Sp. z o.o.), z adresem wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w S. przy ul. E 21 A, w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności transakcji dokonywanych w okresie od grudnia 2012 r.
do lutego 2013 r. na rzecz A Sp. z o.o., z siedzibą w Ł. przy A 80/82, udokumentowanych wymienionymi w piśmie fakturami VAT.
W odpowiedzi z 22 stycznia 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego
w S. poinformował, że z uwagi na brak kontaktu z P. G. nie udało się przeprowadzić kontroli podatkowej we wnioskowanym zakresie. Wyjaśnił,
że 9 listopada 2015 r. pracownicy urzędu udali się pod wskazany adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą B, tj. S., ul. E 21 A. W wyniku podjętych czynności ustalono, iż na ul. E w S.,
w bezpośrednim sąsiedztwie budynków oznaczonych numerem 20, 21 i 22, nie znajduje się żaden obiekt budowlany oznaczony numerem 21 A, a z oświadczeń osób napotkanych na sąsiednich nieruchomościach wynika, że nikt nie zna ani P. G., ani też jego firmy pod nazwą B. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wystąpił także do Naczelnika Urzędu Pocztowego właściwego dla doręczenia przesyłek pod adres S. ul. E 21 z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej doręczenia przesyłek pocztowych kierowanych do P. G. na adres: ul. E 21 A, ..-... S.. Z uzyskanej odpowiedzi wynika, że przesyłki te listonosz pozostawiał w skrzynce pocztowej na posesji przy ul. E. nieoznaczonej numerem budynku, ponieważ ten budynek wskazany zastał przez osoby zamieszkujące ul. E, jako budynek oznaczony numerem 21 A. Dodatkowo pracownicy [...] Urzędu Skarbowego w S. zweryfikowali adres wskazany w KRS jako adres siedziby A Sp. z o.o., tj. S., ul. B 38/1. Z powyższych ustaleń wynika, że pod wskazanym adresem nie stwierdzono żadnych oznaczeń Spółki z o.o. A.
W dniu 6 czerwca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 25 maja 2016 r. wraz z protokołem przesłuchania P. G. z 29 kwietnia 2016 r. jako świadka na okoliczność transakcji z A Sp. z o.o., wykazywanych w 01-02/2013 r. przez A Sp. z o.o. W trakcie przesłuchania P. G. nie potrafił udzielić informacji na temat prowadzonej przez siebie działalności pod nazwą B oraz informacji w zakresie transakcji zawartych z firmą A Sp. z o.o. P. G. nie wywiązał się także ze zobowiązania, złożonego w dniu przesłuchania, do przedłożenia w terminie
7 dni dokumentów mających stanowić uzupełnienie składanych wyjaśnień.
Postanowieniem z [...] 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś zwrócił się do A SA Oddział Bankowości Detalicznej z żądaniem sporządzenia i przekazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia informacji dotyczących A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., A 80/82 w zakresie:
- historii rachunku bankowego o numerze [...] za okres styczeń, luty 2013 r., z uwzględnieniem stanu obrotów i sald powiązanych
z konkretnymi osobami oraz przekazania wyciągów bankowych dokumentujących operacje bankowe w wyżej wymienionym okresie,
- innych posiadanych przez Spółkę w okresie styczniu i lutym 2013 r. rachunków bankowych oraz historii tych rachunków z uwzględnieniem obrotów i sald powiązanych z konkretnymi osobami oraz przekazania wyciągów bankowych dokumentujących operacje bankowe w wyżej wymienionym okresie.
W odpowiedzi A przesłał kopię zestawienia obrotów i stanów rachunku A Sp. z o.o. za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2013 r.. Przesłane zestawienie nie uwzględniało jednak stanu obrotów i sald powiązanych z konkretnymi podmiotami gospodarczymi lub osobami, w związku z czym organ I instancji nie był w stanie przyporządkować wykazanych operacji do konkretnych transakcji zakupu i sprzedaży.
Uwzględniając propozycję pełnomocnika Spółki oraz zalecenie zawarte w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] 2015 r., pismem z 8 marca 2016 r. organ
I instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.
o zebranie i przekazanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentacji A Sp. z o.o. za styczeń 2013 r. i luty 2013 r., związanej z prowadzonym postępowaniem podatkowym. W odpowiedzi na powyższe organ przekazał wydruk maila (wraz z załącznikami) przesłanego przez pełnomocnika Spółki. Korespondencja zawierała część żądanych dokumentów, w tym m.in.:
- faktury VAT dotyczące nabycia oleju napędowego, usług transportowych, usługi warsztatowej,
- obsługi czasu pracy kierowców, opon do samochodu [...],
- umowę Leasingu Operacyjnego nr [...] z dnia [...].12.2012 r.,
- dokumenty CMR, wycinki potwierdzające zapłatę.
Decyzją z [...] 2017 r., wydaną na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej w skrócie u.p.t.u.) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś określił podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 33.590 zł oraz luty 2013 r. w kwocie 34.893 zł, a także kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2013 r. w wysokości 0 zł oraz luty 2013 r. w wysokości 0 zł.
W treści odwołania od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie, nakazanie ponownej weryfikacji poprawności złożonych deklaracji VAT-7, uzupełnienie materiału dowodowego o wszystkie brakujące dokumenty oraz ponowne zlecenie Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w S. uzupełnienia materiału dowodowego poprzez kontrolę lub czynności sprawdzające w miejscu prowadzenia ksiąg, tj. ..-... S., ul. D 8/2. Spółka zakwestionowała także realizację przez organ zaleceń zawartych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Ł. z [...] 2015 r. Zdaniem podatnika twierdzenie organu o braku możliwości odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia paliwa z powodu braku udokumentowania powiązania zakupów dużych ilości paliwa z bezpośrednimi transakcjami sprzedaży oraz z uwagi na brak wpisów na dokumentach CMR numerów rejestracyjnych pojazdów świadczy o nieznajomości przepisów podatkowych, ustawy o rachunkowości oraz treści dokumentów CMR. W opinii Spółki zakupu każdego litra paliwa nie da się przypisać do konkretnej usługi transportowej, ważne jest aby zakup ten związany był ze sprzedażą opodatkowaną a list przewozowy CMR nie przewiduje miejsca gdzie należałoby wpisać numer samochodu. Zdaniem podatnika, w decyzji zawarto nieuzasadnione domniemanie jakoby A Sp. z o.o. nie posiadała oryginałów faktur, ponieważ do urzędu dotarły tylko niepotwierdzone za zgodność z oryginałem skany lub kopie tych dokumentów. Zdaniem Spółki ani przepis art. 86 u.p.t.u. ani też Dyrektywa 2006/112/WE nie wymagają posiadania oryginału faktur dla możliwości odliczenia podatku naliczonego. Odnosząc się do powoływanego przez organ braku możliwości kontaktu z P. G. Spółka wskazała, że nie mógł
on dostarczyć brakujących dokumentów i informacji, do czego zobowiązał się w trakcie przesłuchania, bowiem prowadzący czynności odmówił wydania kopii przesłuchania. Pełnomocnik Spółki podniósł, że organ I instancji nie wyegzekwował od innego organu ponownej kontroli w S., ale również odmówił pokrycia kosztów związanych
z koniecznością dowożenia dokumentów i ewidencji do Ł.. Jego zdaniem niedopuszczalne jest aby brak współpracy pomiędzy poszczególnymi organami podatkowymi, w tym nierzetelne przesłuchanie świadka, brak przeprowadzonej kontroli
i niezgodne z intencjami wnioskodawcy zgromadzenie materiału dowodowego,
miało negatywne skutki dla podatnika. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę faktu, iż podatnik rozpoczął działalność w 2012 r.
i aby zrealizować przyjęte zobowiązania musiał korzystać z podwykonawców.
Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., wskazaną na wstępie decyzją z [...] 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji.
W uzasadnieniu organ podsumował, że podczas ponownej kontroli podatkowej
w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, przeprowadzonej
w [...] siedzibie Spółki, A. J. przedłożył dokumenty w postaci faktur VAT zakupu i sprzedaży oraz rejestrów zakupu i sprzedaży. Podczas przeglądania dokumentów stwierdzono brak ewidencji środków trwałych, wyciągów bankowych, dowodów rejestracyjnych samochodów, umów dotyczących wynajmu lokali, umowy dotyczącej rachunków bankowych, umowy leasingowej, umowy z biurem rachunkowym, umów z kontrahentami, faktur zakupu paliwa, rejestru zakupu, świadectwa kwalifikacyjnego pełnomocnika, dowodu zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorstw wykonujących działalność z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. A. J. zobowiązał się przesłać brakujące dokumenty i wskazał, że kontrola winna zostać wszczęta w siedzibie jego biura rachunkowego w S., gdyż tam przechowywana jest dokumentacja podatnika. Do kontroli okazał tylko część dokumentów objętych zakresem kontroli, dodatkowo zezwalając na skserowanie tylko wybranych przez siebie dokumentów. Zobowiązał się do jednak do dosłania brakujących dokumentów wskazując, iż wszystkie brakujące dokumenty znajdują się w biurze rachunkowym w S. i są do dyspozycji kontrolujących.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za nieuzasadnione. Podkreślił, że to po stronie podatnika leży konieczność udokumentowania związku zakupu ze sprzedażą opodatkowaną, a zatem to podatnik winien przedłożyć organom podatkowym informacje, z których wynika, że spełnione zostały materialne warunki powstania prawa do odliczenia uregulowane na gruncie dyrektywy 2006/112/WE
w art. 168, którego odpowiednikiem w u.p.t.u. jest art. 86 ust. 1 oraz ust. 2. Jednocześnie w przypadku gdy podatnik narusza wymogi formalne skutkujące uniemożliwieniem dostarczenia przez niego dowodów na spełnienie wymagań materialnych dających prawo do odliczenia, organ podatkowy uprawniony jest
do odmowy uwzględnienia takiego prawa. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatnik nie przedłożył jakichkolwiek dowodów mogących stanowić podstawę
do dokonania oceny, czy przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż organ nie wyjaśnił, jakie przesłanki, inne niż nierzetelne prowadzenie postępowania, mogą świadczyć o nieposiadaniu oryginałów faktur zakupu, organ stwierdził, że zarzut jest niezrozumiały. Wyjaśnił,
że w zaskarżonej decyzji nie podniósł zarzutu, że Spółka nie posiada oryginałów faktur, ale że faktury te nie zostały przedłożone organowi i to mimo wielokrotnych wezwań. Tym samym Spółka nie udokumentowała prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur mających potwierdzać zakupy. Zdaniem organu przedłożone przez pełnomocnika Spółki kserokopie niektórych faktur nie są dowodem, który może stanowić dokument księgowy. W tym zakresie organ powołał się na brzmienie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. Jego zdaniem, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego muszą być spełnione kumulatywnie ściśle określone przesłanki. Po pierwsze, odliczyć podatek naliczony może wyłącznie podatnik podatku VAT. Po drugie, podatnicy obowiązani są przechowywać faktury oraz faktury korygujące, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jeżeli faktura ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawia fakturę zgodnie z danymi zawartymi w fakturze będącej w posiadaniu tego podatnika. Ponieważ faktura (duplikat) jest podstawowym dokumentem stwierdzającym nabycie towarów i usług, warunkiem koniecznym do skorzystania z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest "fizyczne'" posiadanie faktur zakupu lub ich duplikatów. Jeśli faktury zaginęły lub uległy zniszczeniu podatnik powinien przedstawić ich duplikaty, albowiem ani oświadczenie podatnika o ich istnieniu w momencie sporządzania deklaracji, ani też ewentualne inne dowody, nie są wystarczające do uznania prawa podatnika do odliczenia zawartego w nich podatku. Organ podkreślił, że przechowywanie faktur (lub duplikatów) do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jedynym legalnym sposobem na udowodnienie, że prawo do odliczenia istniało. Z uwagi na powyższe, a także wobec treści art. 19 ust. 2 u.p.t.u, pogląd Spółki, że wystarczająca w tym zakresie jest zawierająca wszystkie niezbędne dla takiego rozliczenia dane ewidencja, prowadzona na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy p.t.u. nie może zostać zdaniem organu zaakceptowany. Organ podkreślił, że żadne przepisy prawa nie zwalniają podatnika od obowiązku posiadania stosownych dokumentów niezbędnych dla rozliczenia podatku VAT oraz ich przedłożenia na żądanie organów podatkowych. Wobec powyższego brak okazania faktur zakupu powoduje, że Spółka nie może skorzystać z przysługującego jej prawa obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku w nich naliczonego.
Odnosząc się do kwestii faktur nadesłanych przez pełnomocnika, organ wskazał, że skorzystanie z odliczenia możliwe jest tylko po spełnieniu warunków i uwzględnieniu ograniczeń wynikających z przepisów ustawy, między innymi art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a
u.p.t.u. W opinii organu z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że podstawę
do obniżenia podatku należnego stanowić może jedynie faktura wystawiona przez podatnika podatku od towarów i usług, w związku ze zrealizowaniem przez niego czynności opodatkowanych. Przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. jednoznacznie wskazuje, że podatnik może obniżyć podatek należny o taki podatek naliczony, który pozostaje w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które zostało zarówno faktycznie dokonane, jak też realnie odzwierciedlone w dokumentującej je fakturze. Faktura może zatem stanowić podstawę do odliczenia podatku z niej wynikającego, gdy rzeczywistym powodem jej wystawienia były czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. i odzwierciedla zdarzenie mające faktycznie miejsce, tak co do podmiotu transakcji (wystawca faktury musi być rzeczywistym dostawcą towaru lub usług), jak i co do przedmiotu transakcji. Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu
nie przesądza jeszcze zdaniem organu o prawdziwości zdarzeń. W jego opinii z akt sprawy wynika, że brak jest innych dowodów potwierdzających, że transakcje pomiędzy A Sp. z o.o. a B P. G. w rzeczywistości zaistniały, co w świetle zebranego materiału dowodowego daje podstawę do podważenia wiarygodności faktur je dokumentujących. Faktury dokumentujące fikcyjne transakcje nie mogą zatem stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.
Odnosząc się do zarzutu Spółki, że organ I instancji nie wyegzekwował
od innego organu przeprowadzenia ponownej kontroli podatkowej oraz odmówił pokrycia kosztów związanych z koniecznością dowożenia dokumentów i ewidencji
do Ł. wskazano, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał przepisy art. 286 § 1 pkt 4 oraz art. 286 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, dalej w skrócie O.p. W tym zakresie organ ponadto podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż podatnik nie zapewnił dostępu do ksiąg w swojej siedzibie, wzywając organ do stawienia się pracowników w miejscu ich przygotowania, tj. w miejscu prowadzenia ksiąg handlowych i ewidencji podatkowych oraz do ustalenia kosztów postępowania podatkowego związanego z okazywaniem wszystkich niezbędnych dokumentów w siedzibie organu podatkowego. Zdaniem organu wskazywanie przez Spółkę miejsca przechowywania dokumentacji jako jedynego możliwego miejsca przeprowadzenia kontroli podatkowej oraz brak odpowiedzi na wezwania
do okazywania pełnej dokumentacji wskazuje na brak współpracy ze strony A
Sp. z o.o. oraz na fakt utrudniania zarówno kontroli, jak i postępowania podatkowego.
Organ odrzucił zarzuty podatnika obejmujące ujawnienie tajemnicy skarbowej poprzez przekazanie informacji we wniosku organu do A o stwierdzeniu nieprawidłowości skutkujących zmianą rozliczenia podatku od towarów i usług oraz
o wniesionym przez stronę odwołaniu i uchyleniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a także zarzuty dotyczące nierzetelnego prowadzenia postępowania przejawiającego się w sposobie prowadzenia metryki sprawy.
Podsumowując postawę podatnika w czasie trwania postępowania organ podkreślił, że P. G. nie podejmował żadnej korespondencji skierowanej
do B, przez co brak jest możliwości przeprowadzenia weryfikacji transakcji zakupu wykazanych przez Spółkę, potwierdzonych fakturami wystawionymi przez B P. G.. Z uwagi na powyższe, zdarzenia, co do których Spółka
nie przedstawiła lub nie wskazała dowodów na ich poparcie, zostały zdaniem organu odwoławczego słusznie uznane przez organ I instancji za nieistniejące.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego poddano analizie wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, tj. protokół z kontroli podatkowej wraz z załącznikami, deklaracje podatkowe, materiały pozyskane od innych organów podatkowych i banku,
w tym protokół z przesłuchania P. G., dane pobrane z KRS,
i na tej podstawie ustalono stan faktyczny stanowiący podstawę do prawidłowego rozstrzygnięcia. Dokonane przez organ I instancji ustalenia dają zdaniem organu odwoławczego podstawę do podjętego rozstrzygnięcia.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi skardze
na powyższą decyzję Spółka podtrzymała wszystkie zastrzeżenia zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji wnosząc o:
1) uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-Ś jako wydanych z naruszeniem prawa,
2) wstrzymania wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania przed Sądami Administracyjnymi,
3) zasądzenie od organu administracji na rzecz wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W treści skargi podatnik podkreślił, że prowadzona w sprawie kontrola podatkowa była prowadzona w sposób budzący uzasadnione wątpliwości co do prowadzenia jej w zgodzie z przepisami prawa i był to jedyny powód braku współpracy Spółki z pracownikami organów podatkowych. Zdaniem skarżącej Spółki podczas kontroli naruszono art. 285b O.p. poprzez prowadzenie kontroli i czynności kontrolnych w siedzibie organu podatkowego bez zgody kontrolowanego, a nawet mimo wyraźnego sprzeciwu Spółki w tym zakresie. Pełnomocnik wielokrotnie w trakcie prowadzenia kontroli zwracał uwagę, że właściwym miejscem do prowadzenia kontroli jest miejsce przechowywania ksiąg podatkowych. Za każdym razem pełnomocnik uzasadniał ten wniosek faktem, że prowadzenie kontroli w siedzibie kontrolowanego w znacznym stopniu utrudni prowadzenie działalności przez kontrolowaną. Pomimo tych uwag
i wniosków kontrola była prowadzona w siedzibie organu podatkowego. Ponadto pełnomocnik Spółki wskazał na zbieranie dowodów pomimo upływu terminu
do prowadzenia kontroli oraz bezprawne przedłużenie kontroli, co narusza art. 140 § 1, art. 125 § 1, art. 121 § 1, art. 122 i art. 127 O.p.
Naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu podatkowym obejmowało zdaniem Spółki także włączenie przez organ do akt sprawy dowodów zebranych niezgodnie z art. 284b § 3 O.p. oraz art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
o swobodzie działalności gospodarczej. Pełnomocnik Spółki wskazał również
na naruszenie art. 120, 121 § 1 i 2, 122 i 124 O.p. poprzez niesłuszne zdaniem skarżącej Spółki wskazywanie na utrudnianie postępowania przez podatnika.
Pełnomocnik Spółki podkreślił, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie niewłaściwie określonego stanu faktycznego, czym naruszono art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 124 O.p., a w konsekwencji art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. Jego zdaniem z treści uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, czy organ zarzuca Spółce brak oryginałów faktur zakupu, czy też, że pomimo posiadania tych dokumentów nie odzwierciedlają one dokonanych transakcji. Zdaniem pełnomocnika w obydwu wypadkach organ błędnie określił stan faktyczny, gdyż Spółka posiadała i nadal posiada oryginały wszystkich faktur zakupu ujętych w deklaracjach VAT-7 za styczeń i luty 2013 r., a wszystkie ujęte w ewidencjach zakupu faktury odzwierciedlają rzeczywiste transakcje. Bezspornym jest również, że wystawcy faktur byli w dacie wystawiania dokumentów zarejestrowanymi podatnikami podatku od towaru i usług.
Pełnomocnik wskazał ponadto na naruszenie art. 38 ust. 2 ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe oraz art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 124 O.p poprzez uznanie przez organ, że aby zakup paliwa był związany ze sprzedażą opodatkowaną
w dokumentach CMR powinien być wpisany nr rejestracyjny samochodu. Zdaniem pełnomocnika Spółki przepisy nie zezwalają na umieszczanie takich informacji na tych dokumentach. Wyżej wskazane przepisy Ordynacji podatkowej narusza, zdaniem pełnomocnika Spółki, postępowanie i argumentacja organu dotyczące braku współpracy podatnika z organami, nie wywiązania się przez podatnika z zobowiązania
do przedłożenia dodatkowych dokumentów oraz ocena przez organy powodu braku odbierania korespondencji kierowanej na adres szczecińskiej siedziby firmy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się dodatkowo do zarzutu skargi dotyczącego przekroczenia przez organ terminu do zawiadomienia kontrolowanego
o niezakończeniu kontroli w terminie oraz wynikającym z tego braku mocy dowodowej dokumentów zebranych po terminie, organ wskazał, że art. 284b O.p. nie wskazuje takiego terminu, a z treści tego przepisu wynika przede wszystkim obowiązek zawiadomienia kontrolowanego o każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, wraz z podaniem przyczyn przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazaniem nowego termin jej zakończenia. Zawiadomienie
o późniejszym terminie zakończenia kontroli ma wyłącznie charakter procesowy, bezpośrednio oddziałuje wyłącznie na przebieg kontroli podatkowej nie wpływając
na procesowe prawa podatnika.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze.
Skarżąca zarzuca przede wszystkim naruszenie przepisów prawa regulujących prowadzenie kontroli podatkowej, a więc prowadzenie jej w siedzibie organu, zamiast w miejscu przechowywania ksiąg Spółki, oraz zbieranie dowodów po zakończeniu kontroli podatkowej i następnie skorzystanie z tych dowodów w postępowaniu podatkowym.
Zarzuty te nie są uzasadnione. Kontrola podatkowa w zakresie podatku
d towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. przeprowadzona została wobec Spółki z o.o. A w okresie od 8 listopada 2013 r. do 26 lutego 2014 r. W pierwszej z tych dat pełnomocnik Spółki pokwitował odbiór upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, a w drugiej sporządzony został protokół z kontroli podatkowej, który następnie doręczono pełnomocnikowi Spółki 6 marca 2014 r. Zgodnie z art. 284 §1 Ordynacji podatkowej wszczęcie kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem § 3 i art. 284a
§ 1, następuje przez doręczenie kontrolowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej. Zgodnie zaś z art. 284b §1, 2 i 3 tej ustawy kontrola powinna zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż
w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283. O każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283, kontrolujący obowiązany jest zawiadomić na piśmie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazując nowy termin jej zakończenia. Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli.
W upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli podatkowej przewidywany termin do jej zakończania został określony na 10 grudnia 2013 r. Jednakże termin ten został skutecznie przedłużony, skoro postanowieniem z [...] 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś postanowił przedłużyć termin kontroli do 28 lutego 2014 r. Poza sporem jest, że postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki 28 grudnia 2014 r., jednakże nie ma to znaczenia dla oceny, że termin zakończania kontroli podatkowej został skutecznie przedłużony, a zatem wszystkie dokumenty związane z kontrolą i wszystkie dowody zebrane do chwili upływu nowego terminu jej zakończenia, a właściwie do czasu sporządzenia protokołu z kontroli, są dowodami we wszczętym później postępowaniu podatkowym. Sąd nie akceptuje stanowiska Spółki skarżącej, że dla skutecznego przedłużenia terminu zakończenia kontroli podatkowej konieczne jest nie tylko wydanie stosownego postanowienia przed upływem wyznaczonego wcześniej przewidywanego terminu zakończenia kontroli, ale także doręczenie tego postanowienia kontrolowanemu. Odmienne stanowisko prezentowane w tej kwestii przez Sąd znajduje oparcie zarówno w orzecznictwie sądów oraz
w doktrynie (zob. np. : wyrok WSA w Opolu z 4 czerwca 2014, I SA/Op 811/13; wyrok WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2008 r., I SA/Po 83/07; wyrok WSA w Łodzi z 24 listopada 2010 r., I SA/Łd 917/10, orzeczenia dostępne w CBOSA, a także: teza 2 do art. 284b Ordynacja Podatkowa – Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, S.M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, J. Rudowski, WKP 2017, teza 3 do art. 284b, Komentarz Aktualizowany do Ordynacji Podatkowej pod red. E. Etela, LEX/el 2018). Należy dodać, że w postanowieniu z [...] 2013 r. organ podatkowy, stosownie do treści art. 284b § 2 Ordynacji podatkowej, wskazał przyczyny przedłużenia kontroli i nowy termin jej zakończenia. Nie są zatem uzasadnione twierdzenia skargi, że kontrolowana Spółka nie godziła się na udzielanie stosownych wyjaśnień i dostarczenie brakujących dokumentów, bowiem typowanie przez kontrolujących "brakujących" dokumentów miało następować z naruszeniem przepisów regulujących przebieg kontroli podatkowej.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 285b Ordynacji podatkowej. Miejsce prowadzenia kontroli podatkowej zostało określone w art. 285a oraz 285b tej ustawy. Zgodnie z treścią §1 pierwszego z artykułów czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością i w godzinach jej prowadzenia, a w przypadku skrócenia w toku kontroli czasu prowadzenia działalności - czynności kontrolne mogą być prowadzone przez 8 godzin dziennie. W przypadku gdy księgi podatkowe są prowadzone lub przechowywane poza siedzibą kontrolowanego, kontrolowany na żądanie kontrolującego obowiązany jest zapewnić dostęp do ksiąg w swojej siedzibie albo w miejscu ich prowadzenia lub przechowywania, jeżeli udostępnienie ich w siedzibie może w znacznym stopniu utrudnić prowadzenie przez kontrolowanego bieżącej działalności. Zgodnie zaś z treścią art. 285b Ordynacji podatkowej kontrola lub poszczególne czynności kontrolne za zgodą kontrolowanego mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu podatkowego, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli lub kontrolowany zrezygnował z uczestniczenia w czynnościach kontrolnych.
W chwili wszczęcia kontroli podatkowej siedziba Spółki znajdowała się w Ł.. Została przeniesiona do S. w czerwcu 2014 r., a więc krótko po wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. Sąd ma na uwadze to, że w dniu wszczęcia kontroli podatkowej do siedziby organu prowadzącego kontrolę stawił się doradca podatkowy A. J., osoba wyznaczona przez kontrolowany podmiot do reprezentowania w trakcie kontroli, i okazał część dokumentów objętych zakresem kontroli oraz zezwolił na ich kserowanie, a także zobowiązał się ustnie do przesłania brakujących dokumentów, w tym faktur zakupu paliwa (notatki służbowe z 8 listopada 2013 r.). Wprawdzie wymieniony wyżej doradca podatkowy oświadczył, że nie wyraża zgody na złożenie oświadczenia o wyrażeniu zgody na prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, jednakże należy przyjąć, że zgoda taka została wyrażona w takim zakresie, a jakim osoba reprezentująca Spółkę dostarczyła do organu podatkowego część dokumentacji, okazała ją i wyraziła zgodę na sporządzenia kserokopii. Dowody zebrane w ten sposób zostały zatem pozyskane prawidłowo i mogły być zaliczone w poczet materiału dowodowego w prowadzonym później postępowaniu podatkowym. Te zaś dowody z dokumentów, których nie okazano w trakcie kontroli podatkowej, mimo deklaracji pełnomocnika Spółki, że brakujące, wskazane przez kontrolujących dokumenty nadeśle, z oczywistych względów nie zostały pozyskane w trakcie trwania kontroli podatkowej. Te brakujące dokumenty, jak wynika z protokołu kontroli, to przede wszystkim faktury mające dokumentować zakupy paliwa do ciężarówek. Faktury te były przez podatnika uwzględnione w okazanych organowi rejestrach, ale organ prowadzący kontrolę podatkową miał prawo sprawdzić, czy podatnik rzeczywiście takie faktury posiada i czy rejestry i deklaracje zostały sporządzone prawidłowo.
Bez znaczenia jest to, czy pełnomocnik kontrolowanej Spółki wskazywał w czasie kontroli w dniu 8 listopada 2013 r. dokumenty, na których kserowanie wyraził zgodę, czy też kontrolujący przeglądając udostępnione im przecież dobrowolnie dokumenty sami decydowali, które z nich należy skserować. Nie ma przecież wątpliwości, że czynności te odbywały się za zgoda osoby reprezentującej Spółkę w czasie kontroli podatkowej.
Podsumowując powyższe rozważania odnoszone do podniesionych w skardze zarzutów związanych z prowadzeniem kontroli podatkowej Sąd stwierdza, że nie zostały naruszone przepisy wskazane w pkt 1 – 4 skargi. Kontrola podatkowa została bowiem przedłużona prawidłowo, a dokumenty pozyskane w czasie jej trwania mogły być wykorzystane jako materiał dowodowy w trwającym później postępowaniu podatkowym.
Nie jest też uzasadniony zarzut błędnego ustalenia staniu faktycznego sprawy
(pkt 5 skargi). Zarzut ten skarżąca Spółka wiąże z bezpodstawnym jej zdaniem kwestionowaniem szeregu zakupów i tym samym kwestionowaniem prawidłowości dokonanego odliczenia podatku naliczonego, a także niewyjaśnieniem, czy organ zarzuca Spółce brak oryginałów faktur zakupu, czy też twierdzi, że mimo posiadania tych dokumentów, nie odzwierciedlają one rzeczywistych transakcji gospodarczych, czyli rzeczywiście dokonanych zakupów.
Należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś podejmował różne próby wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyjaśnienia istotnej, spornej między Spółkami okoliczności, czy rozliczone przez Spółkę zakupy towarów i usług, zwłaszcza nabycia usług od formalnie odrębnego podmiotu gospodarczego, jakim był P. G. prowadzący jako osoba fizyczna działalność gospodarczą pod nazwą B i jednocześnie będący wspólnikiem i Prezesem Zarządu Spółki A, dotyczą rzeczywistych transakcji. W tym celu nie raz w toku postępowania podatkowego Spółka była wzywana do przedłożenia wszelkich dowodów mogących potwierdzić rzeczywisty charakter transakcji. Organ podatkowy zwracał się też do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. o przeprowadzenie kontroli podatkowej u P. G. w celu potwierdzenia transakcji ze skarżącą Spółką. Działania te jednak nie przyniosły pozytywnego rezultatu. W decyzji opisano próby podejmowane w powyższym zakresie przez organy podatkowe i zasadny jest wniosek organów, że P. G. (mając na uwadze jego podwójną rolę jako udziałowca i Prezesa Zarządu skarżącej Spółki oraz jako formalnie odrębnego podmiotu – osoby fizycznej prowadzącej w 2013 r. działalność gospodarczą) unikał kontaktu z organami podatkowymi i nie podejmował aktywności zmierzającej do wyjaśnienia sygnalizowanych przez organy wątpliwości co do prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług.
Jakkolwiek to organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe ma obowiązek wyjaśnić istniejące wątpliwości co do stanu faktycznego, to nie oznacza to, że podatnik w tej mierze jest zwolniony z jakiejkolwiek aktywności. Powinien bowiem współdziałać z organem podatkowym, zwłaszcza wtedy, gdy może dysponować dowodami potwierdzającymi prawidłowość dokonanego samoobliczenia podatku. Skoro Spółka nie wykazała, że faktury przez nią rozliczone, wystawione przez P. G., dotyczą czynności rzeczywistych, w sytuacji gdy organy nie miały innych niż faktury dowodów potwierdzających dokonanie zakupów, w tym nie miały dowodów zapłaty za te usługi, to miały prawo rozliczenie podatku w tym zakresie zakwestionować. Dodać można, że z przesłanego przez Naczelnika [...] Urzędu w S. protokołu przesłuchania P. G. w charakterze świadka niewiele wynikało, skoro świadek nie odpowiadał na pytania zasłaniając się niepamięcią.
Zasadnie też organy zakwestionowały prawidłowość odliczenia podatku naliczonego z szeregu faktur zakupu oleju napędowego do samochodów. Przyczyny kwestionowania odliczenia podatku w tym zakresie były różne, co zostało opisane w decyzjach podatkowych. Przede wszystkim podatnik nie przedstawił organom oryginałów faktur zakupu paliwa, co słusznie zrodziło podejrzenie, czy takie oryginały faktur podatnik posiada. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że w świetle art. 86 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług jednym z warunków odliczenia podatku naliczonego jest konieczność posiadania przez podatnika faktur zakupu towaru lub usługi, a nie jakiegokolwiek dokumentu. Faktura taka, której oryginał otrzymuje nabywca, powinna być w razie konieczności okazana organowi podatkowemu, co w tej sprawie nie nastąpiło. Niezrozumiały jest w tej sprawie upór podatnika, aby oryginałów faktur nie przedstawić w toku postępowania podatkowego organom podatkowym. Należy podkreślić, że w toku postępowania podatkowego, ale także wcześniej, jeszcze w toku kontroli podatkowej, organ wzywał podatnika do okazania wszelkich dokumentów istotnych w sprawie i odnosiło się to także do oryginałów faktur zakupu paliwa. Ponadto, choćby z treści decyzji organu pierwszej instancji wynika jasno,
że jednym z powodów zakwestionowania rozliczenia wielu transakcji zakupowych był brak w okazanej dokumentacji wielu oryginałów faktur. Nic nie stało na przeszkodzie, aby brakujące dokumenty zostały organowi podatkowemu dostarczone, nawet w toku postępowania odwoławczego. Nie jest uzasadnione powoływanie się przez podatnika na to, że informował organ o posiadaniu oryginałów faktur i przechowywaniu ich
w biurze rachunkowy. Skoro podatnik był wzywany w toku postępowania podatkowego do dostarczenia konkretnych dokumentów, to powinien je do organu podatkowego dostarczyć.
Ponadto, organy logicznie wywiodły, że nawet z treści wielu faktur, których oryginałów było brak, i które zostały w końcu przedstawione, ale tylko jako kopie będące załącznikami do maila wysłanego przez pełnomocnika Spółki, nie wynikała możliwość odliczenia podatku naliczonego przez Spółkę. Powody tego, wskazane przez organy w stosunku do poszczególnych faktur, były różne. Część faktur dotyczyła zakupu paliwa do samochodów, do których podatnik nie wykazał jakiegokolwiek tytułu do użytkowania, część dotyczyła zakupu paliwa do kilku samochodów, w tym takich,
do których podatnik nie wykazał tytułu do użytkowania i jednocześnie brak jest danych pozwalających na przyporządkowanie konkretnej ilości paliwa z takiej faktury do pojazdów posiadanych przez podatnika, niektórych faktur nie można było powiązać
ze świadczeniem konkretnych usług transportowych świadczonych przez Spółkę,
co oznacza brak możliwości powiązania zakupu paliwa i związanego z tym podatku naliczonego ze świadczeniem opodatkowanej usługi. Ponadto Spółka odliczyła podatek naliczony z faktury dokumentującej zakup gazu do pojazdu, choć nie wykazała,
aby w prowadzonej działalności taki pojazd użytkowała. Odliczyła także podatek naliczony z faktury wystawionej nie dla niej, ale dla P. G., a więc innego podmiotu.
Zarzuty podniesione w pkt. 6 skargi dotyczą przede wszystkim braku dostatecznych starań organów, aby przeprowadzić skutecznie kontrolę działalności P. G., kontrahenta Spółki, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B. Te zarzuty nie są uzasadnione, bowiem organy próbowały działalność P. G. skontrolować, co dość dokładnie opisały. Podnosząc te zarzuty pełnomocnik Spółki zachowuje się tak, jakby nie dostrzegał, że P. G. działający pod nazwa B i udziałowiec oraz Prezes Zarządu skarżącej Spółki, to ta sama osoba. Przede wszystkim jednak, to Spółka powinna posiadać i okazać wszystkie dokumenty mogące potwierdzić rzeczywistość kwestionowanych przez organy transakcji zakupu.
Część wskazywanych wcześniej przez organy nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług albo została uwzględniona na korzyść Spółki
(np. rozliczenie faktury leasingowej), albo też w skardze nie sformułowano precyzyjnych zarzutów w odniesieniu do treści decyzji podatkowej.
Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).
mko