I FSK 620/13

I FSK 620/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bartosz Wojciechowski
Danuta Oleś /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Zubrzycki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Ke 625/12 - Wyrok WSA w Kielcach z 2012-12-13
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 8 ust. 2a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Z. Z. P. A. T. D. N. i T. K. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 625/12 w sprawie ze skargi S. Z. Z. P. A. T. D. N. i T. K. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Z. Z. P. A. T. D. N. i T. K. w K. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 625/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Stowarzyszenia K. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 4 lipca 2012 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.
We wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Stowarzyszenie K. w K. (dalej jako "stowarzyszenie") wskazało, że jest organizacją zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 904, dalej jako "u.p.a.") i dokonuje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi do utworów naukowych i technicznych odnoszących się do reprodukcji, wprowadzania do obrotu, wprowadzania do pamięci komputera, zwielokrotniania i rozpowszechniania, a także zabezpieczenia i ochrony majątkowych interesów twórców dzieł naukowych i technicznych.
Do zadań wnioskodawcy należy m.in. inkasowanie i podział opłat od producentów i importerów kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych oraz związanych z nimi czystych nośników oraz posiadaczy urządzeń reprograficznych prowadzących działalność w zakresie zwielokrotniania utworów. Zadania stowarzyszenie realizuje niezależnie od tego czy dany podmiot powierzył mu swe prawa w zarząd, a także niezależnie od tego czy w ogóle udało się zidentyfikować uprawnionego z tytułu danego prawa (art. 105 ust. 1 i art. 106 u.p.a.). Realizując wymienione obowiązki wnioskodawca działa w imieniu własnym, ale na rzecz osób trzecich: twórców dzieł naukowych i naukowo technicznych.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zapytał czy może zostać uznany za podatnika VAT w stosunku do posiadaczy urządzeń reprograficznych oraz producentów i importerów czystych nośników zobowiązanych do wnoszenia opłat na rzecz uprawnionych twórców oraz w stosunku do ośrodków informacji i dokumentacji zobowiązanych do wypłaty wynagrodzeń twórcom oraz czy powinien stosować zredukowaną stawkę VAT?
Przedstawiając własne stanowisko stowarzyszenie stwierdziło, że dla celów VAT na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT") przyjąć należy, że nabywa on usługi od twórców, a następnie sam wyświadcza je podmiotom zobowiązanym i w tym zakresie, działa w charakterze podatnika VAT w stosunku do wyświadczanej na rzecz danego podmiotu usługi.
W zakresie drugiego pytania wnioskodawca uznał, że powinien stosować stawkę zredukowaną z art. 41 ust. 2 zał. 3 poz. 181 ustawy o VAT, którą objęte są usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu u.p.a., gdyż opłaty oraz wynagrodzenia pobierane są przezeń wyłącznie na rzecz twórców. W ocenie wnioskodawcy art. 8 ust. 2a ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że usługa świadczona na rzecz producenta/importera/posiadacza urządzeń reprograficznych/ośrodka informacji lub dokumentacji to ta sama usługa, którą fikcyjnie wnioskodawca nabywa od danego twórcy. Co za tym idzie w pełni zachowuje ona swoją tożsamość, a stosując fikcję prawną, należy traktować ją jakby została wykonana we własnym imieniu przez samego uprawnionego. Ten sam pozostaje zatem zarówno przedmiot usługi, jak i stawka podatku.
W interpretacji indywidualnej z 23 września 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że prowadzona przez stowarzyszenia działalność spełnia przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jednocześnie jednak zakwestionował argumentację wnioskodawcy, że o uznaniu stowarzyszenia za podatnika VAT decyduje obowiązujący od 1 kwietnia 2011 r. przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Minister Finansów wskazał ponadto, że świadczone przez wnioskodawcę usługi nie będą korzystać z opodatkowania 8% stawką VAT, jako wymienione w poz. 181 załącznika nr 3 do ustawy. Wymienione w tej pozycji usługi dotyczą bowiem "usług twórców i artystów wykonawców", wnioskodawca natomiast nie jest twórcą, ani też artystą wykonawcą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 2 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 605/11 uchylił zaskarżoną interpretację uznał, że organ naruszył art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"), bowiem pominął relację jaka powstaje pomiędzy skarżącym a wskazanymi przez niego podmiotami korzystającymi z praw, którymi zarządza oraz od których pobiera opłaty i wynagrodzenie na rzecz twórców, a czego stricte dotyczyło postawione pytanie.
W interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2012 r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w przedmiocie uznania go za podatnika w zakresie świadczonych usług na rzecz posiadaczy urządzeń reprograficznych, importerów i producentów urządzeń reprograficznych oraz czystych nośników, ośrodków informacji i dokumentacji jest prawidłowe, a w zakresie zastosowania 8% stawki VAT, jest nieprawidłowe.
Uzasadniając swoje stanowisko Minister Finansów wskazał na przepisy ustawy o VAT określające przedmiot, podmiot, podstawę opodatkowania, definicję działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 2, art. 30 ust. 3) oraz definicję świadczenia usług (art. 8 ust. 1). Wskazał że zgodnie z art. 8 ust. 2a tej ustawy w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Minister Finansów powołał także art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT określający czynności nieuznawane za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1 i stwierdził, że wyłączenie zawarte w art. 15 ust. 3a ustawy o VAT nie dotyczy wnioskodawcy. Oznacza to, że działalność prowadzona przez wnioskodawcę spełnia przesłanki działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym K. działa w charakterze podatnika VAT.
Minister Finansów stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, a w konsekwencji art. 30 ust. 3 tej ustawy. Wnioskodawca bowiem świadczy na rzecz ww. podmiotów usługę poprzez umożliwienie im korzystania z praw udostępnionych przez twórców, za wynagrodzeniem, co oznacza, że ww. czynności podlegają opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy, a wnioskodawca z tytułu wykonywania tych czynności jest podatnikiem VAT.
Oceniając całościowo stanowisko wnioskodawcy w zakresie jego statusu jako podatnika Minister Finansów uznał je za prawidłowe. Wnioskodawca bowiem wywodzi prawidłowy skutek prawny, że z tytułu wykonywanych czynności jest podatnikiem VAT, jednak organ oparł je na innych argumentach niż wnioskodawca.
Stowarzyszenie wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z wnioskiem o uchylenie indywidualnej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że stowarzyszenie świadczy usługę poprzez umożliwienie określonym podmiotom korzystania z praw twórców i za tę usługę pobiera wynagrodzenie. W konsekwencji czynności stowarzyszenia podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a K. z tytułu wykonywania tych czynności jest podatnikiem VAT.
Zdaniem Sądu, stan faktyczny podany we wniosku i wszystkie eksponowane przez stowarzyszenie argumenty jednoznacznie wskazują, że w trójpodmiotowych relacjach wnioskodawca działa w imieniu własnym, ale na rzecz twórców (nie podmiotów korzystających). Przy określonym "kierunku" usług (twórca >>K. >>podmioty korzystające) i wskazaniu, że stowarzyszenie działało wyłącznie na rzecz twórców, nie można przyjąć, iż stowarzyszenie działa na rzecz podmiotów korzystających, czyli sprzedaje im usługi twórców. Sąd wskazał, że strona skarżąca na rozprawie potwierdziła, iż w kontekście art. 8 ust. 2a ustawy o VAT stowarzyszenie świadczy w imieniu własnym usługi na rzecz twórców i autorów dzieła, a odbiorcami tych usług są użytkownicy praw.
W ocenie Sądu, jeśliby zatem K. działał na rzecz podmiotów korzystających (osób trzecich) i nabywał usługi od twórców można by rozważać, czy mamy do czynienia z fikcją i możliwością przyjęcia, że sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Sąd wyjaśnił, że w interpretowanym stanie faktycznym w warunkach związania wskazaniami wyroku z 2 lutego 2012 r., nie można przyjąć, że stowarzyszenie znajduje się w sytuacji określonej w art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik reprezentujący stowarzyszenie, w której zarzucił naruszenie:
- art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie w skarżonym wyroku, że WSA w Kielcach w wyroku z 2 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 605/11 nie zawarł oceny prawnej przepisu art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, co doprowadziło do wydania skarżonego wyroku z pominięciem obowiązku związania sądu własną oceną prawną, wyrażoną w skarżonym wyroku oraz przyjęcie odmiennej wykładni tego przepisu, niż przyjął Sąd w wyroku z 2 lutego 2012 r.,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż w stanie faktycznym wskazanym we wniosku o udzielenie interpretacji, przepis ten nie znajduje zastosowania,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię, przeprowadzoną wbrew literalnemu brzmieniu tego przepisu oraz z pominięciem w procesie wykładni tego przepisu zasad konstrukcyjnych tego podatku, w tym zasady neutralności, wielofazowości, opodatkowania konsumpcji, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie wykładni prowspólnotowej tego przepisu, sprzecznie z treścią art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. nr L 347, s. 1 i nast. ze zm., dalej jako "Dyrektywa 112")
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w związku z art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 112 poprzez błędną wykładnię, nie uwzględniającą statusu podatnika VAT w stosunku do konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu, a błędne przyjęcie statusu podatnika VAT w ujęciu ogólnym, nie związanym z konkretnie ustaloną czynnością opodatkowaną wykonaną przez podatnika,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w z. z art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 4 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu w procesie wykładni konieczności łącznego spełnienia przesłanek wynikających z tych przepisów dla powstania obowiązku podatkowego, co doprowadziło do sprzeczności w rozstrzygnięciu pomiędzy określeniem usługi wykonanej, ekwiwalentności wynagrodzenia oraz właściwej podstawy opodatkowania podatkiem VAT,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu tego przepisu w sprawie,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie zastosowaniu tego przepisu w sprawie,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z zał. nr 3 poz. 181 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie zastosowaniu tego przepisu w sprawie,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie.
Postawiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.:
- art. 146 § 1 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej, w której organ podatkowy nie zastosował się do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z 2 lutego 2012 r.,
- art. 146 § 1 w zw. z art. 153 w zw. z art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej jako "P.u.s.a.") poprzez niewykonanie obowiązku kontroli działania organu administracji w zakresie dopuszczenia przez Sąd do podjęcia polemiki przez organ z oceną prawną wyrażoną w wyroku z 2 lutego 2012 w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, w sytuacji, gdy organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 2 lutego 2012 r., naruszając tym samym zasadę praworządności wynikającą z art. 6 Konstytucji RP,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej, która nie zawiera odpowiedzi na pytanie podatnika, z pominięciem rozstrzygnięcia istoty wątpliwości wnioskodawcy,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w procesie wykładni przepisów u.p.a., w szczególności art. 20 pkt. 5 u.p.a., art. 20(1) u.p.a. art. 30 ust. 1 i 2 u.p.a. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, to jest rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 27 czerwca 2003 r. w sprawie opłat uiszczanych przez posiadaczy urządzeń reprograficznych (Dz. U. nr 132, poz. 1232, dalej jako "rozporządzenie z dnia 27 czerwca 2003 r.") oraz rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 czerwca 2003 r. w sprawie określenia kategorii urządzeń i nośników służących do utrwalania utworów oraz opłat od tych urządzeń i nośników z tytułu ich sprzedaży przez producentów i importerów (Dz.U. nr 105, poz. 991, dalej jako "rozporządzenie z 2 czerwca 2003 r."), które regulując warunki prawne wykonywania działalności przez stowarzyszenie wskazują na pośredniczy charakter tej działalności,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej wewnętrznie sprzecznej, powodującej wątpliwości co do możliwości jej stosowania w działalności stowarzyszenia, w szczególności co do zasad wystawiania faktur,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a.. w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie interpretacji indywidualnej rozstrzygającej pozornie zgodnie ze stanowiskiem wnioskodawcy, wskazując w uzasadnieniu prawnym interpretacji indywidualnej przepisy prawa materialnego kwestionowane przez wnioskodawcę oraz nie poddanie ich wykładni w kontekście przepisów prawa regulujących działalność wnioskodawcy, to jest przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, pozbawiając przy tym wnioskodawcę prawa do podjęcia polemiki w tym zakresie,
- art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia wskazującego motywy uznania, iż wyrok z 2 lutego 2012 r. nie zawiera wiążącej oceny prawnej.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Minister Finansów nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdził, że w sprawie winien być zastosowany art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest uzasadniona.
Za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 146 § 1 w związku z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżony wyrok poprzedzony był wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnego wyroku z 2 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 605/11, którym uchylona została indywidualna interpretacja Ministra Finansów z 23 września 2011 r.
WSA w Kielcach w wyroku z 2 lutego 2012 r. uznał, że indywidualna interpretacja nie udziela odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytanie. Według Sądu, rozważania w zakresie ustalenia statusu podatnika, ograniczyły się tylko do perspektywy stosunku jakim połączony jest skarżący z twórcami, których prawami zbiorowo zarządza i tą relację ocenił w kontekście art. 8 ust. 1 oraz 15 ust. 2 ustawy o VAT. Pomijając, że istotą pytania była relacja z podmiotami od których skarżący pobiera opłaty i wynagrodzenia, organ podatkowy pominął także przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT w oparciu o który skarżący opierał swoje twierdzenie o posiadaniu statusu podatnika od towarów i usług, uznając go za nie mający żadnego znaczenia dla definicji podatnika i działalności gospodarczej. Według WSA, art. 8 ust. 2a ustawy o VAT na który powołuje się skarżący dotyczy właśnie pytania które postawił w interpretacji skarżący, a na które organ de facto nie udzielił odpowiedzi. Zdaniem Sądu organ winien odpowiedzieć na pytanie czy istniejąca relacja jaka istnieje pomiędzy twórcami a stowarzyszeniem które zarządza ich prawami będąc z tego tytułu podatnikiem podatku VAT, ma wpływ na opodatkowanie pobieranych przez to stowarzyszenie opłat i wynagrodzenia od pomiotów które z tych praw korzystają.
Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów w zaskarżonej indywidualnej interpretacji z 4 lipca 2012 r. uznał, że art. 8 ust. 2a ustawy o VAT nie ma w sprawie zastosowania. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku zaakceptował stanowisko organu podatkowego, że stowarzyszenie jest podatnikiem podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych. Sąd I instancji uznał bowiem, że nie można przyjąć, iż stowarzyszenie znajduje się w sytuacji określonej w art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Według Sądu czynności stowarzyszenia podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a z tytułu wykonywania tych czynności stowarzyszenie jest podatnikiem VAT. Takie stanowisko Sądu jest sprzeczne zarówno ze stanowiskiem stowarzyszenia, jak i ze wskazaniami zawartymi w wyroku z 2 lutego 2012 r.
Tymczasem biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację oraz wskazania wynikające z wyroku z 2 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 605/11 – którym na podstawie art. 153 P.p.s.a. związany był zarówno organ podatkowy, jak i Sąd I instancji – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powinien w zaskarżonym wyroku uznać, że stanowisko organu jest błędne, gdyż nie odnosi się do sytuacji opisanej we wniosku o interpretację pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.
Podkreślenia przy tym wymaga, że na etapie postępowania kasacyjnego zmianie uległo stanowisko organu podatkowego, gdyż na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Finansów przyznał, że w sprawie winien być zastosowany art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w związku z czym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok narusza prawo, co spowodowało konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który winien uchylić indywidualną interpretację z 4 lipca 2012 r. W ponownie wydanej interpretacji Minister Finansów powinien dokonać wykładni art. 8 ust. 2a ustawy o VAT w kontekście stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację, uwzględniając cel i charakter czynności wykonywanych przez stowarzyszenie. W dalszej kolejności organ podatkowy winien wyrazić swoje stanowisko, co do tego, czy do wykonywanych czynności stowarzyszenie ma prawo zastosowania obniżonej stawki podatku VAT.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.